1. The Enemy Within 2. Sign Up For Love 3. Home Away From Home 4. In The Shadows 5. How Do We Stay In Love 6. My Time 7. Alive 8. Uninvited Guest 9. How Can I Change The World? 10. Flying High 11. Sworn To Silence Code - 'The Enemy Within' 2007 Escape    Recenzent: vandervelde

Skład: Ola Af Tramp - gitary; Anders Rydholm - bas, klawisze, gitary; Sherwood Ball - wokal, chórki; Gregg Bisssonette - perkusja;

Code to nowy zespół stworzony wokół dwóch byłych muzyków grupy Grand Illusion i wokalisty Sherwooda Balla, znanego najbardziej z westcoastowego solowego albumu. Wokalisty raczej mało znanego, bo mało kto wie, że jest to głos stojący za wieloma reklamami telewizyjnymi takimi jak np Budweiser, Toyota, McDonalds, Coca Cola, reklamami znanymi na całym świecie. Na perkusji zasiadł Greg Bissonette, który zaliczył udział w zespołach Davida Lee Rotha, Steve'a Vaia, Toto czy też Joe Satrianiego.

Tak w naprawdę telegraficznym skrócie Code jest to Grand Illusion plus klasyczny wywodzący się z lat 80tych aor. Co różni GI od Code to fakt, że na niniejszym albumie mamy o wiele lepszego wokalistę, same utwory chyba jednak są słabsze i nie tylko, że pozbawione są pompatyczności znanej z GI. Znakomitym riffem zachwyca The Enemy Within, a przebojowe klawisze w tym utworze przywodzą na myśl muzykę filmową Hansa Zimmera (the Rock), co oczywiście bardzo dynamizuje utwór. Tu także mamy zdecydowanie najlepszy refren. Ballada How Can We Stay In Love przypomina te które pisał Jim Peterik, a które wypromowały na gwiazdy Michaela Boltona i Petera Ceterę. Trochę wyłamuje się z brzmienia całej płyty, ale jest to niewątpliwy atut albumu. In The Shadows to znów bardzo mocny riff i refren przypominający najlepsze kawałki z Deacon Street Project. W ogóle cała płyta pachnie projektami Tommy Denandera, słychać to zarówno w gitarach jak i refrenach. W My Time słyszymy podobne dźwięki do tych mniej melodyjnych numerów z ostatniego Toto. Alive rozpoczyna sie dziwnym perkusyjnym beatem, a rozwija się w bardzo przyjemny a'la teraźniejsze Magnum rocker. Solo przypomina tutaj te Johna Petrucciego z Images And Words. Wpływy Deep Puprple słychać w Uninvited Guest, a także trochę Rainbow z ery Down To Earth. Chyba najbardziej wysmakowany kawałek tutaj, choć niekoniecznie mój faworyt. Znakomity How Can I Change The World? z rozbudowanymi partiami hammonda to zwrot w stronę westcoastu i brzmieniom znanym z Radioactive czy Deacon Street. Najbliższy brzmieniowo do solowej płyty Sherwooda. Osobiście żaluję, że cała płyta nie jest w tym stylu. Wart jeszcze wyróżnienia jest jeden z najlepszych na płycie Flyin High, choć jak na mój gust za dużo w nim powtarzania refrenu.

Na potrzeby tego krążka nagrano podobno 40 utworów, z których tylko 11 dostało się na album. Choćby tylko to pokazuje jak kompleksowym przedsięwzięciem jest projekt Code. Mam nadzieję, że jeszcze o nim usłyszymy.

vandervelde