1. No Way Out 2. Leave It Up to You 3. Speech of Angels 4. As You Turn Away 5. Give It Up 6. Under the One Sky 7. Rescue Me 8. Looking Over Your Shoulder 9. Everytime I Stand Up 10. Softly Speak 11. Stand Up 12. I Hear You Distance - 'Under The One Sky' 1989 Reprise Records    Recenzent: peterpoland

skład: Robert Hart - wokal; Eddie Martinez - gitara, chórki; Bernard Edwards - bas, chorki; Tony Thompson - perkusja; Jeff Bova - klawisze, chórki;

Distance to jednopłytowy zespół z poźniejszym wokalistą Bad Company plus kilkoma sesyjnymi muzykami, oraz Tonym Thompsonem (Crown Of Thorns). Osoba odpowiedzialną za produkcję i gitarę basową był Bernard Edwards. Chyba jeden z najbardziej znanych producentów i gitarzystów basowych XXw. Bernard Edwards wyprodukował dziesiątki albumów bardzo różnych wykonawców jak ABC,Rod Stewart, Air Supply, Robert Palmer, Platinum Blonde, Duran Duran. Gitarzysta zaś i klawiszowiec maczali palce w nagraniach Meat Loaf. Wokalista Robert Hart, (jeden z nielicznych muzyków obdarzonych talentem piłkarskim, jako 15 latek podpisał kontrakt z brytyjskim Yorkshire) to bardzo ceniona postać w muzycznym świecie, co pozwoliło mu po rozpadzie Distance zostać wokalistą Bad Company, a także nagrać dwa albumy solowe. Wracając jednak do debiutanckiego, osobiście pierwszy raz uslyszałem ten zespół w filmie Burglar ( znalazły się tam dwa nieujęte w niniejszym krążku utwory Bernie's Groove i New Way Of Living). Z tego co wiem właśnie to doświadczenie pozwoliło im zwrócić na siebie uwagę.

Pierwsze co uderza po włożeniu krążka do odtwarzacza to krystalicznie czysta, precyzyjna produkcja (nie mogło być inaczej w przypadku tak uhonorowanego, nieżyjącego już niestety producenta) oraz silna linia basu. Pierwsze dwa tytuły to szybsze, nieco funkowe, bardzo melodyjne utwory. Dość ciężko przyrównać ten nieco unikatowy odcień melodyjnego rocka do jakiegoś innego zespołu. Distance stworzyli unikatowo brzmiącą płytę (tak przynajmniej patrze ja na nią). Wydaje mi się jednak, że miejscami można przynajmniej pierwszą część albumu porównać do wczesnego Dan Reed Network zmieszanego z Mr. Mister lub solowego Jeana Beauvoir'a z lat 80 połączonego z kanadyjskim BLVD. Na komentarz zasługuje As You Turn Away - pierwsza ballada na płycie, z ładnym solo gitarowym na końcu. Momentami może ona przypominać ballady Toto z płyty Fahrenheit.  Następnie promowany swego czasu teledyskiem, tętniący życiem Give It Up nieco w stylu Platinum Blonde lub już wspomnianego BLVD. Moimi ulubionymi pozycjami na płycie są jednak Looking Over My Shoulder oraz Everytime I Stand Up. Dalej mamy jeszcze kolejną świetną ballade Softly Speak (coś a'la Joe Pasquale lub Dan Hill), najbardziej gitarowy z numerów Stand Up oraz I Hear You będący hybrydą losowej ballady Paula Carracka i Michaela Moralesa.

Generalnie płyta dla ludzi lubiących dokonania wszystkich wspomnianych wykonawców, oraz fanatyków pulsującego basem, klawiszami i gitarami AOR.

peterpoland