HardRock.Com.Pl

Kolejny rok i kolejna płyta House Of Lords, którzy wyrastają na najbardziej regularną grupę hardrockową w stajni Frontiersa.

W pierwszej chwili słuchając Cartesian Dreams myślałem, że bedzie to najlepsza pozycja w dyskografii grupy. Mocniejsze, bardziej hardrockowe brzmienie, bardzo wiele obiecujące otwarcia utworów, świetna produkcja i Christian śpiewający równie dobrze co na Demons Down. Pierwsze wrażenie zostało jednak zatarte przy dalszych odsłuchach i na dzień dziesiejszy nie uważam, że jest to lepszy album od World Upside Down, a jedynie lepszy od poprzedniego, całkiem przecież dobrego Come To My Kingdom. Chcę być dobrze zrozumiany. Cartesian Dreams to na pewno najlepiej brzmiąca płyta HOL po ich powrocie, posiada rewelacyjne riffy i generalnie grę JImi Bella - nie jestem jedynie przekonany do kilku refrenów i ogólnie brakuje mi tu piosenek-killerów, utworów wyróżniających się wyżej ponad resztę. Takich na World Upside Down/Demons Down/St/Sahara znalazłem więcej, stąd uważam te płyty za jednak lepsze od Cartesian.

Jest na Cartesian Dreams wiele doskonałych utworów. Na początku najbardziej podobał mi się doskonale wyprodukowany, obracający się wokół mocarnego riffu Bangin', ale prosty refren trochę mnie w tym ostudził. Dalej instrumentalizacje zasługują tu na najwyższą notę, ale jednak znalazłem na Cartesian ładniejsze melodie. The Bigger They Come - świetnie prowadzony, z odpowiednio budowanym napięciem, które znajduje ujście w bardzo dobrym refrenie. Trochę mi to przypomina najlepsze lata Yngwiego Malmsteena (moment przed refrenem). Podobnie jest prowadzony Desert Rain, ze zwolnieniem w refreniem i znakomitą jego nadbudową z wysoko śpiewającym Christianem. Także tutaj mamy spektakularny wręcz riff, wzbogacony o małą dozę klawiszy. Kapitalnie zaczyna się Sweet September - początek ten bardzo mi przypomina ballady z Sahary - w rozwinięciu jednak zespół wtłoczył standardowy, często słyszany refren i czar prysł. Równie dobry początek ma A Simple Plan, który jednak chwilę po balladowym, bardzo łagodnym wstępie atakuje niemal metalowymi riffami. Następnie znów zwolnienie w zwrotkach i także łagodny, niemal delikatny refren. Muszę powiedzieć, że działa to w tym utworze doskonale - nie wiem czy nie jest to mój ulubiony kawałek na Cartesian. Czasy Demons Down odświeża Saved By Rock (świetna robota w chórkach Robin Beck), szczególnie w swych doskonałych zwrotkach. Refren nie nazwałbym czymś doskonałym, ale jest pomysłowy i nie odbiega zbyt daleko od zwrotek. Bardzo mi sie podoba rozbudowana rola wokalna Robin Beck w Repo Man, myślę, że więcej tego rodzaju rozwiązań by nie zaszkodziło.

Cartesian Dreams ma naprawdę fantastyczne, na dawno niespotykanym poziomie riffy - Jamie Bell to chyba najciekawszy obok Roba Marcelo dziś gitarzysta. Często jednak refreny nie przystoją do nich, mnie osobiście często zawiodły i tylko dlatego nie jest to najlepsza płyta hardrockowa w 21-wieku. Następna może i powinna być jednak taką...