1.Don't Tread On Me 2.Fifteen Minutes of Fame 3.Where You Goin' Now 4.Dirty Dog 5.Mister Please 6.Silence is Broken 7.Firefly 8.Someone to Believe 9.This Side of Hell 10.Double Coyote 11.Uprising Damn Yankees - 'Don't Tread' 1992 Warner Brothers    Recenzent: vandervelde

skład: Jack Blades - wokal, bas; Tommy Shaw - wokal, gitara; Ted Nugent - gitara; Michael Cartellone - perkusja;

Trzy wielkie muzyczne działa i nieznany nikomu perkusista raz jeszcze. Po dużym sukcesie debiutu i trasy po niej zespół zabrał się za następcę, który miał w zamyśle pobić bardzo dobre, wydane dwa lata wcześniej wydawnictwo. Czy im się udało?

Jest tu bardzo dużo podobieństw do pierwszej płyty. Choćby ballada Where Are You Goin' Now i rocker Firefly mają swoje idealne odbicie w postaci High Enough i Piledriver. Ale także znalazło się tu sporo oryginalnych rzeczy i to mimo poruszania się w sztywnych ramach gatunku jakim jest(był) hardrock. Przy udziale producenta Rona Nevisona (Heart, Chicago) udało sie stworzyć fantastyczną ścianę dźwięków i mimo, że nie jestem do końca fanem utworów znajdujących się na Don't Treat to brzmienia nie jestem w stanie zanegować. Przyda się kilka odsłuchów by powyłapywać te smaczki, szczególnie jeśli chodzi o grę gitar i basu. 
Opener Don't Tread On Me ma wszystkie zalety pierwszego albumu. Zabójczy riff, pulsujący bas i zaraźliwy, olbrzymi chorus. Warholowy tematycznie Fifteen Minutes Of Fame i Dirty Dog to rockery w stylu Coming Of Age z jedynki, otwierające drogę dla następującego po nich Mister Please wilka w owczej skórze. Gdy już jesteśmy pochłonięci akustyczną gitarą i miękkim wokalem Tommy Shawa, wtedy uderza w nas reszta drużyny. Olbrzymia zmiana tempa i prowadzenia utworu, riff za riffem, to wszystko nie daje nam odetchnąć do końca kawałka. Silence Is Broken wraz z Where Are You Goin' Now to typowe dla jankesów ballady. Zaśpiewane słodkimi chórkami przez co mimo, że naprawdę są świetne trudno odeprzeć zarzuty o tendencyjne granie pod publikę, zważywszy na całkowitą zmianę brzmienia i estetykę bliską ballad Slaughtera. Twierdzenie tym bardziej na miejscu, że ballady Damn Yankees to niemal czysty aor, podczas gdy reszta kawałków to ostry rock'n'roll. Ale taki rozdźwięk był niemal we wszystkich zespołach hairmetalowych....Tak na zakończenie nie muszę chyba pisać, że Silence to zdecydowanie najlepszy kawałek na płycie,a refren...cóż trzeba go posłuchać. Firefly i zamykający Uprising to takie nieco chaotyczne na pierwszy rzut ucha kawałki. Melodia skręca w nich z jednego w drugie miejsce i jakby są nie do końca przemyślane. I choć Firefly uznaje za wypełniacz to w Uprising mamy moment gitarowego geniuszu w dokładnie w 2:55 sekundzie trwania kawałka. Someone To Believe ma akustyczne gitarowe intro identyczne do kawałka brytyjskiej kapeli Little Yankees Young Gods. Kiedy wchodzi wokal i harmonijka te podobieństwa przestają na szczęście obowiązywać. This Side Of Hell startuje jak sleazowy mix Faster Pussycat i Aerosmith, a krzyk w tym kawałku mógłby spokojnie pochodzić od Joe Leste z Bang Tango. Shaw śpiewający tutaj wcale nie śpiewa sleazowo, raczej w stylu swojego solowego album Ambition, co daje bardzo ciekawy efekt. Double Coyote to taki jam song, utwór zupełnie bez kierunku, ale można posłuchać jak dobrze bawili sie muzycy przy nagrywaniu tego krążka.

Po wydaniu Don't Tread chodziły słuchy, że zespół nagrywa dema pod wydanie trzeciego albumu. Niestety, niniejszy był ostatnim w historii tej grupy, a sądząc z wydanych dwóch, trzeci mógł być naprawdę czymś wyjątkowym. Don't Tread jest znakomity, jednak nie pozbawiony wad. 

vandervelde