0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Hutch Bauer - bas; Rami Ali - perkusja; Robby Boebel - gitary; Tony Mills - wokal

Frontman State Of Rock, Tony Mills to jeden z najciężej ostatnio pracujących muzyków. W tej chwili jest wokalistą TNT, wrócił do Shy, niedawno wydał solową Vital Designs. Dodajmy do tego projekty China Blue, Voices Of Rock i zbliżający sie Serpentine i mamy (pewnie nepełny, bo mogłem czegoś zapomnieć) obraz działalności Millsa. Natomiast reszta zespołu, trio Boebel, Bauer i Ali to ludzie odpowiadający za Frontline i Evidence One.

 

Całe granie State Of Rock zamyka się w stwierdzeniu, że jest to niemiecki zespół Frontline z Tony Millsem na wokalu. Znawcy wspomnianego niemieckiej kapeli od razu podchwycą identyczne brzmienie, czy rozwiązania aranżacyjne, a przecież także nazwa zespołu została wzięta ze zdaniem wielu najlepszej płyty Frontline. Tu jednak dochodzimy do jakości, a ta jest w moim przekonaniu jednak mniejsza, aniżeli ta we Frontline.

Frontlinowe trio Boebel, Bauer i Ali nie czyni żadnego fałszywego kroku na A Point Of Destiny. Problemem jest Mills, który chyba z powodu śpiewania w tak wielu ostatnio projektach nie zdołał (nie zdążył) ułożyć ciekawych melodii. Oczywiście, nie dzieje się tak we wszystkich kawałkach, ale pewne zmęczenie, czy wtórność melodyczną da się odczuć - wystarczy ku temu puścić sobie dowolny album Frontline i różnica od razu będzie widoczna. Najlepsze numery to Count Me Out z refrenem, który mógłby się znaleźć na Evidence One. Ten sam zespół bardzo przypomina tytułowy A Point Of Destiny, a zapowiedziona słowami "This is the guitar solo...okay?" solówka jest najlepszą na płycie. Bardzo dobry przedrefren mamy w mocniejszym gitarowo (a'la Evidence One) Friction. Spory potencjał miał Heartless Dreamer, ale w refrenie zrobiła się z niego typowa nudnawa millsówka. Freedom brzmi jak wymieszane Frontline i Shy, i trzeba przyznać, jest to całkiem miły mariaż.

 

Słucha się tego, jak każdego albumu naznaczonego frontlinowym brzmieniem, znakomicie. Jest to jednak materiał niżej stojący od płyt Frontline, czy Evidence One. Jeśli macie ochote na b-sidowy Frontline, czy Evidence One to spokojnie możecie na State Of Rock postawić. Jeśli nie, poczekajcie na nowe albumy tych wciąż przecież aktywnych zespołów.