0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Only Come At Night jest drugim solowym albumem Chrisa Laneya, przed debiutem znanego najbardziej z wyprodukowania pierwszego krążką Crashdiet. Dziś to już uznany muzyk sesyjny i jedna z najważniejszych postaci w skandynawskim rocku. Podobnie jak przy debiucie, także przy jego następcy Chrisowi pomogło grono znanych muzyków takich jak: Bruce Kulick (Kiss), Brian Robertson (Thin Lizzy, Motorhead), Conny Bloom (Hanoi Rocks, Electric Boys), Zinny Zan (Shotgun Messiah).

Druga płyta, jeśli to tylko możliwe jeszcze bardziej jest zafascynowana brzmieniem Def Leppard. Pełno chóralnych zaśpiewów, rytmicznego wybijania basu i charakterystycznych krótkich AC/DC-owych riffów. Mam wrażenie, że płyta wyszła trochę za szybko i mimo, że wokal się znacznie poprawił, nie udało się Laneyowi zamieścić tu zbyt wielu przebojów. Znamiennym jest fakt, że Laney pracował przy nagrywaniu Crazy Lixx, których płyta jest znacznie lepsza od niniejszej.

Na pewno ponad całość wyróżnia się niesamowity refren w One Kiss Tonight, który bardzo mi przypomina Bad Habit (początek, do początku refrenu). Szczególnie druga część refrenu, jego nadbudowa, śpiewana wysokim głosem Laneya robi spore wrażenie. Bardzo podobnie zbudowany jest Playing With Fire, gdzie znów refren jest najlepszą częścią utworu. Z kolei Gotta Run to znakomity przedrefren, z refrenem już raczej zahaczającym o te słabsze numery na Pure. Co ciekawe obydwa wraz z niezłym, choć raczej średnim balladowo-rebusowym B4 It's 2 Late zostały napisane przez Laneya razem z Brucem Kulickiem (Kiss). Zostaje jeszcze tytułowy Only Come Out At Night, gdzie niepokojące klawisze i prosty choć energiczny refren można z pewnością zaliczyć do najlepszych momentów na tej płycie. Reszta to zbyt wiele podobnych do siebie galopad, kilka para cooperowych numerów, choć i tu pewnie znajdą się fani takiego grania. Jeden z mniej lubianych przeze mnie tutaj Crush to przecież wypisz, wymaluj Cooper, z tym, że ten słabszy, mniej porywający Vincent B-sidowy). 

Tym którym spodobała się pierwsza płyta tego muzyka, także tym lubującym się w nagraniach Crashdiet, Crazy Lixx, Reckless Love nie trzeba niniejszego nagrania zachwalać. Trzeba tylko wziąść poprawkę, że poza kilkoma wyjątkami (One Kiss, Playin) nie jest to szczyt możliwości tego podgatunku rocka.