0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Gitarzysta Steve Brown po rozpadzie Trixtera starał się powtórzyć sukces z grupami Throwan Rocks i Soaked. Z nimi mu sie nie udało, ale 40ft. Ringo mimo, że jednak nie była olbrzymim sukcesem to na pewno została zauważona. Steve Brown poza gitarą także tutaj śpiewa, na basie gra kumpel z Trixtera PJ Farley, pozostali dwaj panowie są raczej nieznani.

Głos Steve'a Browna jest tak dobry, brzmi tak profesjonalnie, że człowiek zachodzi w głowę po co było zawracać głowę Peterowi Loranowi, który przynajmniej na pierwszym albumie Trixtera czuł się mówiąc łagodnie niezbyt swobodnie. Brzmienie tego projektu to jakby zderzyć stadionowy rock z nowoczesnym rockiem, który na początku XXI wieku obejmował Stany. Coś jak wspomniany Trixter wymieszany z Marvellous 3, czy SR-71. Odniesień do ery hairmetalowej jest tu bardzo dużo i w zasadzie można ten album traktować jako jej rozwinięcie lub ciąg dalszy. Jedynym minusem jest brak solówek gitarowych, ale jest to coś do czego się można przyzwyczaić.

Pierwszą perełkę mamy w postaci Inside Your Head. Ściana nowoczesnych gitar nie przekreśla jego olbrzymiej melodyjności, która ujawnia się bardzo szybko w refrenie. Struktura bardzo podobna do utworów takich grup jak Blink-182 czy Weezer, ale różnica jest taka, że tu taką muzyke tworzą prawdziwi muzycy i czuć, że melodyjność i przebojowość nie jest jedynie powierzchowna co czuć na nagraniach wymienionych zespołów (co nie znaczy, że nie mają przyjemnych piosenek). Następnym moim faworytem jest Origami Mommy, tytuł cokolwiek zaskakujący, ale gdy się wczytamy w tekst stanie się bardziej czytelny. Świetny, hairmetalowy riff to największy jego atut, także podbudowa refrenu (riff gitarowy) może się tu podobać. Dość wolny, nieco flegmatyczny, ale słucha się tego doskonale. Book Of Virtues to kolejny mój faworyt, choćby ze względy na mocarny, zmetalizowany riff. Swoje miejsce w komedii młozieżowej powinien znaleźć Fanatic, który oszałamia niesamowicie wpadającym w ucho refrenem. Powerballada Miss You Blue z otwierającym melodyjnym riffem długo nie o sobie zapomnieć. Lekko zmienić brzmienie, trochę klawiszy i mielibyśmy 80sowy przebój. Ostatni Tough to małe arcydzieło. Akustyczny z okalającymi grę gitar przestrzennymi klawiszami brzmi znakomicie. Także najlepszy lirycznie na mocnej w tym względzie płycie. Reszta nie wymienionych z tytułu to pop-rockowe przeboje, każdy jeden z potencjałem radiowym.

 

Pamiętam, że wielkiej furory mimo bardzo dobrych recenzji ta płyta nie zrobiła. Takich wydawnictw z takim brzmieniem wychodzi dziś setki miesięcznie (nie przesadzam!) i choć można wśród nich znaleźć pozycje godne uwagi to takich albumów jak Funny Thing próżno szukać. Jedna z najlepszych płyt 2003 roku, a że trochę inna brzmieniowo nie powinno nikomu przeszkodzić w czerpaniu z niej przyjemności. W końcu liczy się tylko jakość, a ta jest tutaj najwyższych lotów.