0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Zespół Motley Crue od czasu spektakularnego reunion jest wciąż na topie. Koncerty wypasione jak za dawnych czasów (DVD Carnival Of Sins pokazuje, że może nawet bardziej), świetna kambekowa płyta Saints Of Los Angeles, która spotkała się z zasłużonym uznaniem i tabuny nowych fanów. Ślicznie, pięknie, gdyż radością napawa mnie świadomość, że młodzi padawani rocka bez przymusu i przemocy wchodzą w świat prawdziwie dobrej muzyki, a ja mogę się wciąż spodziewać nowinek od starych znajomych. No ale dość o Motley, bo tutaj o jednym, za przeproszeniem, członku mamy rozmawiać. Jeśli w tym zespole jest prawdziwy oldschoolowy rocker, to na pewno na imię ma Vince a na nazwisko Neil. 
 
No i ten właśnie niezłomny (choć już nieco utyty) rockman, jak wielu przed nim i zapewne wielu po nim, postanowił oddać hołd swoim mistrzom! Nazwijcie to brakiem pomysłów, czy skokiem na kasę… Jakkolwiek… Wyszło fajnie i z jajem, a to przecież najważniejsze. Pierwszy raz brawa biłem, gdy wyczytałem listę artystów, za których Vince się zabrał. Wygląda to zupełnie tak, jakby koleś wpakował się do mojego pokoju, spojrzał na półkę z płytami i postanowił zrobić mi cholerną przyjemność. No bo, gdy Cheap Trick, The Sweet i Sir Elton John spotykają się na jednym albumie z Creedence Clearwater Revival i ZZ Top, impreza musi być pierwszorzędna, prawda? Prawdziwie kozacka załoga!  
 
Zanim jednak porozmawiamy o tym jak mu wyszło ogarnięcie klasycznego materiału, skupmy się na nowościach. Numer pierwszy, tytułowy i singlowy zarazem, nie powinien być dla nikogo muzycznym zaskoczeniem. Oto stuprocentowo motleyowe rockowanie, które idealnie wpasowałoby się w ostatni album macierzystego zespołu Vince’a. Jest fajny, kroczący riff, opowiadający wokal, nowoczesny bridże i mocarny refren, który w główkę wszywa się siła przeboju. Chce się słuchać. Ballada Another Bad Day autorstwa kumpla z MC, Nikkiego Sixxa, również nie zawodzi. Pomyśleć, że zespół nie zdecydował się zamieścić jej na albumie SOLA, gdzie pierwotnie była przeznaczona! Szkoda dla płyty, której dobrego balladzicha brakowało, szczęście dla Vince’a, który może sobie ją teraz spokojnie firmować swoim nazwiskiem.

 

No i covery. Polecimy po kolei, bo łatwiej i sprawniej. Włączcie płytkę. 

Nie jest zaskoczeniem, że Cheap Trick wyszedł Neilowi wyśmienicie. Z tej szkoły przecież blondas się wywodzi. He's A Whore - czadowe, melodyjne, lekko punkujące rockowanie to środowisko, w którym Vince czuje się najlepiej. Skowerowany do bólu AC/DC (ostatnio Joan Jett) tatusiów glamu, The Sweet, idealnie wpasowało się w tę konwencję. Zajebisty numer zawsze pozostanie zajebistym numerem. Czasem jednak przeciętnemu kawałkowi pomaga unowocześnienie. Poparciem tego twierdzenia jest Nobody’s Fault, oryginalnie wykonywany przez Aerosmith (Swoją drogą ten talk box, jakby Micka Marsa, nie?). No Feelings Sex Pistolsów musiał wyjść o niebo lepiej od oryginału, bo jak ogólnie wiadomo, numery tej kapeli można zagrać tylko lepiej. Long Cool Woman pradziadków z The Hollies zostało southernowo podrasowane i brzmi nieco jak nowi Lynyrdzi. Ok, next. Nawet jeśli Vince nie posiada wokalnej mocy Klausa Maine (choć i tak wolę Vince’a!) to ze Scorpionsami poradził sobie doskonale. Another Piece Of Meat zapieprza jak zapieprzać powinno, na łeb na szyję. O i teraz najlepsze. Szacun dla tego, kto z zachowaniem stylu i smaku poradzi sobie z numerami Johna Fogerty’ego. Vince wziął I wykonał Who’ll Stop The Rain Creedence Clearwater Revival z czcią, która tylko od prawdziwego fana pochodzić może. Co z tego, że bardzo blisko oryginału. Dał radę i John może spokojnie poklepać go po plecach. Za to Viva Las Vegas ojca ojców, Elvisa Presleya to już inna historia. Tutaj postawiono na moc. No i moc jest. Viva! Wspominałem już, ze w tym zacnym towarzychu znalazła się także prawdziwa diva, rock and rollowa primadonna. A jakże! Sir Elton John reprezentowany jest przez jeden ze swoich największych hitów Bitch Is Back. Nie mógł Vince Neil wybrać lepiej. Zarówno tematyka, jak i muzyka okazały się skrojona na jego miarę. Sam fun (łoo oo)! Finał jest iście hollywoodzki, bo oto pojawia się kawałek podsumowujący niecne rockowe życie Vince’a i wszystkich tych, co przed nim czynili rozpustę. Beer Drinkers And Hell Raisers southernowców z ZZ Top podane zostało z ogniem i bez zapity, bo przecież wiadomo, że zawsze najlepiej wychodzi, kiedy śpiewamy i gramy o sobie.  

                   

Jasne, album mógł się składać tylko i wyłącznie z premierowego materiału autorskiego, bo wnioskując z dwóch, jakże atrakcyjnych, nowalijek, które się nań znalazły, byłaby to pozycja wyborna. Jednak nie ma co narzekać, wybór cudzesów jest naprawdę dobry, a wykonanie na najwyższym poziomie. Vince daje czadu, jakby w swoim barku, pomiędzy butelkami tequili, znalazł eliksir młodości. Klasyczne numery w nowych aranżacjach brzmią jak napisane wczoraj i zapewne doskonale sprawdzają się na koncertach. Tattoos & Tequila jest idealnym umilaczem czasu oczekiwania na nowe dźwięki Motley Crue!