1. I Don't Want Anybody 2. You Won't See Tears 3. Broken Hearted Man 4. Long Distance Kiss 5. Move Too Fast 6. I'll Always Remember 7. She's a Stranger 8. Looking for No.1 9. Love Me Through the Night 10. Nothing Is Real Matrex 'I'll Always Remember' 2005 Renegade Music    Recenzent: vandervelde

Skład: Tony Dominelli - wokal; Geraldo Dominelli - gitary, chórki; Paul Minshall - klawisze, chórki; Jim Buckshon - bas; Lee Hantelmann - perkusja;

Matrex to projekt na boku gitarzysty Geraldo Dominellego z relatywnie znanego zespołu z Kanady Renegade (nie mylić ze szwedzkim tak samo sie nazywającym). Wydali oni całkiem niedawno dwa dobrze przyjęte album, natomiast Matrex nagrał swój album w drugiej połowie lat 80tych, jednak w wyniku splotu wydarzeń do wydania go nigdy nie doszło. (notabene albumy Renegade także wcześniej zostały nagrane). Połowa utworów została poddan remasteringowi, jednak do kilku zaginął materiał źródłowy i pozostały jedynie działania na demach co niestety słychać (połowa brzmi tak samo, a z reszty każda ma inną produkcję).

Słuchając materiału na I'll Always Remember można wyrobić sobie opinię, że Matrex nie różnił się zbytnio od reszty kanadyjskich zespołów działających w latach 80tych. Chwilami Matrex może się podobać bardziej niż samo Renegade. Dzieje się tak z kilku powodów, nie brzmi zbyt przestarzale dzięki prostej produkcji, a co za tym idzie brzmi świeżo mimo, oczywistego 80sowego stylu. Miks daje wszystkiemu przestrzeń, dzięki czemu klawisze i gitary mają równy rachunek. Produkcja niektórych utworów przypisana wieloletniemu producentowi Bryana Adamsa, Keithowi Scottowi, a za ich mix odpowiadała inna gwiazda Mike Fraser.
Album rozpoczyna momentalnie chwytliwy I Don't Want Anybody, który spokojnie mógłby sie znaleźć na dowolnej płycie Renegade. Zwracam uwagę na typowe dla drużyn kanadyjskich użycie klawiszy. Prosty pop-rockowy You Won't See Tears przypomina pierwszą płytę Johna Kilzera, czy też to co robił Brian Spence (obydwaj kanadyjscy wokaliści). Long Distance Kiss to coś przypominające mieszaninę Taxxi i Honeymoon Suite (okres przed 85 rokiem). Move To Fast i Looking At Number wyraźnie są niedopracowane pod względem brzmienia, a szkoda bo ten drugi jest świetnym kawałkiem tyle, że tu w wersji mocno demowej. Ballada Broken Hearted Man bierze co najlepsze w Loverboyu i Honeymoon Suite. Love Me Through The Night to najbardziej rockowy numer z bardzo dobrym refrenem, coś a'la Harlequin (można powiedzieć czysty hardrock, posłuchałbym chętnie całej takiej płyty). Znakomity jest utrzymany w średnim tempie i kończący album Nothing Is Real będący czymś na miarę pierwszej płyty Aldo Novy, czy wczesnych kawałków grupy Player. Kawałki numer 5,7,8 są wyraźnymi wypełniaczami,a tytułowy I'll Always Remember wyraźnie cierpi na słaby mastering

Fani kanadyjskiego aor ze środka lat 80tych bez obaw powinni sięgnąć po tą płytę. Tym chcącym posłuchać czegos bardziej spójnego, czy kompletnego polecam Renegade, czy Honeymoon Suite, których duch unosi nad całą płytą Matrex. 

vandervelde