0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Fiński Human Temple został założony przez wokalistę Janne Hurme i perkusistę Petri Lehto. Pierwszy ich album to 2004 rok i wydana nakładem MTM Insomnia. Po 6 latach zmian w składzie udało się już w barwach innej wytwórni wydać następcę. Na płycie możemy usłyszeć kilku znanych muzyków takich jak: Jani Liimatainen (ex-Sonata Arctica, Cain's Offering), Erkka Korhonen (ex-Urban Tale, Ari Koivunen) and Vesa Virtanen (Twilight Guardians).

 

Pierwszy album Human Temple to było typowe mixed affair. Obok kapitalnych utworów znalazły się tam znacznie słabsze, czy też nawet odmienne stylistycznie. Na Murder Of Crows grupa jest bardziej skoncentrowana pod kątem jakości, ale znów nie jest to jednolita stylistycznie płyta.

 

Najbardziej przypadł mi do gustu zamykający krążek mocno klawiszowy What About The Broken Heart. Melodia w zwrotkach jest mi znajoma, i choć nie jestem w stanie przyporządkować zespołu/artysty to taki kawałek na pewno już powstał. W niczym to nie zmienia faktu, ze Human Temple nagrali świetną, pełną melodii piosenkę. Spokojny refren może mógłby być nieco żywszy, ale niesamowite zwrotki w pełni to zakrywają. Jest jeszcze kilka utworów o podobnym, klawiszowym brzmieniu i wszystkie należą do najlepszych. Taki spokojny refren doskonale pasuje do Just One Night i Yours Cold Blooded (melodia w zwrotkach bardzo retro, nawet z wpływami new wave). W pierwszym z wymienionych najbardziej warte uwagi są dzwonkowe klawisze, bardzo udanie wkomponowane w refren. Znakomity jest Not My Fault, który melodią ( w zwrotkach) bardzo mi przypomina Living Daylights zespołu A-Ha, pamiętny opener jednego z filmów o Bondzie.

 

Na Ghost Of You zbyt prosty refren odrobinę psuje wrażenie, bardziej by pasował do jakiejś średniej powermetalowej załogi. Lie ma świetne pomysły, ale zabrakło bardziej chwytliwej melodii, czy hooku. Secret, czy Empty Stages (świetna solówka w wykonaniu Erkka Korhonena) to jeszcze jedna taka historia, co już można odczytywać jako pewną prawidłowość, a mianowicie, że przy odrobinę większej/dłuższej pracy włożonej w album (czy też współpracy przy płycie dajmy na to Desmonda Childa) mogła to być płyta roku. Zupełnie odmienne stylistycznie są bluesowo-hardrockowy Promised Land i tylko hardrockowy Emily. Pierwszy purplowy, nieco a'la późne Tyketto (tu należy dodać, że wokalista ma bardzo podobną barwę do Danny'ego Vaughna), drugi przypomina mi bardziej szwedzką grupę Baltimoore. Oba utwory nudne, i choć 6-minutowy Promised Land to ambitne przedsięwzięcie można je raczej zaliczyć do wypełniaczy.

Całkiem udana, może o jeden kawałek za krótki album. Sześć lat jakie upłyneły od ostatniego nie wróży nam szybko następcy Murder Of Crows, ale jeśli miałaby powstać za rok, czy dwa, to możemy być świadkami niesamowitej płyty. Ta jeszcze tak dobra nie jest, ale fani pastelowego aoru i dobrych melodii nie powinni nią pogardzić.