Nie oszukujmy się, nawet redaktorzy wspólnie prowadzący jeden portal muzyczny miewają odmienne poglądy na muzykę. Czasem te różnice są mniejsze, a czasem diametralne. Nieważne jak bardzo te muzyczne światy są oddalone, warto w takich wypadkach stanąć na ringu dyskusyjnym. Może wyklaruje się z tego coś na kształt Prawdy Ostatecznej?

 

 

 

 

 

BlackHeart: Winger, hm... Wiesz, ja kiedyś byłem ich wrogiem, wkurzali mnie, myślałem, że są sztuczni jak bohaterowie Dynastii. Ta kwadratowa szczęka Kipa, ten jego macho – zarost. Nie pomagały numery singlowe, które w żaden sposób nie odstawały na korzyść od średniej hair metalowej. No ale stało się… Do Wingera się przekonałem i teraz chętniej słucham ich muzyki niż kiedyś. Są momenty, którymi się zachwycam, są takie, podczas których szukam klawisza skip. Nadal jednak nie jest to grupa, która mógłbym umieścić na liście swoich ulubionych. Jak większość grup tego czasu, mają oni po prostu momenty lepsze i gorsze. Kiedy są dobrzy, są dobrzy, kiedy są gorsi, są do bólu nijacy, vide Little Dirty Blonde, czy You Are The Saint I Am The Sinner, które skutecznie psują mi obcowanie z albumem In The Heart Of The Young. Bez takich wpadek mogłoby to być jedno z arcydzieł gatunku. Wiem, że uważasz ich za geniuszów. Wytłumacz mi to.
 
vandervelde: Ja tak naprawdę polubiłem Wingera bardziej, gdy zobaczyłem ich VHSa The Videos, gdzie były teledyski i materiał z koncertów plus kilka wywiadów. Znając wiele takich rzeczy innych drużyn hairmetalowych, rzuciło mi się w oczy, że Winger nie chodzili full czasu nawaleni, nie obmacywali się z groupies, byli uśmiechnięci i naprawdę wyluzowani - Reb to wyglądał i zachowywał się jak licealista, a nie gwiazda rocka. Nie wygadywali też bezdennych głupot na temat wyższości bourbona nad whiskey :) . Kip co ciekawe na tym VHSie wypadł na gbura, markotny i mało rozmowny, jego z lepszej strony poznałem później. To tak trochę na marginesie. Byli na pewno inni od reszty. Czy genialni? Na pewno był to zespół unikatowy i nie sposób znaleźć podobnie brzmiącego, co zakrawa na paradoks w sytuacji gdy rozmawiamy o gatunku, gdzie każdy każdego kopiował. To jest zespół genialny dla tych co właśnie znają kilkaset kapel hairmetalowych i tych, którzy łapią się na tym, że nie mogą znaleźć nic choć w małym stopniu podobnego. Nawet jeśli pierwsza i druga płyta jest nie do obronienia jako rzecz genialna (ten twój mocno kontrowersyjny skip hehe) to już Pulla i solową Kipa ThisCovresations ... spokojnie można wybronić i możemy o tych płytach pomówić bardziej szczegółowo.

BlackHeart: No właśnie u mnie przede wszystkim te słynne clipy i koncerty były przysłowiowym gwoździem do trumny Winger. Później zobaczyłem jeszcze koncert z Japonii, który zasypał dla mnie ten zespół sześć stóp pod ziemią na długie lata. Kip biegał szczerząc się do tłumu i, o zgrozo, udając, że gra na basie! Nie trudził się nawet, by markować i ukryć to, że partie basu lecą z playbacku! Do dziś mi się to śni po nocach. Koszmar fana muzyki rockowej! Co do tej ich unikatowości. Owszem, jednak zauważ, że można być unikatowym In plus, lub In minus. Winger są dla mnie gdzieś pomiędzy. Czasem wydaje mi się, że za dużo chcieli pomieścić w jednej walizce i ten cały bagaż rozwalił zamek i wysypał się na zewnątrz. Z jednej strony radiowy hard rock, lżejszy nawet niż to co wówczas proponował Whitesnake (i przez to dla mnie mniej wyrazisty), z drugiej ciągoty do wtryniania elementów rocka progresywnego. Gdzieś zabrakło konsekwencji, przez co na płytach mieliśmy dziwne sąsiedztwa, o których pisałem wcześniej. Śmierdzi tutaj kompromisami. Przecież ten przystojny alpha male Kip nie mógł tworzyć muzyki tak ambitnej. Gdzieżby! A posłuchaj tych ich hitów, typu np. Can’t Get Enough. One też nie są takie hitowe. To jest tworzone trochę na siłę. Kompromisy i brak samookreślenia. Winger stał się Wingerem chyba dopiero po Pull (mówię o takim „staniu się” kompletnym). Nie wiem, może chodzi o to, że masz mi to wszystko tłumaczyć i rozjaśnić, bo jestem w mocno niewygodnej sytuacji. Od pewnego czasu ich lubię, ale nie do końca wiem dlaczego lubię…

vandervelde: Bo to podświadomość Ci wciąż chce powiedzieć, że opowiadasz banialuki o Wingerze. Koncert rządzi się swoimi prawami, Kip jako frontman musiał być w ciągłym ruchu, a więc wymyślono kompromis, czy to playback, czy grający zza kulis wynajęty basista. Nie wiem czy czytałeś, ale wielu na Metal Sludge (tam wywiady dawali sami niespełnieni) lamentowało, że sukcesu nie odnieśli właśnie z powodu mało energicznego wokalisty. Czy to takie okropne? Gorzej by było jakby śpiewali z playbacku, albo solówki udawali. Muzycznie kompromisy są słyszalne na pierwszych dwóch albumach, w końcu każdy z czterech muzyków ma inne korzenmie i wpływy. Właśnie dlatego nie nazywam ich arcydziełami, to takie jakby hit or miss z moim zdaniem przygniatającą przewagą hit. To były jednak inne kompromisy od Twojego Whitesnake, którego ballady są najlepszym przykładem jak wyrachowany w pewnym momencie stał się hairmetal za oceanem. Przecież Covi dodał tam nawet aorowe klawisze, których nigdy nie używał (tak, przed Slide It In na jego albumach słyszeliśmy przede wszystkim hammondy - przyp. BlackHeart) ! Kip się od nich nie odżegnywał od początku, z tym, że najwięcej ich było na uważanej za właśnie aorową dwójkę. Z drugiej strony utwory w stylu Seventeen, czy wspomniane przez Ciebie Can't Get Enough rażą dosadnością i prostotą i nawet pewnym prymitywizmem, no ale to był ten kompromis zapewne z wytwórnią, których w owych czasie nie dało się uniknąć.
 
BlackHeart: Dobre z tą podświadomością. Przyjąłem cios, ale swój zamierzam wymierzyć nieco wyżej. Przede wszystkim nie można tłumaczyć takiego udawactwa „prawami koncertu”. Popatrz na Rush, Geddy Lee jednocześnie gra na basie, śpiewa i jeszcze stopami obsługuje syntezator. No tak, zripostujesz, że to przeciez muzyk dość statyczny. Popatrz zatem na KISS i to nie tylko na malowany skład, fantastyczne show na scenie, a każdy ma instrument w ręku i bynajmniej nie markuje gry. No ale zostawmy ten temat., Nie uważam za zasadne dyskutować o tym, kiedy przecież o wartości czysto muzyczne chodzi. Co do tych muzycznych kompromisów i określenia dwóch pierwszych albumów jako „hit and miss”… Jeśli tak faktycznie jest, to co w ostatecznym rozrachunku pozostaje? Jeden Pull? Bo nie wiem, czy gotów jesteś IV także określić jako arcydzieło. Album bardzo dobry, ale nie genialny. Jedno arcydzieło nie czyni zespołu wyjątkowym. Każdy miał swoje. Nawet Cinderella mieli swoją Long Cold Winter!
 
vandervelde: Te porównania Winger-Whitesnake pokazuję na przykładzie komercyjnej, albo jak wolisz, amerykańskiej części historii Whitesnake, każde inne przecież nie miałoby sensu. Te vice-versa to chyba z przekąsem napisałeś, bo przecież jeszcze dziś nie wypada takich bluźnierstw opowiadać. Wracając do Pull to chyba możemy się zgodzić, że się nie zgadzamy w ocenie tego krążka. Oczywiście, że jeden album nie czyni zespołu genialnym, ale patrząc, że był on naturalnym efektem drogi muzycznej można zakładać, że wiele słabszych rzeczy by później nie nagrywali (IV jest w pewnym stopniu tego potwierdzeniem). Mam wrażenie, że Pull tylko brakuje sukcesu komercyjnego, bo jeśliby był, to nie byłoby dziś tej rozmowy. Winger zauważyli, że czas wesolutkiego grania się skończył, nadchodził kryzys światowy po okresie 80'sowej prosperity, uśmiechy poznikały z ust muzyków, a za nich pojawili się smutni panowie we flanelowych koszulach i tłustych włosach. Widząc to nagrali album, który powinien być drogowskazem dla wszystkich grup hairmetalowych. Te jednak wybrały, albo lament, albo absurdalną asymilację nagrywając grunge'owe płyty. Nie pomogło też bad publicity jakie Winger miał (Beavis and Butthead, Metallica). Nie mogę też odmówić sobie zwrócenie Twojej uwagi na pewną teorię konspiracyjną, poruszaną dawno temu na forach, nie byłbym sobą gdybym tego nie zrobił. Co jeśli Beavis i Metallica (nie dziwi nikogo, że większy zespół drwił z mniejszego?) dostały "zlecenie" na Winger, tak by Pull nie mógł osiągnąć sukcesu, dzięki to któremu cały pociąg zwany hairmetalem mógł zyskać drugi oddech i przetrzymać atak nakłaniaczy do samobójstw, a po czym triumfalnie wrócić w drugiej połowie lat 90tych? Naciągane? Za Grunge przecież poszła olbrzymia kasa, tak jak wcześniej za hairmetalem - ciekawostką jest, że źródło jednak szybko wyschło, bo utalentowanych zespołów w tym gatunku było bardzo mało (Nirvana, Pearl Jam, Alice In Chains i ???).

BlackHeart: Naciągane, nie naciągane, ale ciekawe. I zapewne coś w tym jest. Wytwórnie i cały przemysł muzyczny już wtedy mocno nastawione były na promowanie muzyki grunge i sporo kasy w ów „bunt” i jego przedstawicieli zostało włożone. Nikt z branżowych prominentów nie mógł sobie pozwolić na ruch w przeciwna stronę. Po prostu nie było wyjścia, trzeba było iść za modą. Nieważne, czy naturalną, czy wywołaną sztucznie. Myślę, że Twoja teoria spisku ma tutaj sens. Wracając jednak do muzyki Wingera, płyta Pull faktycznie była poważniejsza od swoich poprzedniczek, zarówno jeśli mowa o warstwie tekstowej, jak i muzycznej. Nawet takie przebojowe Down Incognito to numer dość niepokojący, Zauważ, że w tym samym czasie zespół Rush wydal album Counterparts. Podobny do Pull jeśli chodzi o zwrócenie się w stronę muzyki bardziej zadziornej, pozbawionej syntezatorów i ozdobników. Album Kanadyjczyków, nawet nie promowany w MTV odniósł oszałamiający sukces i do dziś figuruje na listach najlepszych płyt ostatnich 20 lat. Pull nie miał takiego szczęścia. Piszesz o hair metalu, ale zauważ, że w czasie Pull zespół Kipa nie był już drużyną, którą mógłbys postawić obok Bon Jovi, czy Motley Crue… Ta płyta była albumem po prostu hard rockowym. Może zatem było w tym troche tej plugawej asymilacji, o której mowiłes, jednak kompozycje były nie dość atrakcyjne, by mogły ruszyć młodych i zrzeszyć starych?
 
vandervelde: To bardzo proste, nie ruszyły, bo i nie mogły. Powiedz ile znasz teledysków z Keep The Faith, a ile z Pulla? Winger pewnym momencie po prostu znikł - z multiselling act przeistoczył się w zespół, który odwoływał koncerty. Zresztą znając kilku Jankesów wiem, że w Stanach to mało kto wiedział, że Pull wyszedł, nawet wśród tych interesujących się (nie było Internetu, jak nie było cie w TV i nie było plakatu w sklepie muzycznym, nie istniałeś).
 
BlackHeart: Nie da się jednak ukryć, że potencjał przebojowy Pull był niewielki. Jakby na to nie patrzeć, Keep The Faith Bon Jovi miał swoje hity, które mógłbym wskazać nawet bez świadomości ich istnienia w mediach. Ba, nie sprawiłoby to kłopotu nawet zwykłemu "zjadaczowi" Slippery When Wet. Pull to był po prostu gwałtowny zwrot ku muzyce zbyt ambitnej dla maniaków Miles Away, a zbyt misternej dla flanelowców z Seattle. Gdyby chociaż podeprzeć to jednym hitem… Na dobrą sprawę, mimo świetności albumu, z Pull nie było co promować. Opowiem Ci jeszcze anegdotę, którą przeczytałem pewnego razu buszując w necie. Ponoć kiedyś Reb, czy Kip (nie pamiętam dobrze), zapytany o niesnaski z Metallicą odparł, że w gruncie rzeczy Winger mógłby wziąć na warsztat dowolny kawałek twórców Master Of Puppets i zagrać to wiernie (a może nawet lepiej), z kolei wątpi, by Hetfield i spółka potrafili dobrze wykonać numer Wingera ;).
 
vandervelde: No ja słyszałem dość podobną, mianowicie chłopaki z Mety chcieli zagrać Seventeen i za nic nie mogło im to wyjść. Miało to być to na jakimś malutkim spotkaniu z fanami, nie wiem czy nie w Japonii. Poza tym oto co tutaj o tym mówi Kip: "Jest wielka ironią, że trafiliśmy na koszulkę chudego komputerowego maniaka w Beavis And Butthead. Metallica nie mogła zagrać co my graliśmy, dosłownie nie byli w stanie technicznie tego zagrać. Wyzywam ich na pojedynek kiedy tylko chcą, my możemy grac ich muzykę z zawiązanymi rękami." - cytat z Wikipedii. To tylko był jeden z powodów dla których Pull przeszedł bez echa, ale jak już mówiłem, myślę że nie najważniejszy. Najlepsze w tym, że po Wingerze, Kip nagrał naprawdę fantastyczną płytę solową ThisConversationSeemsLikeADream, którą mógł i powinien doszlusować do Bon Jovi i całej ferajny zgarniającej największe kontrakty. Gdyby Winger nie został tak absurdalnie i, myślę, też umyślnie zapomniany ta płyta miałaby choć średnią promocję. Dla przykłady Jon Bon Jovi królował na listach wtedy ze swoimi fatalnymi płytami solowymi (Midnight In Chelsea), które jednak dosłownie wszędzie były promowane. ThisConversations ... dopiero po latach zyskała stosowny jej status, szkoda, że tylko kultowy, a nie komercyjny. Co jednak sądzisz o IV, tym powrocie po latach w barwach niskobudżetowego Frontiersa? Gdy zabrakło Paula Taylora (klawiszowiec) już wiedziałem, że nie będzie to w stylu dwóch pierwszych płyt, ale właśnie coś po linii Pulla i albumu solowego. Tak rzeczywiście jest i choć IV nie rozczarowuje, to jednak wydaje się najsłabsza spośród całej dyskografii...

BlackHeart: Wiesz, Jon Bon Jovi miernotę kompozytorską nadrabiał piękną buźką. To był idealny chłopaczek na plakaty dla nastolatek. Szczególnie, że w porę pozbył się długich włosów, zastępując je metroseksualną fryzurką. Nie wyobrażam sobie zarośniętego Kipa nad łóżkiem nieletniej podfruwajki. Winger nie miał po prostu potencjału komercyjnego. To znaczy, gdyby chciał to by miał ;) No i teraz o tym powrocie parę słów. Powiem Ci, że im częściej sięgam po IV, tym lepsze wrażenie na mnie wywiera. To po prostu solidna hard rockowa płyta. Naprawdę ambitny, mocny materiał. Uważam, że to świetny powrót, jeden z najlepszych. Oni wybrali tę samą drogę co Europe ze swoim Start From The Dark. Nagrali materiał ultra dojrzały, który jednak mówi nam jedno: „wciąż mamy parę i zdolności, by nagrywać doskonałe płyty”. Nie uważam, by IV była najgorsza z całej dyskografii. Nie wiem, czy można ją porównywać do debiutu, czy In The Heart Of The Young, jednak myślę, że jako kontynuacja Pulla sprawdza się doskonale.

vandervelde: Coś Ty z tym zarośniętym Kipem?:) On po prostu ma jeden z tych zarostów, że już po paru godzinach wygląda na zarośniętego. Winger w okolicach pierwszej i drugiej to w mediach obecny był niemal tylko Kip, bo zdjęcia całego zespołu pokazywały się tylko w magazynach muzycznych (a to i nie zawsze). To i fakt, że zespół nazywał się Winger prowokowało to do bardzo częstej krytyki, zapominając, że Kip wcale nie chciał nazwać kapeli Winger, tylko była to sugestia Alice Coopera, którą zaakceptował cały zespół. Potencjał komercyjny był, tyle, że przy Pull nikt już nie przykładał do tego wagi. Potencjał komercyjny, by i ten wątek zakończyć, istnieje tylko wtedy, gdy ktoś decydujący o promocji widzi go, a nie czy go widzę ja, czy jeszcze ktoś. Obiektywnie: płyta nie była promowana, więc potencjał komercyjny jest niezmierzalny, tyle, że patrząc na jej jakość, subiektywnie można stwierdzić, że właśnie był. Wytwórnia wywiązała się z kontraktu dając studio, producenta, wydając płytę w ogromnej ilości (dlatego do dziś jest ona tak tania, zresztą do tego doszła jej reedycja), ale w ogóle jej nie promowała - trasę Kip i spółka organizowali sobie sami i sami ją przerwali rozchodząc się. IV można porównywać muzycznie z Pull lub pierwszą solową Kipa, ale oceniając po jakości nagrań, produkcji, wokali (to już nie ten Kip, nie te chórki co kiedyś), stwierdziłem, że według mnie jest najsłabsza z dyskografii. Tyle, że akurat Winger miał bardzo mocne albumy, i takie postawienie sprawy ujmy IVce z pewnością nie przynosi.

BlacHeart: No cóż, albumy panów dobijających 50tki nie mogą być takie jak chłopaków przed 30stką. Jasna sprawa. Mając to na uwadze stwierdziłem, że IV to bardzo mocna pozycja. Nic nie udają, nie próbują zjadać swojego ogona i są konsekwentni. Słucham od kilku dni najnowszej płyty Queensryche i odnoszę takie samo wrażenie. Tak się po prostu dzieje po przekroczeniu którejś tam kreski, co niekoniecznie oznacza, że jest gorzej. Jest inaczej. Marka to marka. Historię kapeli Winger doskonale odzwierciedla tytuł jednej z ich najbardziej rozpoznawalnych (choć nie najlepszych) piosenek: Easy Come, Easy Go. Wielki, choć nie największy, sukces i gwałtowny zjazd w zapomnienie. W pomroki dziejów ;) Można by o tym nakręcić film. Niemniej jednak pozostawili po sobie coś, co niezależnie od gustów, warte jest uwagi. Może pewnego dnia jakaś pop gwiazdeczka sięgnie po Miles Away i zachęci młodzież do sprawdzenia, któż to oryginalnie wykonywał i w ten sposób Winger choć na chwilkę wypłynie na zewnątrz.
 
vandervelde: No lepiej by żadna gwiazdka jednak po nic nie sięgała, bo będzie tylko żenada i niesmak. Winger zresztą nie zamierza nigdzie odchodzić i ma już zaplanowany nowy krążek co niech będzie zakończeniem dyskusji i prognostykiem na przyszłość. Może jeszcze najlepszy album Winger nie powstał?

Komentarze (5)

Pokaż/Ukryj komentarze BATman: ... A co Wy na fakt, ze Winger wystąpi już 6 grudnia w warszawskiej Progresji ? Mam tylko nadzieje, ze nawet w sytuacji kiedy sprzedaz biletow nie bedzie powalac to organizatorzy zdecyduja sie utrzymac impreze (vide Lordi na ktorym bawilem sie jakby ubylo mi 15 lat). Bylem gotowy pojechac na ich show z tysiac km w jedna strone a tu jedna z moich ulubionych kapel ma zagrac na moim osiedlu - Szok ! 1 wrzesień 09, 2009 MaciaS: ... co to znaczy hochsztaplerzy??? 2 sierpień 17, 2009 agent-p: ... Blackheart sam zarośniety łaził. Ma jakiś kompleks że jego zarost nie dorównuje temu Kipa... ze o głosie nie wspomnę. 3 sierpień 15, 2009 metalfan: ... Ja tam jestem zdania że Winger nagrali 3 znakomite albumy i nawet jeśli teraz wydaliby coś naprawde dobrego to przy porównaniach z pierwszymi albumami i tak będzie w tyle. Tak samo byłoby z innymi kapelami z lat 80 które przestały w latach 90 istnieć. 4 sierpień 14, 2009 Twisted: ... No, chłopaki, pierwszorzędna dyskusja Ciekawie się czyta. Aczkolwiek pojedynek chyba ciężko rozstrzygnąć... Może faktycznie na opus magnum Wingera musimy jeszcze poczekać? 5 sierpień 12, 2009