0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Frederic Slama - gitary, klawisze, bas; Philip Bardowell - wokal, chórki; Steve Overland - wokal, chórki; Fergie Frederiksen - wokal, chórki; Dane Donohue - wokal, chórki; Bill Champlin - wokal, chórki; Tommy Denander - gitary, klawisze, bas; Steve Lukather - gitary; David Williams - gitary; Bruno Levesque - gitary; Eric Barkdull - gitary; David Diggs - klawisze, bas; David Getrau - klawisze, bas; Joey Heredia - perkusja; Johan Sahlen - chórki; Michael Ruff - wokal, chórki; Michael Kisur - wokal, chórki; James Harrah - gitary; Andre Harold - gitary; Eddie Watkins Jr. - bas; Dave Boruff - saksofon; Ed Greene - perkusja; Rachel Diggs - chórki; Tom Bailey - chórki

Za projektem AOR stoi pochodzący z Paryża Frederic Slama. Zdołał on wyrobić sobie wświatku melodyjnej muzyki na tyle mocną pozycję, że udaje mu się bez problemu namówić wielkich do zagrania/zaśpiewania na jego wydawnictwach. Nie inaczej jest na najnowszym krążku, Journey To L.A. (tu mała ciekawostka, każdy poprzedni album AOR ma w tytule wariację odnoszącą się do Los Angeles), gdzie słyszymy Tommy Denandera, Steve'a Overlanda(FM), Steve'a Lukathera (Toto), Davida Williamsa (Michael Jackson), Billa Champlina (Chicago), Fergie Frederiksena (Toto). Naprawdę wspaniała obsada, a przecież wymieniłem tylko jej małą część.

 

Wiele jest tu podobieństw do podobnych multigwiazdorskich projektów Denandera, ale Slama ma bardziej westcoastowy gust i w tym kierunku podążają utwory. Mimo, że Journey To L.A. jest najmocniej rockującą płytą w historii projektu, dalej słychać, że są to w zdecydowanej większości westcoastowe piosenki.

Waiting In The Darkness śpiewany przez Overlanda może nie przebija jego kawałka z ubiegłorocznego Voices Of Rock to jednak jest niezłym utworem, czymś w rodzaju Radioactive skrzyżowanego z FM. Hardrockowy Don't Turn Back bardzo przypomina projekt Bardowella Places Of Power. Nic szczególnego, ale też nic na co można narzekać. Śpiewający na Desperate Dreams Fergie Frederiksen zbliża się na centymetr do doskonałej Mecci. Desperate to mokry sen fanów prawdziwego, tradycyjnego AOR. Fergie jest fantastycznym wokalistą, szkoda, że tak mało dziś nagrywa (kiedy wreszcie druga Mecca???). Never Surrender jest w części śpiewanej jest typowym, może nawet średnim rockerem. W warstwie instrumentalnej to już jednak zupełnie inna liga. Rozbudowane solo autorstwa Denandera to niesamowity kawałek muzyki, swoim klimatem bardzo mi przypomina 80-sową serię Lethal Weapon (muzykę z tych filmów). The View Of You na pewno przypadnie do gustu fanom westcoastowego Toto (szczególnie klawisze i zgranie ich z gitarami). Najlepszy na całym nagraniu jest instrumentalny You're My Obsession, który to moim zdaniem jest rzeczą absolutnie genialną. Trochę tu Toto, Chicago, nawet co melodyjniejszego Vaia, czy Satrianiego, ale najlepsze są olśniewające partie klawiszy. Co ciekawe kawałek ten, w innej aranżacji już się na AOR ukazywał. Nie pasuje tu jedynie bardzo popowy, jazzujący Lost In Your Eyes, mimo, że Bill Champlin śpiewa jak zawsze znakomicie.

W czasach gdy tak wiele płyt hardrockowych ma niechlujne aranżacje, z wielką przyjemnością słucha się tak rozbudowanych kompozycji. Jedyny minus to fakt, że kilka refrenów/melodii nie przystoją do fantastycznego instrumentarium, czego pośrednim dowodem jest fakt, że najlepszy na Journey jest utwór bez ścieżki wokalnej. Fani solowych płyt Philipa Bardowella, Radioactive, projektów Denandera będą z AOR bardzo zadowoleni.