0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Skład: Ted Poley - wokal; Gerhard Pichler - gitary; Levi Springer - bas; Paul Morris - klawisze; Jonathan Mover - perkusja;

Muszę przyznać, że przez ostatnie kilka lat naprawdę namnożyło się nam dużo ciekawych zespołów tudzież projektów znanych w światku hard rock'a muzyków. Mam tu na myśli np. Crush 40 z Johnnym Gioelim, Dogface z Matsem Levenem, Frameshift z Jamesem Labrie i jeszcze kilka naprawde dobrych grup by się tutaj znalazło. Melodica to również jedna z takich formacji, która w swoim składzie ma kogoś, na kogo warto zwrócić uwagę. W tym przypadku jest to Ted Poley. I faktycznie chyba jest tak, że po pierwsze to nazwisko gwarantuje, że krążek nie będzie słaby, a po drugie jest w pewnym sensie również gwarancją sukcesu komercyjnego. Na mnie to na przykład tak działa. Bo jak ktoś mi podsunie płytę i powie: "masz.. fajna hard rockowa kapela, posłuchaj sobie" to pewnie i bym się do tego zabrał, ale raczej nie szybko, bo są przecież dziesiątki innych, ciekawych kapel. A jak ktoś powie: "posłuchaj sobie... tam na wokalu jest gościu z Danger Danger", to pierwsze co robie, to wkładam płytę do odtwarzacza... I muszę przyznać, że się nie zawiodłem.

 

Pierwszy raz płytę usłyszałem około rok temu i przez ten rok bardzo często gościła w moim odtwarzaczu. Jest ciekawa, porywająca, melodie raz podłapane szybko nie wychodzą z głowy. Nie jest rewelacyjna, do miana arcydzieła, lub czegoś w ten deseń, troszkę jej jednak brakuje i nawet świetnie dysponowany, jak zawsze, Poley nie jest w stanie nic zrobić, ale to nic, bo wcale tego nie oczekiwałem. Zresztą jak tu oczekiwać np. na drugi Screw It! skoro takie cudeńka nagrywa się tylko raz? Płyta obfituje głównie w kompozycje w średnim tempie. Na pierwszy plan wysuwają się tutaj świetne melodie - w końcu nazwa "Melodica" do czegoś zobowiązuje. I tak tytułowy kawałek Lovemetal to prawdziwa uczta dla fanów melodic rock'a. Podobnie inne utowry - 'Head Over Heels, Shake, Crazy czy Keep On Running - to czołówka tego krążka. Reszta też nie pozostaje daleko w tyle. Jeśli chodzi o melodie oczywiście. Bo jednak mam pewien zarzut, dosyć poważny - produkcja. Płyta jest moim zdaniem za lekka, nawet jak na melodic rock. Miejscami panowie balansują niemalże na granicy melodic rock'a z pop rock'iem. Może dla niektórych to żaden minus, ja jednak kiedy słyszę Poley'a to chcąc niechcąc porównuje ten materiał z jego dokonaniami w Danger Danger. I fakt faktem, że jest tu dużo podobieństw, ale na całej długości płyty brakuje mi mocniejszego uderzenia, zagrania bardziej zadziornie, tak jak przyzwyczaił nas do tego Danger Danger. Najcięższy i moim zdaniem najlepszy jest kawałek Crazy. A najlepszy pewnie dlatego, że oprócz Poleya wyraźnie słychać tutaj jeszcze jednego świetnego wokalistę, który zresztą udziela się również na innych utowrach w chórkach - mam na myśli Tony'ego Harnella.

 

Generalnie rzecz ujmując to płyta ta trafi tylko do części fanów hard rock'a. Na pewno jest to pozycja godna polecenia dla fanów wokalisty, jak i samych dokonań grupy Danger Danger. Powinni ją polubić także fani bardziej melodyjnego grania od klasycznego hard rock'a. Jednakże jeśli ktoś oczekuje od Lovemetal ciężkiego riffu i tłustego basu, ten może się nieco zawieść.