0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Chandler Mogel – wokal; Bob Katsionis – gitary, klawisze; Tony Kash – gitary; Jason Mercury - bas; Mark Cross - perkusja;

Założyciel Outloud, wirtuoz gitary i klawiszy Bob Katsionis, zaczynał wydając solowe płyty dla Lion Music. Dziś jest on gitarzystą uznanego Firewind i...nauczycielem gry na gitarze. To właśnie jeden z jego studentów Tony Kash pokazując mu swoje dema zainspirował go do założenia Outloud. Skład uzupełnili kumpel Boba z Firewind Marc Cross (były perkusista Helloween), a wokalistą został Chandler Mogel (Talon).

Płyta jest nagrana bardzo głośno i to najpoważniejszy mankament produkcji autorstwa Tommy Hansena (Helloween, Pretty Maids, TNT). To oczywiście się sprowadza do osobistych preferencji, sam wolę, selektywną, bardziej stonowany sposób nagrania - po prostu ciężko się takie albumy słucha na słuchawkach, do czego ostatnio jestem coraz częściej zmuszany. Selektywność nie jest najwyższa, ale gitary brzmią całkiem udanie, a i wokal jest z dużym wyczuciem, powiedziałbym 80-sowym, zmiksowany.

Dużo tu skandynawskiego hard'n'heavy z przełomu lat 80-tych i 90-tych. Wyłączając neoklasyczne klawisze, których tu nie ma (plus oczywiście mniej gitarowego onanizmu, którego jest tu również stosunkowo mniej) jest tu sporo Malmsteena z okresu współpracy z Edmanem i Levenem, Noruma także z okresu współpracy z Edmanem,i trochę mało docenionej grupy Nation. Najważniejszym tego powodem jest fakt, że Chandler Mogel ma podobną barwę do szwedzkiego wokalisty. W zasadzie to określiłbym go jako hybrydę Gorana Edmana i Matsa Levena, z naciskiem na tego pierwszego.

Najwięcej Edmana słychać w najlepszym kawałku, powerballadzie This Broken Heart. Zaśpiewana pełnym, czystym głosem od razu przenosi nas w czasy, gdy swoje najlepsze płyty wydawał John Norum. Grupa zahacza tu o doskonałość i choć pachnie to stwierdzenie kliszą, to warto tylko dla niego kupić to wydawnictwo. Tonight to kopia rockowo-klawiszowych galopad z debiutu Bon Jovi i wyrównując pomiędzy obydwiema płytami produkcję i zamieniając wokali ten kawałek by tam idealnie pasował. Galopada We Run to klasa malmsteenowego Trilogy, gdzie słynny Szwed pamiętał, że najważniejsze są dobre melodie. Podobnie jest na Broken Sleep i Search For Truth. Szybko, bardzo metalowo, ale nie bezmyślnie. Dla porównanie zupełnie nieudanymi galopadami są opener What I Need i zamykający nagranie Out Loud. Warto jeszcze wspomnieć Breathing The Fire, zapewne pochodzący z sesji do Firewind, co oczywiście nie dziwi zważywszy, że Katsionis jest jego członkiem.

Czasem Outloud może sie wydać generyczne i nieco powtarzalne i jest to główny powód, dlaczego nie jest to topowa płyta bieżącego roku. Mimo to jest to bardzo obiecująca grupa, a fani wyżej wymienionych zespołów na pewno będą z niej zadowoleni. Dobra, bardzo 80-sowa płyta, z przebłyskami na jeszcze większą klasę, którą może osiągną z drugim krążkiem...
 
vandervelde