0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Justin Hawkins - wokal, gitary, klawisze; Pete Rinaldi - gitary, chórki; Samuel SJ Stokes - bas, chórki; Darby Todd — perkusja, chórki

"Koniec z The Darkness, niech żyją Stone Gods", tak pisałem w zeszłym roku, zachwycając się albumem muzyków zrzeszonych kiedyś pod wiadomą banderą. O mało nie napisałem wtedy, że lepiej być nie mogło. Ale bym palnął! Moi kochani, wszem i wobec oznajmiam, iż nowy rozdział w karierze The Darkness bez The Darkness, rozpoczął się właśnie teraz. Imprezę czas zacząć. Pan Hawkins wrócił, by skopać zadki tym, którzy zapomnieli, bądź nie wierzyli. Facet po odwyku, bez medialnej burzy nagrał album, wydał go i nakręcił do niego doskonały clip. Tak to sie właśnie robi. No i mamy Hot Leg. Na dzień dobry wrażenia wizualne. Koszmarna okładka depcząca bezlitośnie wszelakie zasady dobrego smaku. Dalej, wygląd muzyków. Kicz, tandeta i dobra zabawa. Yeah! I już czuję sie jak u siebie w domu.
Hawkins ma wszystko gdzieś. To co obowiązuje dziś, zarówno w sferze trendów muzycznych, jak i odzieżowych, to dla niego nuda i bezguście. Właśnie dlatego album Hot Leg, mówię to od razu, bez zbędnej gradacji napięcia, jest jak na razie najważniejszą premierą tego roku. Łamie zasady i pokazuje środkowy palec nudziarzom. Nie wiem, co musiałbyś zrobić, szanowny muzyku, by przebić Hot Leg.

Nokautuje już pierwszy utwór. Chickens to rock and rollowa jazda w najbardziej szlachetnym stylu. Wybuchowy riff, melodyjne zwrotki i operetkowy refren. Skądś to znamy, prawda? Oczywiście, The Darkness. I to w najlepszym wykonaniu. Od razu słychać, kto odpowiadał za wyjątkowość tego zespołu. Zwróć, szanowny słuchaczu, uwagę na solówkę a'la Brian May i syntezatorowy odlot w środku numeru. Obłęd. Stylowy You Can't Hurt Me kojarzyć się może z I Believe In Thing Called Love z debiutu The Darkness, z kolei Ashamed z tym osobliwym "duetem" wokalnym, spokojnie umieściłbym na One Way Ticket.... W ognistego rockera I've Met Jesus, zespół wplótł refren, który przywodzi na myśl pieśni gospel. I o to własnie chodziło! Uwielbiam tego typu zabawy. Na tym tle, Trojan Gitar, najdłuższy numer na albumie, wydaje się zarazem najnormalniejszym. To po prostu hard rock z mocarnym riffem, nieco łagodniejsza zwrotką i... zagrywkami gitarowymi a'la Brian May. Takie rockery w latach 70'tych robił zespół Queen. Oczywiście Justin nie mógł sobie odmówić operetkowych odlotów wokalnych, jednak tym razem są one nieco w tle. Prawdziwa bomba płyty to singlowy numer Cocktails, który jest tak 80's, że aż chce się założyć kolorowe obcisłe ciuchy, nastroszyć włosy i ruszyć na szaloną imprezę. Muzycznie - wspaniale. Zespół nie wstydził się użyć klawiszy w sposób, jaki wśród neo-smutasów w swetrach wywołuje tylko uśmieszek politowania. Niech się tną w spokoju. Cocktails to singiel roku i zapewne nikomu nie uda się go zdyskontować. Cudeńko! Podobnie sprawa się ma z następnym kawałkiem. Gay In The 80's [sic!] jest nawet lepszy, choćby ze względu na fantastyczny refren z serii refrenów-stalkerów. Nie uwolnisz się człowieku. Prima Donna to boogie w najlepszym stylu lat, a jakże, 70tych. Słyszę tu i stary ZZ Top i Bad Company. Whichever Way You Wanna Give It znów odsyła nas do ósmej dekady zeszłego stulecia. Podziwiać lekkość z jaką Hawkins układa melodie i obłędne refreny. Myślę, ze powinien otworzyć szkołę dla młodych padawanów rocka. Może wtedy skończyłoby się mędzenie na światową skalę. A finał? No, oczywiście, taki album nie może się skończyć ot tak. Nie było jeszcze ballady, zatem dostajemy lekko bluesującego bujańca, Kissing In The Wind, pod którym spokojnie mógłby się podpisać młody Freddie Mercury z czasów Sheer Heart Attack. Posłuchajcie tylko tego fortepianu. O chórkach już wspominać nie powinienem, to się po prostu wie. Mistrzostwo!!! Mało tego! Aż podskoczyłem, gdy nagle, ni z tego, ni z owego, w środku numeru zabrzmiała wstawka, niczym z Ennio Morricone! Po tym wszystkim, możecie mi naskoczyć, twardzi rockmani! Metodą jest właśnie taki wehikuł czasu i totalne szaleństwo. Tak widziałbym przyszłosć rocka.       

 

Znów rozpisałem się jak młody jurny pisarzyna, ale cóż poradzić... Długo się czeka na takie płyty. Na koniec, pozwólcie, powiem jeszcze raz, ale teraz dobitniej: Justin Hawkins JEST Geniuszem! Z lekkością wirtuoza łączy mocarne riffy a'la AC/DC z harmionami wokalnymi wyrosłymi ze szkoły Queen i The Sweet. Układa rewelacyjne melodie, bawi się pozostałościami wspaniałej historii rocka, sięgając tam, gdzie inni nie mają odwagi. Wszystko tu jest bombastyczne, refreny, solówki, aranżacje. Prawdziwe Tivoli! Te lata przerwy przydały się Hawkinsowi, nie tylko jako kompozytorowi, ale i wokaliście. Okrzepł. Nie szarżuje z falsetem tak jak kiedyś, lecz używa go dokładnie tam, gdzie jest niezbędny. Kontroluje go, nie puszcza samopas, sprawia, że tym razem jest on dodatkiem, a nie wyznacznikiem stylu. No i mamy trzecią, można by rzec, płytę The Darkness. Niby inna nazwa, inni muzycy, jednak muzycznie to idealna kontynuacja nieodżałowanego zespołu. Marzy mi się, by Hot Leg odniósł niebywały sukces i pociągnął za sobą rzesze. Pomarzyć wolno, prawda?