1. Damn Cheetah 2. Maybe Tomorrow 3. If You Like What You See 4. Forever 5. Love Thunder 6. Some Kinda Woman 7. Without Your Love 8. Gimme Gimme 9. King Of The Hill 10. Hungry For Love 11. Tonight Damn Cheetah - 'Primal' 2003 Kivel Records    Recenzent: vandervelde

Skład: Les Brown - wokal; Carl Fragnito - gitara, chórki; Anthony Fragnito - bas, chórki; Dante Renzi - perkusja;

Pomimo faktu,że album ten ma datę 2003 roku, to kawałki z niego pochodzą z przełomu lat 80tych i 90tych. Niektórzy mogą kojarzyć skład. Les Brown to wokalista kultowej grupy NRG znanej z jednego(!) utworu Instruments Of Destruction na ścieżce do animowanego filmu Transformers. Natomiast bracia Fragnito udzielali się wcześniej w Blacklace.

Opener Damn Cheetah brzmi jak wczesne Quiet Riot i szczerze mówiąc mógłbym sie obejść  bez takich numerów. Już na szczęście następny Maybe Tomorrow ma w sobie tyle energii, że możnaby nią obdarować wiele całych płyt. Co się dzieje w tym utworze przechodzi ludzkie pojęcie. Uczucie, rytm i pewien niesamowity luz. Przypomina mi tym samym bardzo Le Mans i ich kawałek Don't Wanna Work. Trzeba posłuchać jak powinien brzmieć prawdziwy hardrockowy rock'n'roll. Jeśli chodzi o jakość dorównują mu tylko Forever mocno przypominający przebój Saigon Kick Love Is On The Way i absolutny majstersztyk tutaj Tonight. Power ballada brzmiąca tak jak one brzmiały za swojego złotego okresu końca lat 80tych. Coś wspaniałego, dla niej samej warto płytę nabyć (zwróćcie uwagę na fantastyczną linijkę przedrefrenu Really Hurt My Pride). W Some Kind Of Women słyszymy pierwszą płytę Bulletboys, a inna ballada Without Your Love to wyraźna fascynacja debiutem Skid Row.
Poza tymi kawałkami w resztę wkrada się trochę hairmetalowego schematu. Trochę klisz, gdzie słychać echa Lion, Bulletboys, Cinderelli (King Of The Hill), czy nawet Slide It In Whitesnake. Oczywiście biorąc pod uwagę rok (2003) i tak jest fenomenalnie, ale jednak jakby zabrakło pomysłów i dwie czy trzy piosenki są wyraźnie zrobione na siłę. Warto jeszcze wspomnieć, że wokalista Les Brown, mimo upływu lat nadal zachował fantastyczną formę i wysokie rejestry bierze równie swobodnie co na wspomnianej ścieżce do Transformers.

Naprawdę dobry album, a biorąc pod uwagę datę wydania nawet kilka stopni lepszy. Dla fanów bezkompromisowego hardrocka z przełomu 80 i 90tych lat rzecz obowiązkowa do przynajmniej zapoznania.

vandervelde