Skład: Kip Winger - wokal, bas, klawisze; Reb Beach - gitara; Rod Morgenstein - perkusja, pianino; John Roth - gitara

Niełatwo być zespołem takim jak Winger. Kiedy nagrało się trzy płyty (pod rząd!), które przez fanów uznane zostały za idealne, a następnie zamilkło na długie lata, każdy powrót z nowym materiałem jest nie lada wyzwaniem. Ma się rozumieć, że po czternastu latach nie da się wrócić ot tak, jakby nigdy nic się nie stało, w zupełnie niezmienionej formie. Dlatego comebackowy album Winger zatytułowany po prostu IV, nie spotkał się z należytym zrozumieniem i sprawnie podzielił fanów grupy. Przeważała oczywiście frakcja nastawiona anty. To chyba dało panom muzykom do myślenia, bo Karma jest płytą pełną muzyki o wiele bardziej tradycyjnej, niż jej poprzedniczka.

Potwierdza to już otwieracz zatytułowany Deal With The Devil. Mocny, czadowy utwór śmiało nawiązujący do legendarnego Battle Stations ze ścieżki dźwiękowej do filmu o przygodach Billa i Teda. To bardzo konkretny numer; krótki (3 minuty), riffowy i bardzo melodyjny. Uwagę zwraca również tekst, gdzie Kip w rozbrajająco szczery sposób opowiada o swojej fascynacji muzyką, która zaprowadziła go tam, gdzie znajduje się teraz. Czy ktoś jeszcze spodziewał się takiej bezpretensjonalności po tym zespole? Podoba mi się głos Wingera; wciąż mocny i zdolny do osiągania rejestrów, o których większość młodych może tylko pomarzyć. Podobny (i jeszcze krótszy, 2.45!) jest kolejny kawałek, Stone Cold Killer. Panowie nie zwalniają, a wręcz wydają się przeć jeszcze mocniej do przodu. Riff jest mocarny, Kip złowieszczy, a sekcja łoi rytm aż miło. Idealny numer, by zepsuć dzień sąsiadom, a sobie zafundować chwile radosnego headbangingu. Po raz kolejny nie zawodzi refren, choć to niby nic takiego, ot wyskandowane „Now you’re messin with the stone cold killer”. Ale jakie robi wrażenie! Jeśli ktoś poprosiłby mnie o jakiekolwiek porównanie, przywołałbym zespół Thin Lizzy z czasów albumu Thunder And Lightning. I wszystko jasne. Można odnieść wrażenie, że te dwa pierwsze utwory miały być dowodem na to, że zespół Winger jest not dead yet. To taki manifest: popatrzcie, wciąż potrafimy dać czadu i sprawić, że wasze palce znów ułożą się w diabelskie różki. No i udało się. Trzeci numer, Big Word Away, choć również bardzo mocny, w refrenie zdradza już nieco progresywne ambicje. Spokojnie, wszystko podane jest rozsądnie, z umiarem i nie kłóci się z wyjątkowo spójną resztą albumu. Podobnie jest w przypadku Come A Little Closer, który mimo ciężkiego, nowoczesnego riffu, mógłby śmiało znaleźć się na którymś z klasycznych albumów grupy. Podoba mi się również Pull Me Under, pędzący na złamanie karku, jednak nie pozbawiony subtelności w refrenie. Z takich kontrastów Winger zawsze słynął. Ach, no i nie można nie wspomnieć o karkołomnej solówce Reba Beacha. Jak za dawnych czasów! Moc! Progresywny Winger powraca w kawałku Supernova. Klasa. Refren jest po prostu rozbrajająco melodyjny, Kip śpiewa rewelacyjnie (o tym wspomnę jeszcze nie raz), ale… No właśnie, jest jedno jedyne ale. Numer byłby jeszcze lepszy, gdyby był… krótszy. Sentymentalni, którzy czekali na coś, co w pełni przeniesie ich do czasów dwóch pierwszych płyt mają swoje Always Within Me. Tutaj wszystko jest na swoim miejscu: liryczne wprowadzenie, rozczulający refren, 80’sowa melodyka, łkające solo gitarowe. To jeden z tych wzniosłych utworów, które aż prosiłyby się o odpowiedni teledysk i miejsce w Top10… Gdybyśmy mieli teraz 1990 rok… Cudeńko. W ten nostalgiczny nastrój z szyderczym uśmiechem wkracza Feeding Frenzy. Kolejny mistrz wagi ciężkiej. Ale i tutaj zastosowano typowy dla tego zespołu patent w postaci przełamania sabbathowej struktury bardzo melodyjnym refrenem. Rozwiązania melodyczne Wingera godne są specjalnego wyróżnienia w Wielkiej Księdze Historii Rocka.

Na koniec pozostawiono dwa najsmaczniejsze kąski. Nie od dziś wiadomo, że mam skłonności do cholernej pompy, ale muszę to powiedzieć: Jeśli Winger kiedykolwiek skomponował, nagrał, zaśpiewał jakiekolwiek arcydzieła, to znajdują się one właśnie na tej płycie na pozycjach 8 i 9. Dawno nie słyszałem utworu tak chwytającego za serce jak After All This Time. To po prostu ciężki, powolny, rzewny bluesior, jednak zaśpiewany i zagrany z takim uczuciem, że wszystkie inne, zawodowo bluesujące kapele mogą udać się na zasłużony spoczynek. Kip śpiewa niesamowicie, wkładając w swój wokal całe tony uczuć, Reb wyciska ze swojej gitary to co najlepsze. Niejednej pannie łezka poleci, niejeden facet udawał będzie, że coś mu wpadło do oka. Tak, kurna, działa piękna muzyka! Można tego słuchać i słuchać. Nie inaczej jest z numerem Witness. To już nie jest blues, lecz na pozór typowo wingerowa ballada. Na pozór, bo bije na głowę większość tego, co zespół zrobił wcześniej. Wspaniały refren, rewelacyjny tekst i znów całe tony emocji. Po raz kolejny pochwalić muszę wokal Kipa, który wydaje się nie mieć granic. Po raz kolejny przychodzi mi też docenić Reba Beacha, który odwala tutaj takie solo, że aż włosy stają dęba, a na rękach pojawia się gęsia skórka. Takiej nieskrępowanej, szalonej solówki nie słyszałem od bardzo dawna, a życzyłbym sobie słyszeć częściej. Absolutne mistrzostwo świata. Numer ma 7 minut i 15 sekund, a mógłby trwać drugie tyle. A jak to się kończy! Posłuchajcie!

Utworem bonusowym jest instrumentalna miniaturka zatytułowana First Ending. Jest to jeden z  nielicznych przypadków w świecie muzyki, kiedy dobrze być europejczykiem, gdyż tylko my otrzymujemy go na płycie CD. Jak to brzmi? Cóż, jest to śliczny kawałek muzyki, gdzie pianino i gitara ścigają się o prymat w świecie… uroczego bluesiora. Ładne zakończenie podsumowujące przepiękna płytę.       

Naprawdę nie spodziewałem się, że ten zespół mnie jeszcze czymś zaskoczy, a na pewno nie przewidziałem, ze zrobi to w taki sposób. Karma rzuciła mnie na łopatki i z werwą wspięła się na szczyt w rankingu najlepszych albumów tego roku. Miło mi mieć świadomość, że wielki zespół pokazał wielką klasę i udowodnił niedowiarkom takim jak ja, że jest w stanie skopać tyłki konkurencji. Karma posiada wszystko, co idealny album hard rockowy posiadać powinien: moc, czad, melodykę, ale też wielkie emocje, klimat i nieskrępowaną muzyczną pasję wyrażoną poprzez dźwięki. Takie płyty można puszczać młodemu pokoleniu ze słowami: posłuchaj młody, to są prawdziwi muzycy, którzy robią prawdziwą muzykę. Słuchaj i ucz się.

Dzięki Kip, dzięki Reb, Rod, John, nagrywajcie dalej i radujcie nas kolejnymi płytami i oby były tej klasy co Karma!

BlackHeart

Komentarze (8)

Pokaż/Ukryj komentarze RED: ... Jak dla mnie najlepsze DD to Screw It! i Coachroach. Tam dopiero zespól nabrał własnego stylu. Pierwsza płyta to mieszanka Bon Jovi i Kiss. Jest super ale bez pazura i mięcha. Jeśli chodzi o Revolve to zgadzam się z Mad Matem, płyta nie porywa, momentami nudzi.. z takim potencjałem mogli zrobić coś wielkiego, a do solowego projektu Marcello/Vestry, płyta po prostu sie nie umywa! 1 marzec 15, 2010 metalfan: ... Jeśli chodzi o DD to po przesłuchaniu sampli byłem bardzo zajarany tą płytą. Jak poszedłem do Saturna i ją przesłuchałem to...odłożyłem ją. Sam nie wiem dlaczego. A miało być tak pięknie 2 marzec 13, 2010 fanHOL: ... Nie gadaj Jesteś pierwszą osobą którą znam i lubi DD i nie podoba się nowa płyta, wiadomo nie jest jak dwie pierwsze ale klimat jedynki jest, przecież ona też jest jak to ująłeś swego rodzaju "cukierkowa", "ONE STEP FROM PARADISE", "FEELS LIKE LOVE", "DONT WALK AWAY" ...nie różnią się dużo klimatem od np. "GHOST OF LOVE", czy "FUGITIVE" 3 marzec 12, 2010 Mad Matt: ... fanHOL przecież Revolve DD to całkiem inna muza od tej ktorą prezentowali na 2 pierwszych albumach. Mnie znudziła ta płyta, że nawet do końca nie dojechałem. Brak werwy, szalenstwa, gitarowego pazura. Wszystko brzmi tak cukierkowo az do przesady. Wydawalo mi sie ze sluchalem samych ballad (ktore jednak nie wzbudzily we mnie zainteresowania). 4 marzec 12, 2010 fanHOL: ... RED nie zgadzam się z Tobą. Sam jestem starym fanem WINGER i akurat ten album bardzo mi przypadł do gustu, takie "Witness" strukturą i brzmieniem przypomina mi "Headed for the Heartbreak", "Alway Within Me" też mogłaby się znaleźć na "In the heart of the Young". Co do pozostałych kapel które wymieniłeś zgadzam się, MR BIG skończyłem słuchać na "LEAN INTO IT", a z Europe jest tak, że fani podzielili się na tych do Prisoners i tych co zaakceptowali ich po SFTD. Osobiśćie lubię ich nowe dokonania natomiast stare kocham. Nie zgodzę się że większość zespołów po powrotach nagrywa słabizny. Przykłady; HOUSE OF LORDS (oprócz POWER OF THE MYTH) "WORLD UPSIDE DOWN", DANGER DANGER "REVOLVE", GREAT WHITE "BACK TO THE RYTHYM", MOTLEY CRUE "SAINT OF LA",HARDLINE "LEAVING TO END OPEN",GIANT "PROMISE LAND".... 5 marzec 12, 2010 RED: ... 2 pierwsze numery ok, reszta - bieda z nędzą. Podobnie jak z IV, niewiem dla kogo to jest płyta: dla starych fanów za nowoczesna, dla nowych za staroświecka. To jest problem wszystkich zespołów z lat 80's, wydają te słabe nowe płyty, jadą w trasę i grają kawałki, których nikt nie chce słuchać, jedynym plusem jest to że w tym czasie można iść do kibla albo po piwo. Tak było z MR BIG w Pradze, WINGER w W-wie, EUROPE w Pradze itd.. 1/3 koncertu nudy ale 2/3 zajebioza 6 marzec 11, 2010 tony: ... znakomita płyta 7 marzec 10, 2010 frantik: ... Nic dodać nic ująć Świetny album, na pewno na podium za ten rok 8 listopad 27, 2009