1.Phoenix Rising 2.Warriors Cry 3.Lost And Gone 4.Keeps Me Burning 5.Take Me Over 6.I'm Gonna Win 7.Watching The World 8.Call The Gypsy 9.Trust In You 10.Masterplan 11.Enemy 12.Heart Of Darkness Masterplan - 'MKII' 2006 AFM Records    Recenzent: vandervelde

Skład: Mike Dimeo - wokal; Roland Grapow - gitary; Jan S. Eckert - bas; Axel Mackenrott - klawisze; Mike Terrana - perkusja;

Nowy Masterplan przynosi zasadnicze zmiany. Na pozycji wokalisty skonfliktowanego z zespołem Jorna Lande zastąpił Mike'a DiMeo, gardłowy legendarnego Riot, natomiast pozycję perkusisty objął prawdziwy obieżyświat w osobie Mike'a Terrany.

Słuchając tego albumu przychodzi do głowy tylko jedno słowo...rutyna. Jedynie Keeps Me Burning przypominający Come Alive Allen/Lande i Heroes z debiutu, sprawia, że jestem w stanie podskoczyć na fotelu. Szczerze mówiąc dla niego samego warto tą płytę kupić, ale w dobie możliwości kupienia jednego utworu wielu może nie zawracać sobie głowy albumem. Pokazuje też ten kawałek jak dobry to mógłby być krążek. Gdzie te czasy, gdy album pisało się przynajmniej rok czasu (nie mówiąc o dłuższej produkcji niż dziś, gdzie średnio 2tyg to zajmuje). Dziś muzycy przechodzą od projektu do projektu i nie widać na horyzoncie kapeli, która by starannie wydawała swoje wydawnictwa. Niestety słychać to na niniejszym krążku. Mamy tu kilka naprawdę złych power metalowych galopad, oczywiście dalej w dobrym wykonaniu, ale zważywszy na potencjał grupy ociera się to o zażenowanie. Jeśli chodzi o Warrior's Cry to po tytule już widać, że będzie to power metal i nie ma co sobie nim zawracać głowy. Nie opiera sie wpływom power metalu I'm Gonna Win, ale przynajmniej mamy świetny refren i łagodniej śpiewającego DiMeo. Słabiuteńki jest Call The Gypsy z naprawdę fatalnym refrenem przypominające odtwórcze patataje Axela Rudi Pella. Utwór tytułowy, Masterplan brzmi jakby urwał się z jakiejś typowej płyty power metalowej typu Power Quest czy Insania. Obok wspomnianego Keeps Me Burnin wyróżnia się w zasadzie tylko singlowy Lost And Found brzmiący jak co melodyjniejsze kawałki z jedynki. Na plus też można zaliczyć nowego wokalistę zaskakująco idealnie wpasowującego się w estetykę śpiewu Jorna, którego braku specjalnie sie nie odczuwa. Solówki tną i skrzą, od riffów aż gęsto, ale to akurat można usłyszeć już na prawie każdej wydawanej dziś płycie. Co miało wyróżniać Masterplan to dobre kawałki,a tu ich nie ma.

Masterplan pozuje tym albumem na kolejną power metalową załogę. Trochę chyba mijają się z czasem zważywszy, że ofensywa tej muzyki już dawno minęła. Szkoda tych dobrych kawałków w których słychać bardzo duży potencjał. Może następnym razem.

vandervelde