HardRock.Com.Pl

Into The Labirynth to kolejna płyta w bardzo już rozległej dyskografii Saxon. Poprzednia ijrzała światło dzienne niecałe dwa lata temu, a dziadkowie metalu już zapowiadają następcę Into.

Nie bawiąc się w zbytnie opisy od razu należy stwierdzić, że Saxon kontynuuje na ITL formułę wypracowaną na kilku poprzednich wydawnictwach. Jest tu ten sam hard'n'heavy co na kilku poprzednich płytach - myślę takie granie zaczęło się na Killing Ground lub może bardziej Lionheart. Jedną z nielicznych modyfikacji jest mała zmiana w brzmieniu gitar (małe ich unowocześnienie) i śpiewający mocniej niż zwykle Biff Byford. Słuchając ITL dochodzę może do nieco górnolotnego wniosku, że Saxon jest dziś najlepiej brzmiącym zespołem. Szczerze mówiąc to tak jak uważam same utwory za nieco generyczne i skalkowane z wcześniejszych płyt tak słucha się tego wyśmienicie. Riffy powtarzają się również, jak nie na przestrzeni tylko tej płyty to i tak brzmią wielokrotnie znajomo. Nie sposób im jednak odmówić energii i przekonania, a to bardzo często jest najważniejsze w rockowej muzyce.

Z samych piosenek warty wymienienia w pierwszej kolejności jest Demon Sweeny Todd z kapitalną ścianą fantastycznie zgranych ze sobą gitar. Tylko sobie życzyć by wszystkie rockowe płyty tak brzmiały. Równie dobry jest Slow Lane Blues będący idealna mieszanką Saxon i AC/DC. Ciekawym eksperymentem jest bluesowy, ascetycznie zagrany Coming Home (Bottleneck Version). Wersja elektryczna Coming Home to już jeden z najlepszych kawałków na Into. Najlepsza melodia jest w refrenie Valley Of The Kings, który nieodzownie przypomina Helloween (okres Master Of The Rings), a także mniej znany Dragonland. Jest podniśle, patetycznie, ale na szczęście nie tak banalnie jak na wielu powerowych wydawnictwach.

Praktycznie jedynym mankamentem są denerwujące różnego rodzaju intra, których jest tu naprawdę za dużo. Są tylko dwa w trackliście, ale większość piosenek ma przydługie, niepotrzebne wstępy. Helloweenowy Battalions Of Steel i Live To Rock zdecydowanie za długo się zaczynają - w przypadku pierwszego są to nawet dwie minuty. Gdyby je odjąć płyta miałaby 40-45 minut, co byłoby w sam raz, a tak jej długość jest sztucznie zawyżona i słuchanie Into nie jest najwygodniejsze. Z pewnością nie jest to płyta znakomita i pewnie nie znajdzie się w żadnym rocznicowym podsumowaniu ani wśród najlepszych płytach Saxon. Po prostu fenomenalnie solidna robota - takie płyty słucha się zawsze z wielką przyjemnością (dobrym przykładem jest ostatni Sinner).

Into The Labyrinth jest też perfekcyjnym trybutem złożony na ołtarzu Saxon i każdy fan hard'n'heavy powinien zerknąć na nią łaskawszym okiem.