0-9  | A  | B  | C  | D  | E  | F  | G  | H  | I  | J  | K  | L  | M  | N  | O  | P  | Q  | R  | S  | T  | U  | V  | W  | X  | Y  | Z

Magnum to zespół, który nie miał zbyt wiele szczęścia, by stanąć w jednym rzędzie z największymi i najlepiej opłacanymi gwiazdami hard rocka. Mimo, iż mieli i wciąż mają ku temu pełne predyspozycje, po prostu im się nie udało. Powód? No cóż, Magnum nie załapali się na pierwszy boom hard rocka, nie zdążyli podczepić się pod lokomotywę, która wywindowała takie grupy jak Deep Purple, Black Sabbath, czy Queen, ale też powstali za wcześnie, by włączyć się w linię hair metalowych bandów typu Bon Jovi, czy Poison ( i przecież fizjonomia nie ta...). Ci doskonali, skądinąd, muzycy na zawsze pozostali szanowanym, lubianym bandem, który jednak jest bardziej kultowy niż kasowy. Z jednej strony szkoda, gdyż w pełni na sukces zasługują, a z drugiej strony nie ma to najmniejszego znaczenia, gdyż właśnie dostaliśmy od nich kolejną wspaniałą płytę, jaką mało który kasowy zespół może się pochwalić. Jeszcze nie skończyła u mnie wybrzmiewać ostatnia doskonała solowa płyta Boba Catleya Spirit Of Man, a  już w moim odtwarzaczu kręci się krążek jego macierzystej formacji. Jakaż jest zatem owa Ksieżniczka Alicja? Powiem wprost, jest to niewiasta urody niezwykłej. Stylowa, szlachetna, choć może nieco staroświecka. Ale czy to jest zarzut?

Jeszcze nigdy zespół Magnum tak wprost nie nawiązywał do swojego największego dzieła On A Storyteller's Night (nawet za pomocą okładki!). Tajemnicze wejście When We Were Younger jednoznacznie kieruje nas we wspaniałą przeszłość, gdy w muzyce oprócz łomotu liczyła się jeszcze wspaniała melodia i nieliche umiejętności. Od początku jest bajkowo, lekka zwrotka skontrastowana jest galopującym refrenem, pojawiają sie podniosłe, ale nie patetyczne, gitarowo klawiszowe zagrywki i... solo na gitarze akustycznej. Co ciekawe owej solówce towarzyszy jak najbardziej hard rockowy galopujący podkład!  Równie dobrze jest w numerze drugim Eyes Wide Open. Choć utwór ten diametralnie różni się od openera, jego struktura jest bardzo podobna. Znów spokojnej, balladowej zwrotce towarzyszy mocniejszy i cholernie melodyjny refren. Pięknie przygrywają tutaj klawisze, tworząc jedynie tło, a wyraźniej odzywając się wyłącznie tam, gdzie naprawdę jest na to miejsce. Like Brothers We Stand to kompozycja lżejsza, bardzo przebojowa, można by rzec, relaksująca, jeśli zestawić ją z przeładowanymi utworami poprzednimi. Znowu wyróżnia się rewelacyjna melodia i wspaniały głos Boba Catleya. Gdyby rynek muzyczny wciąż interesował się piękną muzyką, typowałbym ten kawałek na pewny hit. Ostrzej robi się w Out Of The Shadows. Tony Clarkin riffuje jak należy, co automatycznie nasuwa mi porównania z solowymi dziełami Catleya. Podobnie sprawa się ma z nieco bardziej magicznym Dragons Are Real. Tytuł wskazuje na kawał power metalu, ale na szczęście są to tylko pozory. Inside Your Head i Thank You For The Day to typowo magnumowe ballady w duchu czasów najwcześniejszych, a z kolei Be Strong, po dość ostrym wstępie serwuje nam rytmikę i melodykę rodem ze stareńkiego hitu Magnum Foolish Heart! Ot, taka radosna, przyjemna piosenka. Absolutnym killerem jest za to dynamiczny Your Lies. Tak melodyjnego riffu nie słyszałem od dawna. A kiedy jeszcze ów riff podbity zostaje głosem Catleya... Absolutny majstersztyk.Po takim czymś lekkie Desperate Times nie robi już tak wielkiego wrażenia, choć jest to kawałek niezwykłej urody, jak z resztą każdy zamieszczony na tej płycie. Na koniec jeszcze panowie straszą nas, że już nigdy nie zaśniemy. Cóż, piękna muzyka zasnąć na pewno nam nie pozwoli. You'll Never Sleep ma w sobie coś z rocka progresywnego. Pojawiają się doskonałe przełamania melodii, a wejście na solówkę jest wręcz obłędne. Bardzo dobra kompozycja.

Princess Alice And The Broken Arrow, podobnie jak o 22 lata starsza On A Storyteller's Night, to płyty pełne magicznego klimatu, wprost ze starych baśni, legend, czy...książek Lewisa Carolla. O wiele lepiej jednak sprawdza sie to w takim wykonaniu, niż zanurzone w gitarowych gonitwach i nieustającym perkusyjnym łomocie. Dopiero tutaj czuć tego ducha niesamowitości. Jest to prawdopodobnie najlepsza płyta Magnum od czasu On A Storyteller's Night. Mimo, iż na późniejszych albumach znajdowało się także dużo rewelacyjnego materiału, to nigdy nie były one tak spójne. Princess Alice... zapewne nie zaliczy sukcesu komercyjnego, jednak sukces artystyczny ma gwarantowany.