0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Frank Vestry - wokal; Rob Marcello - gitary; Bruno Ravel - bas, chórki; Lynn D. Ruhms - perkusja; Kory Young - gitary 

Rob Marcello to aktualny gitarzysta Danger Danger. Udzielał się także na takich projektach jak Twenty 4 Seven, MVP, czy Ron Keel's Ironhorse. Jego kolega, który został mu zaproponowany przez Ravela, Frank Vestry, śpiewał w środku lat 80tych w Burning Starr, który to był projektem na boku gitarzysty Virgin Steele Jacka Starra. Później grywał w Devias i Last Temptation, ale to bardzo obskurowe zespoły i mało kto o nich słyszał. Basista Bruno Ravel to oczywiście wieloletni członek Danger Danger.

Marcello-Vestry jest kolejnym w tym roku projektem, który niespodziewanie okazuje się porcją doskonałej muzyki. MV to bardzo dobry amerykański hairmetal plus wirtuozerskie popisy Roba Marcello, który popisuje się zaskakująco zaawansowaną technicznie grą, pełną ekwilibrystycznych jazd po gryfie. Jeśli nawet nie lubicie hairmetalu i schematycznych, chwilami infantylnych tekstów (oj tego tutaj sporo) to sama gra gitarzysty gwarantuje dobrze wydane pieniądze. Vestry to obdarzony wysokim głosem wokalista, mający barwę będącą wypadkową Paula Laine'a, Mitcha Malloya i Doogie White'a. Zwraca też uwagę bardzo dobre użycie klawiszy. Może nadeszły lepsze czasy dla tego instrumentu?

Pierwsze co się rzuca to bardzo wypolerowana, kryształowo czysta produkcja autorstwa Bruno Ravela. Tylko do perkusji się można przyczepić , która ma specyficzny, plastikowy dźwięk, powodowany zapewne przetwarzaniem jej przez komputer. Takie samo brzmienie jej, i w ogóle całej płyty mamy na Sentimental Highway grupy Smilek. Gdyby nie osoba perkusisty figurująca w creditsach można by pomyśleć, że perkusja jest zaprogramowana.

 

Większość piosenek jest doskonałymi hairmetalowymi hymnami. Styl całości określiłbym, że jest wypadkową wczesnych albumów Danger Danger i Mitcha Malloya. Opener Fireworks zachwyca świetną rytmiką, ale sam refren trochę zawodzi. Mogą się podobać świetnie użyte chórki. Równie dobra rytmikę mamy w Ready Or Not. Utwór jest bardzo warrantowy, ten sam rapowany sposób śpiewania przez Vestry'ego jaki można było kiedyś zaobserwować u Lane'a. Najlepszy w moim odczuciu jest party rockowy All I Wanna Do Is U. Szczególnie warty uwagi jest tutaj melodyjny most łączący zwrotkę z refrenem (gdy wchodzą schowane z tyłu klawisze). Utwór na pewno by pasował na Screw It! Danger Danger. Innym bardzo DD kawałkiem jest Live Life, który nagrany jest w stylu hymnów Bang Bang, czy Naughty Naughty. Podobieństwa w budowie są uderzające. Without You otwiera interesująca syntezatorowa sekwencja przechodząca w quasi jazzową aranżację. Znakomity jest tutaj przedrefren, który buduje napięcie dla samego refrenu, który jednak w konfrontacji z nim wypada dość blado. Na pewno jest to jeden z oryginalniejszych utworów tutaj. Bardzo przyjemny jest Love Injection, który poza samą budową refrenu bardzo mi przypomina Icon z okresu A More Perfect Union. Tutaj także mamy doskonały przedrefren i nieco słabszy refren. Pełen energii One More Night jest tego rodzaju przedsięwzięciem co Rock America Danger Danger, czy Wild In The Streets Bon Jovi. Refren może nie jest aż tak spektakularny, jakby się można było spodziewać, ale nie umniejsza to klasie tego utworu. Wypełniaczem można nazwać średnio udany Gangster Of Love, który rozczarowuje zbyt uproszczonym refrenem. Generalnie dość przyzwoity, na tle płyty wypada blado.

Tak jak nie uważam, aby same kawałki były najlepszymi jakie powstały (wyszły) w tym roku, tak sama płyta jest najbardziej tradycyjnym, staromodnym albumem hairmetalowym i choćby przez to należy jej się należna uwaga. Jedyne czego mi brakuje to tej odrobiny młodzieńczej świeżości, ale tego od 40letnich hairmetalowców raczej ciężko wymagać. Jedna z najlepszych płyt tego roku i mus dla każdego fana muzyki lat 80-tych.

 

vandervelde