0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Pochodzący z Brazylii zespół Auras powstał w 2007 roku, założony został przez wokalistę Gui Olivera i gitarzystę Ferpa Lacerdai. To oni zmęczeni kowerowaniem znanych zespołów w małych klubach napisali kilkanaście utworów (m.in. obecny na płycie Hungry Hearts) i wysłali je za Ocean, na biurko Frontiersa. Ci oczywiście, nie mogli przeoczyć talentu jakim Brazylijczycy dysponowali i Auras został pierwszym zespołem z Ameryki Południowej w stajni włoskiej wytwórni. New Generation wyprodukował Dennis Ward (House Of Lords, Khymera, Sunstorm).

Świadom faktu, że Auras zbierał same dobre oceny miałem już dawno się zabrac za przesłuchanie New Generation, ale ze względu na narodowość muzyków nie ciągnęło mnie w ogóle. Brazylia to generalnie smutny, targany przerażającą biedą i korupcją kraj - zakrawa na cud, że powstają tam ostatnio doskonałe albumy AORowe. Wcześniej było Highest Dream, później Joey Summer, teraz przyszła pora na najlepszych z nich - Auras.

Większość zgodnie klasyfikuje Auras jako jeszcze jeden klon Journey. Auras bardziej jest podobne do The Storm lub Two Fires (dwa projekty Kevina Chalfanta), aniżeli Journey, ale przecież i tamte zespoły nazywano niesprawiedliwie kalką Perrego i spółki. W ocenie niżej podpisanego Journey i The Storm przynajmniej w jakości utworów dzieli przepaść, nie mówiąc o fakcie, że dodatkowo uważam, że The Storm mająca w składzie mniej uznanych muzyków uzyskało na swoich albumach znacznie lepsze brzmienie.

Najbardziej mi się podoba przepiękny Forever In Your Eyes cudownie zaśpiewany przez wokalistę Gui Oliver. Szczególnie refren jest jest tutaj bogaty w melodie. Oliver to facet, którego głos to skrzyżowanie Kevina Chalfanta i Steve'a Perrego z jego najlepszego okresu, z naciskiem na tego pierwszego i jego czasy obecności w The Storm. Śpiewa bez najmniejszego fałszu, czy obcego akcentu. Kolejnym tego przykładem na podobieństwo do The Storm jest błyskotliwy Never Give Up, trochę w refrenie przywołujący niedawnego Elevenera. Trochę westcoastu spod znaku Toto, czy projektów Denandera mamy na That's The Way Love Goes, a na Hungry Hearts mamy melodyjnego rocka spod znaku nieco dziś zapomniane projektu Teda Poleya, Melodica. Prawie bym zapomniał o spektakularnym otwarciu w postaci Beauty Of Dreams. Jeśli Journey choć próbowało tak grać, to mogło to być tylko Raised On Radio, a i to efekt nie był tak piorunujący jak tu. W najwyższej ocenie numeru przeszkadza tylko nie do końca udany refren, ale mając taką jego obudowę, w postaci rewelacyjnych zwrotek otoczonych przebojowymi klawiszami od razu o tym zapominamy. Wymienie jeszcze bardzo udana balladę In My Arms, mającą trochę z Survivora, czy Pride Of Lions, czyli krócej: korzystającą z dorobku Jima Peterika.

Auras to jedna z najbardziej amerykańskich płyt jakie ostatnio powstały. Takich jakie wyrastały jak grzyby po deszczu na przełomie lat 80-tych i 90-tych, a dziś dla wielu żadna płyta nie niesie sobą tamtej jakości. Werdykt: Auras zostawia w pokonanym polu ostatnie Journey, zrównuje się z bardzo dobrym Two Fires i tylko lekko przegrywa z The Storm. Jedna z najlepszych płyt rocku - zdecydowanie.