0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Sammy Hagar to facet, który właściwie nic już nie musi. Nie potrzeba mu ciągłego udowadniania, że jest niezmordowanym rockowcem: rockowy wizaż odrzucił na rzecz hawajskich koszul, krótkich spodenek i klapków. Nie trapią go też wyniki sprzedaży. Nie musi właściwie nagrywać płyt (wszak ma swoją świetnie prosperującą sieć knajp Cabo Wabo, a tantiemy z przebojów Van Halen to również spory szmal) a to, że one wciąż wychodzą jest wynikiem młodzieńczego wigoru i życiowej pasji. Szczęśliwy facet. Cieszy się Sammy i cieszy się Michael Anthony, który po ucieczce od konającego od lat Van Halen zdaje się oddychać pełną piersią. Lista celebrytów, którzy pojawili na nowej płycie Hagara nie kończy się jednak na głównym bohaterze i jego kumplu ze starego bandu, gdyż wystąpili tu jeszcze dwaj panowie niegdyś zjednoczeni pod jedną banderą The Cult: Billy Duffy i Matt Sorum (później Guns And Roses, a jeszcze później Velvet Revolver). Wszyscy bawili się doskonale. A jak bawiłem się ja słuchając Universal Cosmic Fashion?

 

Sammy zapowiadał, że jego kolejna płyta będzie zdecydowanie cięższa od poprzedniczki. Z obietnicy się wywiązał… po części. Zaczyna się rzeczywiście mocno i nowocześnie. Utwór tytułowy otwiera krótkie kosmiczne gitarowe solo, które wkrótce przechodzi w industrialny wręcz riff podbity elektronicznym beatem. Sammy bardziej skanduje niż śpiewa, nie można też mówić o jakiejś szczególnej melodii, choć wykrzyczany refren potrafi zapaść w pamięć. Ot, trzy i pół minuty zgiełku, który tradycjonalistów przyprawi o palpitacje serca. Zastanawiam się, czy dobrym pomysłem było umieszczenie tejże kompozycji na samym początku płyty. Starzy fani o zamkniętych umysłach mogą tego nie wytrzymać i nie mieć ochoty na przesłuchanie całego albumu. No ale, od czego jest opcja skip? Osobliwym posunięciem było także wybranie tego utworu na singiel, przecież na płycie jest kilka rzeczywiście przebojowych rzeczy! Zapewne chodziło o pokazane światu, co zrodziło się z flirtu z nowoczesnością. Co ciekawe ten kontrowersyjny kawałek w warstwie lirycznej śmiało nawiązuje do klasycznego już przeboju Van Halen Right Now! Gdy jeszcze zestawić to z niemal bliźniaczym teledyskiem, mamy ciekawą kontynuację… albo ironiczny uśmiech. Ciekawostką jest, że utwór Cosmic Universal Fashion to wynik internetowej kolaboracji twórczej z młodym irackim zespołem z Bagdadu! Całkiem nieźle, choć tak nietypowo. No i to właściwie tyle jeśli chodzi o industrialne odloty, bo już Psycho Vertigo kojarzyć się może z Van Halen. Oczywiście riff znów jest ciężki, ale to taki ciężar w stylu And The Cradle Will Rock z Women And Children First, bądź Black Sabbath z początku lat 80tych. Do tego jeszcze ostatni refren „umelodyjniony” został przez żeński chórek. Słucha się wybornie. Rewelacyjny numer. Nowoczesność powraca w hałaśliwym „grandżującym” Peephole, przywodzącym na myśl twórczość Audioslave, jednak już następujący po nim Loud jest tym z czego znamy Sammy’ego od lat. Ot, bezpretensjonalna piosenka, która równie dobrze mogłaby zostać nagrana w latach 80tych. Prosty rajcowny riff, wesoła zwrotka, maksymalnie chwytliwy refren. Nazywam to autostradowym rockiem. Idealny, choć niewykorzystany, pomysł na singiel. Kolejny numer i kolejna zmiana klimatu, a zarazem totalne zaskoczenie oraz dowód na to, że ponad wszystko Sammy ceni sobie dobrą zabawę. Na tyle, że sięgnął po niezapomniany imprezowy hit The Beastie Boys Fight For Your Right (To Party), który wykonał z raperem o ksywie Bling-Bling. Nie pytajcie mnie kim u diabła jest Bling-Bling, bo nie wiem i nie chcę wiedzieć. Wiem natomiast, że numer Beastie Boysów wypadł po prostu świetnie i dostał jeszcze większego poweru niż w wersji oryginalnej. Wraz ze Switch On The Light wkraczamy na tereny funk rockowe, gdzie od lat króluje zespół Extreme. Nawet wokalnie Sammy zbliża się tutaj do maniery Gary’ego Cherone’a! No i tyle, bo całość przemyka i nie pozostaje na dłużej w pamięci. Lepiej jest w wyluzowanym When The Sun Don't Shine, gdzie Sammy serwuje nam przyjemne country podlane hawajskim sosem. Pełen foniczny relaks. 24365 to rzecz podobna do Switch On The Light, lecz może ciut lepsza, z kolei zamykający premierową część płyty I’m On A Roll jest kawałkiem zupełnie pozbawionego finezji rock and rolla. Na koniec dostajemy jeszcze koncertowy medley dwóch przebojów Van Halen: Dreams i Cabo Wabo zagranych unplugged. No i nie wiem właściwie po co… To znaczy wiem: by album Universal Cosmic Fashion nie okazał się skandalicznie krótki!!! No bo tak sobie kalkuluję, studyjne nagrania dają nam około 35 minut muzyki, a koncertowy bonus to niemal 10 minut więcej. Dobrze, że przynajmniej w większości jest to muzyka wyborna.

 

No i jak to wszystko podsumować? Chyba tak: wyszedł właśnie album szczęśliwego gościa dla szczęśliwych ludzi i fanów, którzy są mu skłonni wybaczyć wszystko, zarówno podejrzane muzyczne odloty, jak i dziwne kolaboracje. Universal Cosmic Fashion słucha się dobrze i nóżka gdzieniegdzie przytupuje, i buzia się uśmiecha, a nawet główka czasem zrywa się do headbangingu. Niewiele ponad 40 minut i tyle rozmaitych klimatów. Fajnie, że Hagar wciąż nagrywa i niech to robi jak najdłużej. Pal licho Van Halen.

 

BlackHeart