Charlotte do kolejna doskonała płyta wydana przez Eonian Records. Posunę się nawet do stwierdzenia, że lepsza od Legacy. Dlaczego? Otóż bliżej nieznani muzycy stworzyli tu niesamowity kolaż przeróżnych wpływów (od Led Zeppelin i The Doors, poprzez Great White, The Cult, na Guns N'Roses kończąc) przy okazji kreując swoje własne, niepowtarzalne brzmienie. To co wyróżnia to wydawnictwo na tle innych "eonianowych", to właśnie oryginalność. Ale nie tylko. Na płycie stworzono niezwykłą, wybuchową mieszankę klimatów - od melancholijnego, refleksyjnego, po tajemniczy, hipnotyzujący, aż po przejmujący, dramatyczny w swoim wydźwięku. Album obroniłby się zarówno w latach 70-ych jak i 80-ych (bo te utwory tak naprawdę łączą muzyczne światy dwóch dekad), dlatego fakt, że Charlotte nie zrobiło kariery, można tłumaczyć tylko tym, że poprzez swoją odrębność ich twórczość mogła wydawać się nieprzystępna fanom typowego hair metalu, czy rocka końcówki lat 80-ych. Niemniej jednak zasługiwali na fanfary.

Legacy jest rewelacyjne, rzeczywiście miesza elementy Dokken (charakterystyczne riffy, brzmienie solówek) ze Stryper (głos wokalisty, niektóre melodie). Szkoda, że udostępniono tu zestaw akurat tych 3 kawałków, bo Live It jest najsłabszy na całej płycie. Moim zdaniem najlepsze to: It's Real (brat bliźniak Unchain The Night Dokken), Red, White And blue (ze względu na interesujące, tajemnicze zwolnienie w połowie utworu i melodię), Comin' Along (fajne zespolenie dynamicznego riffu przewodniego z melodią), Soldiers Unite (marszowy metal z niesamowitym refrenem) i Model Citizen (popis instrumentalny, przy tym nawiązanie do klasycznego hard rocka). Niewątpliwie to najlepsza z dotychczasowych płytek Eoniana.