1. Heart Of Stone 2. Moment Of Truth 3. In The Name Of The Cause 4. Blinded By A Lie 5. Last Snow Of Winter 6. Spirit Of Man 7. The Fire Within Me 8. Judgment Day 9. Lost To The Night 10. Beautiful Mind 11. Walk On Water 12. End Of The Story Bob Catley - 'Spirit Of Man' 2006 Frontiers Records    Recenzent: BlackHeart

skład: Bob Catley - wokal; Vince O'Regan - gitara; Al Barrow - bas; Irvin Parrat - klawisze; Jamie Little - perkusja;

 Bob Catley znany jest szerzej jako wokalista zespołu Magnum. Jego solowa kariera to właściwie rozwinięcie kierunku, którym od zawsze podążała jego macierzysta formacja. Z jednym tylko wyjątkiem: jest ostrzej. Spirit Of Man to piąta studyjna płyta artysty i moim zdaniem, najlepsza. Catley świetnie pogodził tutaj mocne hard rockowe brzmienia z zaraźliwie chwytliwymi melodiami.

Zacznę z grubej rury. Oto i i płyta ze scisłej czołówki moich tegorocznych faworytów. Ona po prostu nie ma szans się nie podobać. Jeśli jesteś wrażliwy na prawdziwe muzyczne piękno, wpadasz w tę płytę jak śliwka w kompot.Jest tu niby wszystko dla wszystkich, jednak Catleyowi udało się to ujednolicić, zbić w jedną spójną strukturę.  Zwolenników szybkiej jazdy ucieszy otwierający płytę, trochę power metalowy, Heart Of Stone. Fani arena rocka spod znaku MSG (tego z McAuleyem) zachwycą się Moment Of Truth i Blinded By A Lie. Dawno nie słyszałem tak szczerze arenowych gitar, które jednak ani na moment nie tracą swojej mocy. Magnum przebija najmocniej przez piękne Walk On Water i Last Snow Of Winter. Zwrotki tej drugiej ballady to ukłon w stronę magnumowych lat 80tych. Wyraźnie słychać tu nawiązanie do utworu It Must Have Been Love z udanej płyty Wings Of Heaven. Trzeba przyznać, że Catley to zdolny balladziarz, któremu udaje się nie popadać w banał. Dobrze jednak, że repertuar balladowy jest tylko dodatkiem do całości płyty, jej ozdobą, a nie elementem dominującym. Nawet jeśli te perełki lśnią tak mocno jak Beautifull Mind, czy End Of The Story.  Centralnym punktem płyty Spirit Of Man niewątpliwie jest Fire Within Me.  Niby rocker, ale do cholery, jaki rocker! Absolutny majstersztyk. Dawno nie było tak, żeby jakiś utwór gnębił mnie nieprzerwanie przez pół roku. Absolutna catleyowa magia. Porywa Lost To The Night zbudowany wokół prostego klawiszowo - gitarowego motywu i łatwo zapamiętywalnego refrenu. To jeden z utworów, które wywołują mimowolne przytupywanie nogą i nucenie melodii wraz z wokalistą. Refreny są oczywiście pełne są patosu (szczególnie w mocnych In The Name Of The Cause i Judgment Day) , co jednak w przypadku Boba Catleya nie brzmi żałośnie. To artysta starej daty, który wie, gdzie kończy się rzetelne hard rockowe granie, a zaczyna się parodia. Na szczęście ani na chwile nie przekracza tej granicy. Z resztą, nie ma na to najmniejszych szans...

Facet w sile wieku, weteran hard rockowej sceny i jego najmocniejsza dotąd płyta. Przyznam, że mam słabość do zespołu Magnum, a przecież Bob Catley to wokalista tejże grupy. Muzyka zawarta na płycie Spirit Of Man to ta sama atrakcyjna melodyka, którą znamy z Magnum, plus mocniejsze gitary i prawdziwie prog metalowe momenty. Muzyka pędzi do przodu, jak kolej TJV, jednak z elegancją stylowego Orient Expressu. Głos Catleya wciąż mocny, nadal charakteryzuje się tą rozpoznawalną ciepłą barwą. Stary cwaniak śpiewa jak na On A Storyteller’s Night! Spirit Of Man spokojnie można postawić na półce obok nagrań projektu Brazen Abbot. Ba, propozycja wokalisty Magnum faktycznie brzmi jak wprost ze stajni Nikolo Kotzeva. Nazwałbym to wyższą szkołą hard rocka, royal hard rockiem, ale przecież wszyscy już mamy dość szufladek… Pewnikiem jest, że wkrótce ktoś ochrzci Sprit Of Man mianem dzieła „pomp rockowego”… A niech mu będzie.

 BlackHeart