0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Terry Brock - wokal; John Roth - gitary; Mike Brignardello - bas; David L. Huff - perkusja; Dann Huff - gitary (1, 13); Tim Lauer - klawisze; Jack Holder - klawisze

Giant to jeden z ostatnich zespołów z lat 80-tych, który nie doczekał się reaktywacji. Wrócili w roku znakomitą płytą III, ale zaraz potem grupa znów przestała istnieć. Promised Land ma być przyczynkiem do dłuższej działalności. Zamiast zapracowanego Danna Huffa na pozycje wokalisty zatrudniono Terry'ego Brocka gwiazdę innej topowej załogi Strangeways, a na pozycję gitarzysty, która Dann także zajmował w Giant zaangażowany został Jon Roth (Winger). Na szczęście dla fanów Dann nie odciął się zupełnie od swojego autorskiego i jak sam zawsze mówił ulubionego projektu i współnapisał aż sześć kawałków (Our Love, Double Trouble, Plenty of Love, Save Me, Promise Land, Through My Eyes, Two Worlds - ostatnie dwa współnapisał Mark Spiro), a także zagrał dwie solówki (Save Me i Believer). Do procesu komponowania swoje trzy grosze dodali także Erik Martensson, Roberta Sall (W.E.T.) i Mikaela Persson (Believer), duet Martensson/Persson (Never Surrender, Prisoner Of Love). Z minusów na płycie zabrakło klawiszowca i autora wielu utworów Alana Pasqua.

Mimo, że klawisze nie odgrywały wielkiej procentowo roli na płytach Giant, to jednak te utwory, gdzie występowały w większych ilościach należały do najlepszych. Mimo, że generalnie klawiszy jest tu mniej niż na Time To Burn, Last Of The Runaways, a nawet III to tam gdzie są obecne kawałki należą do najlepszych.

Takim z pewnością jest Never Surrender, przy którym po raz kolejny raz muszę napisać, czy ktoś zna słaby kawałek z takim tytułem? Prawdziwy aorowy przebój ze sporą ilością klawiszy, zaczynający się bardzo retro, ze wszystkim rakietowymi wystrzałami gitary i energicznymi klawiszami a'la Runaway Bon Jovi. Bardzo specyficzną i w gruncie rzeczy niepowtarzalną grę Danna Huffa możemy podziwiać (to właściwe słowo) na openerze Believer (Redux). Przebój, który można stawiac na równi z ich największym przebojem Stay. Promise Land inny utwór gdzie słyszymy grę Danna, to kawałek napisany przez niego i Marka Spiro, który zdążył go już nagrać na jednej ze swoich płyt solowych (z odrobinę zmienionymi słowami). W wersji Giant moim zdaniem wyszło odrobinę słabiej, ale to w niczym nie zmienia faktu, że wyszło i tak znakomicie. Two Worlds mocno przypomina pierwszy album Sunstorm. Wkradło się tu sporo schematu, ale nie razi to zupełnie. Zachwyca refren w I'll Wait For You, którego można słuchać do znudzenia. Klasyczny do bólu AOR i choć chwilami zagrany zbyt bezpiecznie (w porównaniu z 80s), to nadal czuć jego wielką klasę. Hardrockowo jest na Double Trouble, z bardzo kissowym refrenem. Podobny refren, także bardzo kissowy, mamy w Plenty Of Love.

 

Mamy na Promise Land dwie znakomite Dying To See You, Our Love, obydwie bardzo 80-sowe, dotykające magii tego okresu. Wysmakowane klawisze w tym pierwszym są szczególnie warte uwagi. Podobnie Through My Eyes w swoich balladowych zwrotkach nie może pozostawić obojętnym. Tak dobrych melodii, już dawno w melodyjnym rocku nie było. Nie pasuje mi stylistycznie Complicated Man. Całkiem przyjemne woogie-boogie, jakie jednak nie jest największym atutem Promise Land. Jedynym wypełniaczem wydaje mi się funkowy Save Me, gdzie poza gitarowym improwizowaniem nie ma nic ciekawego. Średnio jest prowadzony w zwrotkach Prisoner Of Love, ale jego niezaprzeczalnym atutem jest przedrefren, gdzie słyszymy Gianta z lat 80-tych.

 

Chwilkę należy przystanąć nad Terrym Brockiem, którego jest to druga płyta powrotna, po wcześniejszym projekcie Mike'a Slammera Avalon. W moim przekonaniu tam zaśpiewał znacznie gorzej i choć i tu nie osiąga poziomu swojego śpiewu z Walk In The Fire (Strangeways) to jego robota na Promise Land to absolutna ekstraklasa. Mówiąc prawdę, to w tym departamencie Giant poczynił postęp, bo Dann jest słabszym wokalistą niż Terry. 

Nie jest to Giant z pierwszych dwóch albumów, ale jakością z pewnością im dorównuje. Nie można było od tego uciec zmieniając wokalistę i mocno ograniczając obecność Danna Huffa, ale duch Giant nad Promised Land jest mimo wszystko wyraźnie obecny. Nie jest to spektakularna płyta, z melodiami, które od razu opanują nasze głowy, ale bardzo dojrzały, spójny koncepcyjnie album, nie pozbawiony przebojów na miarę poprzednich krążków. Na bank jedno z najlepszych wydawnictw tego roku.