HardRock.Com.Pl

Pierwsza płyta projektu założonego wokół włoskiego wokalisty Michele Luppiego wyszła w 2007 roku i wśród gości zagrali tam między innymi Tommy Denander i Gregg Giuffria. Na Neverland obok powracającego Denandera pojawia się George Lynch (Dokken), Eric Ragno (China Blue, Ramos). Innym stałym członkiem zespołu obok Włocha jest basista Fabrizio Grossi, który także wyprodukował Neverland.

Wcześniej udzielający się w progresywno-power metalowym Vision Divine Michelle Luppi całkowicie dominuje na Neverland. Śpiewa znakomicie, nie tylko nie ma śladu akcentu, ale i warunki/barwe głosu ma imponujące. Przypomina wokala Pride Of Lions, Toby'ego Hitchcocka, który jednak miał na obu płytach POL słabszy materiał do śpiewania. Bardzo mocnym punktem Neverland jest klawiszowiec Eric Ragno, który w takim Higher Love odgrywa jedne z najlepszych partii w swej karierze. Innym ważnym czynnikiem dla którego Los Angeles jest doskonałą pozycją są chórki. Nie ma ich niestety dużo, ale te które są należą do najlepszych jakie ostatnio słyszałem. Śpiewane w innej modulacji/natężeniu niż główny wokal i bardzo umiejętnie dopasowane, choć wciąż brakuje w nich innych głosów niż główny wokalista - to już zapewne rozbija się o rzecz przyziemną, czyli budżet.

Jak to już jest tradycją przy okazji płyt produkowanych przez Grossiego także i Neverland ma dziwne brzmienie. Jest ono przytłumione, mało selektywne. Przez to kawałki nabierają trochę demowej konsystencji, ale szczerze mówiąc dodaje to całości więcej uroku. Przy produkcji jaką preferuje ostatnio Frontiers (House Of Lords, Khymera - czyli przede wszystki suwak głośności do góry) uważam nagranie by sporo ucierpiało.

Napisany przez Toma i Jamesa Martinów (House Of Lords, Khymera) Wait For You w przedrefrenie ma najlepsze chórki jakie ostatnio słyszałem, dynamizujące/umelodyjniające utwór na poziom dla wielu niedostępny. Jeden z najlepszych kawałków bieżącego roku. Bardzo długa (ponad 6 minut!) ballada Promises pokazuje, że choć w tej materii zostało już wszystko odkryte, dalej można słuchacza oczarować. W momentach gdy Luppi śpiewa frazę Day By Day wkrada się prawdziwa magia z lat 80-tych. W podniosłym refrenie słychać podobieństwa do najlepszego kawałka Pride Of Lions Sound Of Home. Higher Love to popis Ragno, który dokonuje cudów na swoich klawiszach, a kower Richarda Marxa Nowhere To Hide z solówką George'a Lyncha może nie dorównuje oryginałowi, to jednak jest bardzo blisko. Przykładem, który dobrze obrazuje płytę jest ballada City Of Angels, bo choć oparta na gatunkowych kliszach, to w refrenie potrafi zaskoczyć swą oryginalną melodyjnością. Inne bardziej wyróżniające się, chwytliwe refreny mają Nothing To Hide, Welcome To My Life, Living Inside - naprawdę jest tu w czym wybierać, a osobiście nie widzę na horyzoncie wypełniacza.

Słychać, że Luppi to młody wokalista, na dorobku, który wkłada w śpiewanie całego siebie. Chciałbym z taką pasja usłyszeć dziś Turnera, czy Christiana, którzy to choć wciąż znakomici wokaliści to jednak najlepiej śpiewali na płytach z lat 80-tych. Moim skromnym zdaniem znaleźli oni w osobie Włocha godnego następcę. Czarny koń w wychodzących w tym roku wydawnictwach, kto wie czy nie zgarnie głównej puli za płytę roku.