0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Steve Newman - wokal, gitary, bas, klawisze; Mark Thompson-Smith - chórki; Geoff Woonton - chórki; Rob McEwen - perkusja

Steve Newman to muzyk, który począwszy od wydanej w 97 roku płyty Newman regularnie wydaje albumy pod tym właśnie szyldem. Szczególnie w XXI wieku tempo wydań wzrosło, niektóre albumy dzieli przecież tylko niecały rok.

Mimo, że poprzedni krążek Newmana rokował pewien postęp, to jednak dalej mieścił się w tym przedziale nie wyróżniających się między sobą płyt. Zmienia się to wszystko wraz z najnowszym krążkiem, który w moim przekonaniu jest najlepszym w dorobku muzyka.

Nowa płyta Newmana to brytyjski melodyjny rock w najlepszym wykonaniu. Od razu przywołuje wspomnienia pierwszego Heartland, czy płyt Change Of Heart, które są pewnego rodzaju odnośnikiem tego małego podgatunku w melodyjnym rocku. Od razu mówię, że nie jest to ta sama stylistyka co Tough It Out FM, czy ich Indiscreet, gdzie jak wiemy gonili amerykańskie komercyjne granie, ale bardziej ich późniejszych albumów takich jak część płyty Aphrodisiac, Dead Man Shoes, czy najnowsza Metropolis, o której będzie okazja szerzej napisać.

Tyle tytułem wprowadzenia, przejdźmy do samej płyty. Przede wszystkim jest tutaj tona doskonałych klawiszy. Przypominaja mi one mocno płytę Hold Your Fire Rush, ale to może tylko temu, że słucham jej ostatnio sporo. Za przykład tego niech posłuży doskonała ballada Stay With Me z wytworzoną klawiszami atmosferą godną najlepszych w całym gatunku AOR. Mimo, że melodia tego kawałka nie pozostawia wiele do życzenia, to inna, Forever jest jeszcze lepsza. Te szybsze utwory jak Endless, End Of The World, czy Stronger także nie zawodzą. Szczególnie ten pierwszy ma mocny, chwytliwy refren, a przedrefren w nim to klasa światowa. Bardzo melodyjne Tumble Down (znów świetny przedrefren) i Break It Again mocno przypominają hity z wspomnianego wcześniej, pierwszego Heartland. Nie można nie wspomnieć o ciekawym intrze w utworze Hero To Zero, wspominającym wiele zmarłych gwiazd muzyki (Jackson, Hutchence etc.).

Jak sam tytuł albumu wskazuje The Art Of Balance jest sztuką balansu. Balansu pomiędzy ostrzejszym gitarowym graniem (chwilami jest tu naprawdę ciężko), a klawiszami wprowadzającymi nas w AOR. Dojrzale zagrana i skomponowana mieszanka w wykonaniu brytyjczyka Steve'a Newmana jest jedną z najlepszych płyt tego roku.