0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Ted Poley – wokal; Bruno Ravel – bas; Steve West – perkusja; Rob Marcello - gitary

Na Revolve do składu Danger Danger dołączył oryginalny wokalista grupy Ted Poley. Na pozycji gitarzysty, która to jest najbardziej podatna na zmiany w Danger Danger, Rob Marcello znany z niedawno wydanego Marcello-Vestry.

Jak to z takimi powrotami już jest każdy obiecuje powrót do starego brzmienia i zachwala swój nowy krążek jako najlepszy w historii. Nie inaczej było z Revolve, tyle, że w porównaniu z innymi deklaracjami ta ma spore pokrycie. Nie posunąłbym się do napisania, że jest to najlepsza płyta Dangerów. Wciąż uważam, że debiut, Screw It!, czy The Return Of Gilder Sleeves to lepsze płyty niż niniejsza, ale Revolve nie jest wcale daleko za nimi.

 

Revolve bardzo mi przypomina ostatnie solowe nagrania Poleya, tyle, że ze znacznie lepszymi piosenkami i lepszym ogólnym ich wykonaniem. Jest tu znacznie więcej pasji, czy to w wokalu samego Poleya, czy rewelacyjnej w wielu momentach grze instrumentalistów, gdzie prym wiedzie nowy gitarzysta Rob Marcello, który na dziś wydaje się największym atutem grupy.

Początek w postaci That’s What I’m Talking About przypomina solowego Poleya ze zwrotkami wykonywanymi przez Def Leppard. Nowoczesne, choć oczywiście w granicach smaku gitary i skontrastowany z ostrymi riffami łagodny refren. Takich kawałków jest tu jeszcze kilka, jak choćby znajdujący sie pod koniec płyty Beautiful Regret. Także bardzo standardowo brzmiące ballady Fugitive/Never Give Up (ta druga znacznie lepsza) nie nazwałbym czymś typowym dla Dangerów. Modern rockowy Rocket To Your Highway to również nie jest coś czego można było sie spodziewać po D2, tylko bardziej po Harem Scarem, czy ostatnich nagraniach Def Leppard. Przejdźmy teraz do esensji Revolve.

Ghost Of Love to pierwszy z moich faworytów, który wyróznia się przede wszystkim bardzo oryginalnie zaaraanżowanym refrenem, bardzo przypominającym te z niesprawiedliwie niedocenianej nawet przez fanów Danger Danger drugiej płyty Screw It!. Ten sam album wspominamy słuchając znakomitego refrenu w Dirty Mind, który powiela riff z openera, ale na tej łudząco podobnej podstawie powstaje znacznie lepszy kawałek. Podobny do Ghost jest Killin' Love, gdzie również mamy świetnie pomyślany i bardzo oryginalnie brzmiący refren. Dochodzimy do kapitalnego Hearts On The Highway, który jest hołdem dla pierwszego albumu i przebojów w rodzaju Bang Bang!, czy Rock America. Tylko żałować, że nie postanowiono w tym stylu nagrać całej płyty. Na Fu$ mamy inspirację gromadnymi chórami Leppardów. Na pewno kawałek mało oryginalny, ale wykonanie absolutnie fantastyczne.

 

Revolve pomimo faktu, że utwory sporo róznią się między sobą - bo przecież mamy tu nowoczesne rockery, czy numery bardziej lub mniej nawiązujące do starych nagrań - brzmi zaskakująco spójnie i moim zdaniem jest to jego największy atut. Z pewnością jest to jeden z najlepszych albumów bieżącego roku, ale osobiście nie wiem, czy to ta najwyższa w tym roku klasa. Bardziej skłaniam się ku ocenie, że jest to początek współpracy D2 w tej osobowej konfiguracji i nie usłyszeliśmy jeszcze najlepszego.