1.A Darkened Mind 2.Abyss 3.Wither 4.Sane No More 5.Arrival Of Love 6.Zero 7.Mouth Of Madness 8.From Childhood's Hour 9.Ultimate Sacrifice Circus Maximus 'Isolate' 2007 Frontiers Records    Recenzent: vandervelde

Skład: Michael Eriksen - wokal; Mats Haugen - gitary; Truls Haugen - perkusja; Glen Cato Mřllen - bas; Lasse Finbraten - klawisze;

Nazwa zespołu możliwe, że została wzięta z kultowego albumu metalowej załogi Manilla Road. Idąc tym tropem Circus powinien okazać się metalowym zespołem. Na szczęście choć elementy mocniejszego stylu są tu widoczne to jednak Circus gra przede wszystkim melodyjną muzykę. Pierwsza przyniosła doskonałe recenzje, ale mnie osobiście mniej porwała, ot taki przyzwoity progres jakich wiele. Drugi album to już coś innego.

Circus Maximus to zespół uprawiający progresywny rock/metal. Na Isolate Circus gra w stylu Allen/Lande, Last Tribe czy rzeszy grup progresywnych (Darkwater,Black Majesty,Shadow Gallery,Evergrey). Zdarzają się przekombinowania typowe dla przedstawicieli muzyki progresywnej, ale obok nich mamy prawdziwe melodyjne cudeńka. Te najlepsze idealnie współgrają z najlepszymi utworami Allen/Lande The Battle czy albumu Witch Dance grupy Last Tribe. Wokalista grupy Michael Eriksen z barwą potomka Jamesa Labrie i Tony'ego Harnella śpiewa ze świetnym wyczuciem, niemal AORowym. Najlepszy zdecydowanie jest Wither, porcja przebojowego progresywnego, melodyjnego metalu. Refren tutaj to jest coś niesamowitego, przypomina mi te najlepsze, najbardziej melodyjne piosenki Dream Theater (zwolnienie po refrenie to typowa zagrywka dla DT). Arrival Of Love łączy melodyjność Allen/Lande z ciągotami progresywnymi spod znaku Evergrey. Instrumental Sane No More powinien sie spodobać fanom DT, gdyż brzmi zupełnie jak hołd oddany tej grupie i co ciekawe przypomina tez początek albumu Systematic Chaos. Podobna melodyka i kombinowanie. Mnie raczej jednak nie przekonuje. Ballada Zero mogłaby się spokojnie znaleźć na skądinąd uznawanym przeze mnie za doskonały Awake lub na Empire Queensryche (znów fantastyczny refren). W stylu power metalowego Twilightning jest bardzo przyzwoity jak na ten gatunek Abyss. Na Isolate możemy znaleźć dwa długaśne eposy, które mocno zawyżają długość tego albumu, niestety obydwa cierpią wyraźnie na chorobę znaną z progresywnych kapel, gdzie zawsze znajda się kawałki gdzie starają się one upchnąć każdy pomysł, tworząc niejednokrotnie duży rozgardiasz. Koronnym przykładem przekombinowania jest 12 minutowy Mouth Of Madness, który aż iskrzy się od dobrych pomysłów i melodii, ale wszystko jest tak pomieszane i pokręcone, że zaczyna boleć głowa. Drugi z eposów 9minutowy Ultimate Sacrifice jest trochę lepszy, ale ma takie same wady. Pojawiają się w końcówce jakiś niezrozumiały motywy muzyki filmowej, fantasy. Takie nie wiadomo co, pasujące bardziej do Rhapsody (o przepraszam zdaje się Rhapsody Of Fire).

Myślę jedna z najlepszych progresywnych płyt tego roku, a do tego bardzo melodyjna. Fani Allen/Lande, Dream Theater czy Queensryche muszą się zapoznać z płytą Norwegów.

vandervelde