0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Johan Fahlberg – wokal; Peter Φstros – gitary; Michael Mόller – bas; Axel Kruse – perkusja; Henning Wanner – klawisze;

Perfect Insanity to dziewiąta płyta Jaded Heart, a trzecia z wokalistą Johanem Fahlbergiem. Pierwszy płyta z z Fahlbergiem, czyli Helluva Time był doskonałą, pełną fantastycznych riffów płytą. Sinister Mind podążała tą samą ścieżką, ale już widać było słabszą formę. Wraz z Perfect Insanity jest podobnie, może nawet słabiej.

Jestem świadom, że od czasów IV grupa już nie gra hairmetalu/hardrocka, tylko europejski melodyjny metal, czy hard/heavy, muzykę blisko stojącą koło power metalu. Granicy na poprzednich dwóch płytach nie przekroczono, na Perfect Insanity kilka kawałków już ma znaczek power (Psycho Kiss, Love Is A Killer, Exterminated).

Love Is A Killer nie jest kowerem Vixen, a chyba szkoda, bo nie można byłoby lepiej zacząć. Od razu atakuje nas tu bardzo power metalowe brzmienie, obecne na całej płycie. Gdy już myślimy, że mamy do czynienia ze zwykłą bezmyślną galopadą chłopaki budzą się w refrenie, najlepszym na całej płycie, przypominającym najlepsze w Evidence One. Refren ratuje numer, choć fatalne klawisze mocno chcą to zepsuć. Dalej jest podobnie, choć znów jest mnóstwo bardzo melodyjnych riffów, to powerowe brzmienie to psuje i, co jest najdziwniejsze jeśli chodzi o Jaded, często brakuje dobrych refrenów. Brzmią one jak recycling starych, nie ma w nich niczego wyraźniejszego, czy bardziej chwytliwego (przykłady Hell Just Arrived, Psycho Kiss, Tonight). Echa wielkości zespołu słyszymy w Come To The Feast, gdzie riff jest uderzająco podobny do Don't Walk Away Firehouse. Takich kawałków jednak tutaj bardzo brakuje. Może się podobać gotthardowa ballada One Life One Death. Fani Jaded na pewno zaliczą do plusów Rising, Extermination, czy Freedom Call z typowymi dla grupy masywnymi chórami w refrenach. Również poprawny, choć w mojej opinii średni jeśli chodzi o melodie jest Blood Stained Class.

Wciąż słychać, że mamy do czynienia z doskonałą grupą, brzmienie nawet pomijając power jest doskonałe. Problemem jest, że jak na Jaded Perfect Insanity jest płytą przeciętną. Wzorem wciąż pozostaje Helluva Time, może następna zdyskontuje jej bardzo wysoką jakość.