Brakuje mi w tych kawalkach tej ostrosci i drapieznosci Rona. Nie ma krzykow, wyraznych riffow gitarowych. Ale muzyka nawiazuje do lat '80 co bardzo cieszy - chorki, melodyjnosc. Ta nieszczesna swiezosc nie jest tak wyczuwalna jak np w Bon Jovi, ktore pikuje w dol od lat '90. Coz, trzeba poczekac na cala plyte, na pelne utwory. Na pewno nie powali mnie na kolana, bo chyba zadna plyta Keela w calosci tego nie zrobila, ale mysle ze bedzie godna wiekszej uwagi. Daje chlopakom duzego plusa i czekam na calosc