1.Rocking The East 2.Moonshine Warrior 3.There May Not Be Another Time 4.Tears Behind The Wall 5.Calm Down 6.Chasing The Time 7.Life At A Faster Speed 8.Acid And Honey 9.It Might Have Been... (Welcome Home) Lombard - 'Rocking The East' 1991 Polton    Recenzent: vandervelde

Skład: Małgorzata Ostrowska - wokal; Piotr Zander - gitary, bas(5); Robert Kalicki - klawisze, chórki; Henryk Baran - bas, gitara (9), chórki; Artur Malik - perkusja; 

Pomny niezłej solowej płyty Piota Zandera (Zanderhaus) postanowiłem sprawdzić trochę jego sztandarowego produktu. Chodzi oczywiście o Lombard (tak ten ze Szklanej Pogody). Pierwsze co moje oczy (i uszy) przyciągnęło to anglojęzyczna płyta z tytułami wcale nie odbiegającymi od tych dawanych przez kolegów zza oceanu. Ooo, pomyślałem to może być dobre. Jest to najmniej znana płyta Lombardu. Najmniej znana i co za tym idzie najtrudniej dostępna, raczej w sklepie jej nie dostaniecie, może co najwyżej winyl.

Jak to w anglojęzycznych polskich płytach wokalista(ka) jest zawsze najsłabszym punktem. Podobnie jest tutaj choć nie tak do końca. Angielski Ostrowskiej jest oczywiście skażony naszą wymową i piosenkarka zbyt twardo wyśpiewuje tekst, ale szczerze mówiąc po minucie, dwóch, spokojnie można się do tego przyzwyczaić i przestaje to razić. Ostrowska śpiewa w heavy metalowy sposób przypomina mi to nieżyjącą już Wendy O.Williams czy też Jutta Weinholdt (nie barwa, a styl śpiewu).
Tytułowy opener zaczyna się basowym wejściem w stylu Queen. Na pewno atut albumu z niezłym, choć prostym refrenem (trochę w stylu starych kawałków zespołu, choć weselszym) i kapitalną, bardzo melodyjną solówką. Jeśli Rocking The East nie podwyższył ciśnienia, to następny Moonshine Warrior po prostu musi. Klawisze na początku wręcz zapierają dech, są identyczne jak na amerykańskich komercyjnych albumach (Signal, Saraya, Lee Aaron wybierajcie). Ciekawy, melodyjny refren wyjęty wprost z zastępów amerykańskich kapel dopełnia najlepszy bez wątpienia kawałek na płycie. Porównuje cały czas do amerykanów, ale doprawdy nie zdarzało się Polakom tak brzmiących płyt nagrywać. Bardzo podobny jest następny There May Not Be Another Time, znów heavy/aor w stylu Icon z kapitalnymi klawiszami. Jest też najciekawiej na albumie zaśpiewany. Tears Behind The Wall to niemal czysto aorowa ballada i mimo, że trochę za mało się w niej dzieje zaliczam ją do atutów. Klasą dla siebie jest Chasing The Time przypominający naszą genialną Syndię, czy też niektóre scandi zespoły. Trochę tylko refren nie przekonuje, bo fantastyczne zwrotki obiecują naprawdę wiele. Calm Down z judasowym riffem(okres Birtish Steel) to wycieczka w brzmienie retro zespołu, raczej wypełniacz. Life At Faster Speed i Acid & Honey to najsłabsze kawałki na Rocking, nudne, przewidywalne i najczęściej je omijam słuchając tej płyty. Zamyka album balladowa miniatura It Might Have Been.... Bardzo dobra melodia, emocje, znów silny punkt albumu, dziwne, że nie zdecydowano sie nagrać go dłuższego, bo trwa tylko 2min. Podsumujmy atuty: fantastyczne klawisze, gra Zandera i 6/9 bardzo dobrych numerów. Minusy to fakt, że czasem, aż się prosi o jakieś chóry, 3 wypełniacze, trochę byt prosto grająca perkusja i suche brzmienie gitary czyli reasumując produkcja kuleje...

Szczerze mówiąc nie spodziewałem się po tej płycie niczego dobrego i zaskoczyła mnie bardzo. Bardzo porządny amerykański(!) heavy/rock. Stając w szranki z amerykańskimi być może by zginęła w otchłani, będąc polskim produktem wyróżnia się aż nazbyt. Trochę tylko krótka jest(34min).

vandervelde 

Komentarze (0)

Pokaż/Ukryj komentarze

Napisz komentarz

Pokaż/Ukryj formularz do komentowania

Nazwa

Komentarz

Wpisz kod umieszczony obok

Dodaj komentarz