Kiedy po raz pierwszy doszły mnie słuchy, że bracia Cugowscy szykują się do nagrania płyty w hołdzie zespołowi Queen, pomyślałem sobie: „To może być ciekawe doświadczenie. Pod warunkiem jednak, że chłopaki wezmą się za to z pomysłem i kreatywnością”. Od początku jednak obawiałem się smutnego faktu absencji tych dwóch podstawowych kryteriów… Jak to zwykle bywa, czarne myśli się ziściły i dostałem to, co dostałem. Bo widzicie, moi państwo, nie ma nic gorszego niż płyta z coverami, które usilnie starają się trzymać wersji oryginalnych, co w rezultacie daje mało porywający zbiór nieudolnych imitacji genialnego oryginału. To tak jakby grupa uczniów na lekcji plastyki dostała polecenie skopiowania dzieła, dajmy na to, takiego Breugla. Nawet najzdolniejszy adept namaluje obraz bezbłędny, pozbawiony jednak mocy i klimatu oryginału. Tak właśnie jest w przypadku płyty Tribute To Queen. Chociaż ja wahałbym się nawet, czy umieścić Braci w gronie prymusów. . .

 

Właściwie nie mogę znaleźć tutaj żadnego punktu zaczepienia. Wszystko jest takie zachowawcze, że aż boli. Braciom raz lepiej, raz gorzej udaje się odgrywać kawałki Queen. W numerach stricte hard rockowych jest jeszcze jakiś promyczek nadziei, że będzie lepiej, bo Piotrek to kawał porządnego głosu, mimo iż czasem aż zanadto żyłuje. We Will Rock You, czy Fat Bottomed Girls nie irytują aż tak bardzo, choć pozbawione są majestatu charakterystycznego dla Queen. Chociaż te oklaski „z komputera” na pierwszej z nich zakrawają o żenadę. Przy reszcie numerów jest już znacznie gorzej. Radio Ga Ga brzmi bardzo plastikowo, co zważywszy na przeprodukowany oryginał napawa zgrozą. Podobnie jest z I Want To Break Free, gdzie dodatkowo Piotrek nijak nie potrafi się dopasować wokalnie do partii Mercury’ego. Bohemian Rhapsody brzmi tak sztucznie, że aż groteskowo. Warto jednak odnotować, że partię operową chłopaki zrobili sami, za co należy się im szacunek! O ból uszu przyprawiają partie klawiszy w Show Must Go On (na przykład). Czy doprawdy nie dało się uczynić ich brzmienia bardziej przestrzennym? W ten sposób słuchając odnosze wrażenie, że to jakieś MIDI…

 

W tym całym festiwalu nijakości najlepiej broni się rzecz najbardziej kontrowersyjna, czyli Mnie nie zwiedziesz (You Don’t Fool Me w polskiej wersji językowej). Nie tylko dlatego, że wreszcie mamy do czynienia z jakąś niespodzianką. W tym ostatnim numerze Piotrek Cugowski, choć zabrzmi to jak banał, jest wreszcie w pełni sobą. Dziwię się przeto, że w wywiadzie dla pisma Teraz Rock tak bardzo tłumaczył się z tego pomysłu, mówiąc, że była to odgórna dyrektywa wydawcy… Może i była, ale wyszło świetnie. Szczególne brawa dla autora polskiego przekładu, dzięki któremu tekst w naszym języku brzmi doskonale i wiernie trzyma się sensu oryginału.

 

Jeszcze raz powtarzam, Piotrek Cugowski ma dobry hard rockowy głos. Garściami czerpie z maniery Davida Coverdale’a i Joe Lynn Turnera, co jest rzeczą wspaniałą, bo tak oryginalną w polskim światku muzycznym. Od takiego zespołu oczekiwałbym szlifowania swych zdolności kompozytorskich i wydawania albumów z materiałem premierowym. Brakuje u nas bandu grającego melodyjnego hard rocka w stylu Whitesnake, a przecież Braciom coś takiego wyjść powinno doskonale. Zamiast tego jednak, oni bawią się w odgrywanie sprawdzonych hitów swoich mistrzów. I to w sposób tak mało oryginalny. Kto tego będzie słuchał? Osoba chcąca obcować z przebojami Queen odegranymi nuta w nutę puści po prostu którąś z Greatest Hits Królowej. Przecież tam te numery brzmią o niebo lepiej! Swego czasu wyszły dwie prawie genialne składanki w hołdzie Queen. Mowa o Dragon Attack i Stone Cold Queen. Tam uznane rockowe marki (m.in. Glenn Hughes, Geoff Tate, Jeff Scott Soto, Lemmy Kilmister, czy Kip Winger) zmierzyły się z legendą, każda na swój niepowtarzalny sposób. W ten sposób powstały nowe intrygujące wersje dobrze znanych kompozycji. A Bracia? Oni odwalili swoją robotę najlepiej jak potrafią. Sprawnie, lecz bez polotu i po najmniejszej linii oporu. Szkoda.
Poza tym, po jednej studyjnej płycie wydawać album z coverami zakrawa o absurd. A może to po prostu cynizm? Polska scena muzyczna to gnojówka, a Bracia dobrowolnie dołączyli do taplającej się w niej trzody. Myślę, że na rocznicach centrów handlowych i miejskich festynach sukces mają gwarantowany.
Kojarzycie kurioza typu The Best Of  (tu wpisz nazwę dowolnego legendarnego zespołu) played by Soundalikes? No właśnie. Miejsce albumu Bracia A Tribute To Queen jest w hipermarketach, gdzie dziesiątki podobnych wydawnictw zalegają w koszach z płytami za dychę.

 

 

P.S. Żeby jednak nie być takim cholernym zoilem, przyznam, że czekam na nowy PREMIEROWY materiał Braci. Mam nadzieję, że będzie bliżej korzeni niż Fobrock i usłyszę tam inspiracje Whitesnake, Queen czy Deep Purple… Może być nawet z jeden cover, ważne jednak, by zagrany był z jakąś fantazją, a nie ot tak po prostu, wykuty na blachę i pyknięty z pamięci jak wierszyk na szkolną akademię…Trzeba w końcu zmyć z siebie tę gnojówkę.