0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: John Elefante – wokal, gitary, klawisze; Kerry Livgren – gitary; Dave Amato – gitary; Anthony Sallee – bas; Dino Elefante – gitary, chórki; Dan Needham – perkusja

Mastedon to solowy projekt Johna Elefante, byłego wokalisty Kansas. Nazwa zespołu została wzięta z nazwiska artysty (elephant to po angielsku słoń, a wymarły mastodon miał wygląd podobny do słonia). W latach 80-tych powstały dwie płyty, po czym muzyk skupił się na produkcji niezliczonej rzeszy projektów CCM. Do kariery solowej wrócił w barwach Frontiersa na dwóch doskonałych płytach z lat 90-tych. Wśród muzyków na 3 słyszymy Dave'a Amato (REO Speedwagon), Kerry Livgrena (Kansas), a także Anthony'ego Salee (Whiteheart). Znalazło się oczywiście miejsce dla stałego współpracownika Johna Elefente, jego brata Dino.

Elefante to jest z tych geniuszy, którzy nie zaistnieli szerzej tylko z powodu przypadku. Powodem mógł też być fakt, że ten muzyk sam zamknął się w przedziale CCM, czyli Christian Conterporary Music, mającej ogromną rzeszę fanów, ale bliską zeru szansę na sięgnięcie po publiczność masową. Dziś John Elefante jest uznanym producentem/songwriterem na pewno znającym trendy w muzyce rockowej i pewnie dzięki temu gitary na 3 są nowoczesne, przez to nikt dzisiejszemu Mastedonowi nie przyczepi łatki dated. Nowoczesne jest to jednak tylko w małych fragmentach partii gitar, da się czasem usłyszeć nowoczesną ścianę gitar i to już wszystko. Reszta jest na swoim, przeznaczonym do tego miejscu.

W muzyce dzisiejszego Mastedona przewija się najczęściej AOR z początku lat 80-tych, kiedy prominentne role odgrywały Boston, Kansas i Foreigner. Z pierwszego to specyficzne aranżacje i struktury, drugi to produkcja i chórki, a trzeci przejawia się w bardzo podobnych wokalach. Najbardziej bostonowski jest Nowhere Without Your Love gdzie riff, klawisze i przede wszystkim niesamowicie podniosły refren przywołuje do razu Scholza i jego genialną ferajnę (cudowny moment po refrenie). Nawet Elefante śpiewa w sposób w jaki to robił nieodżałowany Brad Delp. Boston przewija się jeszcze podczas słuchania nadbudowy refrenu w najbardziej nowocześnie brzmiącym (gitary) Lying. Oczywiście nie tylko fascynacją Boston nowy Mastedon stoi. Zwróćcie uwagę na prawie 11-minutowy(!), progresywny One Day Down the Lake (See You Real Soon). Aranżacje jak w latach 70-tych (Rush, Starcastle), ale Elefante co chwila inkorporuje tu AOR-owe melodie, czy to w chórku, czy jakiejś błyskotliwej linijce w zwrotce (najlepsze znajduje się w środku utworu, gdzie po fragmencie powtarzania there will be answers słyszymy cudowne harmonie - 5:29 wg licznika). Wesoły, pełen energii You Can't Take Anything to kawałek za który Foreigner zrobiliby naprawdę wiele, nawet wtedy, gdy byli na szczytach list. Radiowy przebój, pełen syntezatorów i a'la Gramm soulowego wokalu. Questions (It's About Time) to ogromny, wprost fenomenalny refren, nierzadko spotykany na albumach z Tommy Shaw'em (najbardziej bodaj projekt Shaw-Blades i ich pierwszy album). Może i nowoczesny, a do tego całkiem prosty - to tylko potwierdza, że po prostu genialny. Nawet kower klasycznej piękności Dust In The Wind się tutaj wyróżnia. Odrobinę inaczej zaaranżowany i kapitalnie zaśpiewany przez Elefante. Można Kansas nie zaliczać do pierwszej ligi (sam się do tej grupy zaliczam), ale każdy przyzna, że Dust to potężny kawałek.

To jest na pewno najambitniejsza, najbardziej złożona produkcja bieżącego roku, w trakcie którego słuchania wciąż odkrywa się coś nowego. Jeśli kogoś nie odstraszają teksty z odniesieniami do wiary chrześcijańskiej to powinien szybko postarać się o kopię 3. Jedna z najlepszych płyt bieżącego roku, którą można dumnie postawić obok pierwszych płyt Mastedon.

 

vandervelde