0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Szwedzi H.E.A.T najpierw byli znani jako Dream i pod tą nazwą wypuścili w Internecie 4 utworowe demo. Podobnie jak w przypadku Work Of Art demo to wzbudziło ogromne zainteresowanie. W międzyczasie nastąpiły przetasowania w składzie i powstał H.E.A.T, który z kolei w 2008 juz roku wypuścił 7 utworowe promo. W końcu przyszedł czas na regularną i szczęśliwie dla nas obszerną płytę nagraną dla, i tu ciekawostka, wytwórni należącej do aktora Petera Stormare (Prison Break).

Przewaga H.E.A.T (i także Work Of Art) nad innymi, teraźniejszymi projektami hardrocko-aorowymi jest taka, że w składzie są sami młodzi muzycy. Wszyscy są w swoich wczesnych latach 20stych, co jeśli chodzi o AOR i hardrock jest dziś absolutnym ewenementem. Czuć przez to świeżość i młodzieńczą energię, brak której odczuwamy dziś w tworzących taśmowo piosenki weteranach.

 

Pojawiający sie po krótkim intrze opener There For You to reminescencja płyt Honeymoon Suite z drugiej połowy lat 80tych. Hairmetalowy hymn Nevet Let Go, zaczynający się jak kawałek z pierwszego Talismana (te same riffujące gitary) to coś absolutnie zdumiewającego. Budowany prostymi zagraniami jak choćby chóralne ooo w zwrotce, które podbija w piosence napięcie, a fenomenalny refren w sposób popisowy je rozładowuje; w sposób w którym nie ma mowy o rozczarowaniu. Na tym samym kawałku można zbudować cała recenzję tej płyty i dla niego samego warto H.E.A.T kupić. A właśnie! Wreszcie są wykrzyczne chóry! Nie ma nałożonych kilkunastu ścieżek samego wokalisty, tylko w refrenach słyszymy cały zespół zdzierający gardło. Late Night Lady brzmi jak Giant wymieszany z Europe z okresu Prisoners. Przyzwoity rocker, ale na tle pozostałych furory nie robi. Zupełnie czym innym jest olśniewający Keep On Dreaming. Tu podobnie jak w Cry mam pretensje o miks, bo także ten kawałek w wersji demowej brzmiał lepiej. Na płycie jest mniej dynamicznie, refren ma mniejszą moc. Taki dysonans powstaje jednak tylko u tych, którzy mocno nasłuchali się dem, reszta, która zakupi płytę z pewnością będzie więcej niż zadowolona z tego utworu. Power ballada Follow Me ma początek przywołujący fiński Urban Tale (do złudzenia wokalista przypomina Kimo Blooma), ale w dalszej swej części to muzyka jaką tworzył Mark Mangold w swoim legendarnym projekcie Drive, She Said. Straight For The Heart to mieszanka Gianta, Honeymoon Suite i Europe z ich najlepszych okresów. Większy nacisk jest na Europe z okresu Final Countdown, a wokalista chwilami świetnie wchodzi w manierę Tempesta. Uwielbiam zabawę melodią w tym utworze. Utrzymany w średnim tempie Cry to giantowa recepta zagrana europowym stylem. Dodam jeszcze, że w wersji demowej piosenka podobała mi się jeszcze bardziej. Jakoś inaczej to na demie brzmi, są głośniejsze klawisze, są echa, pogłosy. W produkcji studyjnej tego zabrakło. Są to szczegóły, no ale czegoś się chwycić muszę. Harmonie w Feel It Again osiągają poziom absolutnie niedostępny dla większości dzisiejszych zespołów. Refren nie jest tutaj tak bardzo dobry, ale to tylko przez zwrotki i genialny przedrefren z którymi ciężko byłoby się prześcignąć. Ukoronowaniem całej płyty jest cudowny Bring The Stars. Nagrany według wszelkich prawideł gatunkowych, doprawiony stylem i feelingiem typowym dla H.E.A.T. staje się absolutnym majstersztykiem. Melodyjnością refrenu tego jednego kawałka można obdarować wiele całych płyt. Jego melodyjność można przyrównać chyba tylko do Rockin' With The Radio Blue Tears. Jedyny kawałek, który mnie nie porwał (bo nie jest tak, że mi się nie podoba w ogóle) jest Europowy You're Lying. Fani Tempesta na pewno będą oczarowani. Zamyka Feel The Heat, przebój, który równie dobrze mógłby się znaleźć na klasycznej płycie Aviatora (zwracam uwagę na kapitalne, odwzorowujące czasy 80s klawisze).

 

Można się naturalnie przyczepić, że instrumentaliści nie mają tych umiejętności co bandy z lat 80tych i że H.E.A.T by znacznie zyskał gdyby na przykład za solówki wziął się Dan Huff. Zgoda. Ale Dan i inni aorowi. hardrockowi mistrzowie już nie wymyślą takich kawałków, ta kreatywność jest już dawno za nimi. Przyszłość należy do młodych zespołów...

Bieżący rok jest naprawdę udany dla melodyjnego rocka, więc nie będę prognozował, jak wysoko zajdzie w rocznym podsumowaniu H.E.A.T. Jest to doskonała płyta, która powinna się znaleźć na półce każdego fana muzyki rockowej. Aż się boje pomyśleć co nagrają na potencjalnej drugiej płycie. Ciekawym jest fakt, że płyta wzbudza mieszane uczucia, podczas, gdy wiele przeciętnych płyt wychodzących choćby z Frontiersa otrzymuje maksymalne oceny. Wydaje sie, że ludzie chcą być za wszelką cenę oryginalni i czuja potrzebę wyłamania się ze wspólnej opinii. Innego wytłumaczenia nie widzę bo obiektywnie rzecz biorąc jest to fantastyczna płyta i już...