1. Coming Of Age 2. Bad Reputation 3. Runaway 4. High Enough 5. Damn Yankees 6. Come Again 7. Mystified 8. Rock City 9. Tell Me You Want It 10. Piledriver Damn Yankees - 'Damn Yankees' 1990 Warner Brothers    Recenzent: vandervelde

skład: Jack Blades - wokal, bas; Tommy Shaw - wokal, gitara; Ted Nugent - gitara; Michael Cartellone - perkusja;

To miała być następna płyta projektu Shaw/Blades. Jednak, gdzieś po drodze zważywszy na zażylość Shawa, Bladesa i Nugenta postanowiono, że będzie to płyta nowego zespołu. W Damn Yankees świat zobaczył powrót trzech rock'n'rollowych herosów z dodatkiem szerzej nieznanego perkusisty Michaela Cartellone.

Muzyka zawarta na debiucie najbardziej oscyluje w kierunku Night Rangera z mnóstwem wpływów grupy Styx plus dziwactwa wujka Teda Nugenta. Shaw i Blades biorą kredyt za 90% wokali na albumie. Mimo, że dość ciężko rozróżnić ich głosy to wprawne ucho dostrzeże różnice i pozna, że dzielą się oni w stosunku pół na pół partiami wokalnymi. Tezę, że Damn Yankees mocno przypomina Night Ranger podtrzymują kawałki takie jak Bad Reputation z klasycznym dla NR riffem i kapitalnymi chórkami, Słodziutka ballada High Enough nie stojąca wcale daleko od sławniejszej Sister Christian czy  hymniczny Rock City, który troszkę zapożycza się w utworze Billy Idola White Wedding. Jednak Tommy Shaw daje gwarancje pewności, że Jack Blades nie spije całej autorskiej śmietanki i utwory które korzystają z jego stylu pisania to Coming Of Age, Mystified, bardzo AORowy Runaway czy też Styx-owy Come Again. A Ted co daje drużynie? Raczej bardziej ma on tu wspierającą rolę, choć styl jego agresywnej gry jest bardzo wyraźny. Słyszmy trochę jego rapu i mocniejszych riffów w Damn Yankees i w całkowicie Nugentowym Piledriver, który nawiasem jest najmniej lubianym przeze mnie utworem DY.

Debiut Damn Yankees to zestaw bardzo dobrych utworów i przy tym dość zróżnicowanych, także fani w.w. zespołów i dobrego rock'n'rolla śmiało mogą sięgnąć po ten album.

vandervelde