0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Zasada jest jedna, jeśli gwiazda rocka w pewnym momencie swojej kariery oświadczy, że to już koniec i czas przejść na emeryturę, nie wierzcie jej. Rock and roll, niczym bohater jednego z filmów szpiegowskich, powiada wrócisz, od nas się nie odchodzi. Osbourne zapowiadał swoje odejście niejednokrotnie. Najpierw w 1991, w wieku 43 lat, stwierdził, że jest już za stary i wybiera się na ostatnią trasę w życiu... Mamy rok 2007, a Ozzy koncertuje w najlepsze, nagrywa płyty i jakby tego było mało, śpiewa, że nigdzie się nie wybiera (Not Going Away) i pod żadnym pozorem nie zamierza przestać (I Don't Wanna Stop). Przez ostatnie lata Osbourne się nieco rozmył; najpierw nagrał średnio udany album Down To Earth, który bronił się właściwie tylko utworami singlowymi, a później zgodził się wystąpić w reality show, które uczyniło z niego takiego rockowego pół  Benny'ego Hilla, pół kalekę. Jako, że jestem człowiekiem wielkich nadziei i optymistycznie na świat patrzę, spodziewałem się powrotu do formy, gdyż w przeciwnym razie trzeba by ogłosić, iż Ozzy skończył się na Ozzmosis.
Poniekąd tak właśnie jest...

Początek płyty robi naprawdę dobre wrażenie. Not Going Away spokojnie mógłby znaleźć się na nowej, jakże oczekiwanej, płycie Black Sabbath. Dźwięki generowane przez gitarę Wylde'a są ciężkie jak sto diabłów, choć brak im klasy Iommi'ego, Ozzy skanduje w swoim niepowtarzalnym stylu, czyli wszystko w normie. I Don't Wanna Stop to już rzecz skonstruowana tak, by stać się hitem. No i na tym polu nie zawodzi. Jest bardzo skocznie, wesoło i do przodu, a melodia brzmi jakby zaczerpnięta była z czasów No Rest For The Wicked. No cóż, moi kochani, refren I Don't Wanna Stop podśpiewuję nieprzerwanie od czasu, kiedy płyta wpadła w moje ręce. Utwór tytułowy to już rzecz poważniejsza. Mamy tu apokaliptyczny, antywojenny tekst i zdecydowanie posępny klimat. Momentami jest ciekawie, pojawiają się rozmaite efekty wokalno - klawiszowe, a nawet harmonijka ustna. Poważnym mankamentem jest brak dobrego refrenu. Po udanej zwrotce, ta najważniejsza część każdego rockowego utworu po prostu się gdzieś rozmywa, nie zwraca uwagi... W podobnym stylu utrzymany jest ciężki Almighty Dollar, który kojarzy mi się z eksperymentami, których wcześniej dopuścił się Alice Cooper na płytach Brutal Planet i Dragontown.  Dla równowagi na Black Rain znalazł się utwór Silver, rozpędzony, opatrzony wariacką solówką Zakka Wylde'a. Szkoda tylko, że zaplecze melodyczne jest tutaj tak... niewyszukane, co powoduje, iż w pewnym momencie mamy już dość tego łomotu. Obowiązkowo na płycie znalazły się dwie ballady. Tradycyjnie niezłe, choć już nie tak porywające, jak te z przeszłości Osbourne'a. Pierwsza z nich, zatytułowana Lay Your World On Me nieodparcie kojarzy mi się z zespołem Type O Negative, a nawet Ozzy Osbourne śpiewa tu momentami jak Peter Steele. Druga, bardziej udana, Here For You, brzmi już bardziej klasycznie. Prowadzona przez pianino plasuje się gdzieś pomiędzy Goodbye To Romance, a Dreamer. Jak tradycja każe Japończycy dostali więcej niż reszta świata. Ich wydanie bogatsze jest o dwa bonusy; utrzymany w klimacie albumu utwór I Can't Save You i świetny melodyjny Nightmare, dla którego warto japońską wersję mieć. 

Wygląda na to, że Black Rain to płyta świetna, ale niestety do ideału bardzo daleko. Maszyneria, w którą wkręcony jest Osbourne każe mu podobać się nowoczesnej młodzieży, wychowanej na System Of A Down i nawet jeśli pojawia się interesująca melodia (refren Civilize The Universe) to grzęźnie ona w tym nowomodnym mule, gdzie wszystkiego jest dużo i wszystko jest nisko... Nie pomaga także Zakk Wylde, który często jest tak monotonny i przewidywalny jak tylko może. Jedno szaleństwo w rozpędzonym (ale w sumie nijakim) Silver nie ratuje sytuacji. W rezultacie odnosi się wrażenie, jakby na gitarze grał pewien drwal, który na codzień zawodowo ścina potężne amerykańskie sekwoje. Mimo swoich atutów, Black Rain to płyta pozbawiona finezji i czegoś, co uczyniłoby ją wyjątkową. Ozzy głośno krzyczy, że to pierwsza płyta, którą nagrał w pełnej swobodzie korzystając z dobrodziejstw posiadania własnego studia, ja tu jednak słyszę artystę na grubym łańcuchu... Ozzy jest teraz jak wiekowa primadonna po setnej operacji plastycznej. Być może czas, by wreszcie zrobił coś na co naprawdę ma ochotę, może czas dać wolne Zakkowi? Niech chłop odpocznie, zrelaksuje się, wykarczuje mały las...