Shining Line to jeden z ostatnich projektów wytwórni Avenue Of Allies, z której całkiem niedawno kolega recenzował całkiem udany Wheels Of Fire. Tym razem słowo projekt jest jak najbardziej na miejscu zważywszy, że jest to twór typowo studyjny, z utworami śpiewanymi przez różnych wykonawców i grany przez różnych instrumentalistów. Produkcją/klawiszami zajął się Alessandro Del Vecchio, a masteringiem Michael Voss. Za instrumentami stoją gitarzyści Marco D'Andrea (Planethard), Mario Percudani (Hungryheart) i szerzej nieznany Ivan Varsi. Większość utworów napisali bracia Pierpaolo i Amos Monti, którzy również uzupełniają stawkę stałych instrumentalistów (pierwszy na perkusji, drugi na basie).

Shining Line pokazuje jak wielkim talentem jest gitarzysta Percudani, który już mi się wcześniej spodobał na Hungryheart. Tutaj udowadnia, że w żadnym wypadku nie był to przypadek, słychać, że większe partie ma gitarzysta znakomitego Hungryheart (Planethard to było jakieś dwie/trzy klasy niżej). To każe mi z wielką niecierpliwością oczekiwać drugiej płyty Hungryheart. Poza bardzo melodyjną grą gitar, mamy tu znakomite partie klawiszy (większość w wykonaniu Del Vecchio), a jedną solówkę na tym instrumencie odgrywa Michael T. Ross (Hardline).

Zaczyna Erik Martensson (Eclipse) i Highway Of Love. Bardzo mi on tu głosem przypomina Michele Luppiego, a cały numer jest jakby wyjęty z którejś z ostatnich płyt House Of Lords. Dodajmy, należałby na nich do najlepszych. Najbardziej spektakularny/przebojowy jest Strong Enough z wokalem Robbiego LaBlanca (Blanc Of Faces), który jest najlepszym kawałkiem jaki ten zaśpiewał. Obydwie, moim zdaniem raczej blade płyty Blanc Faces z niniejszym numerem, brzmiącym bardzo podobnie jak ostatnia Khymera, nie mogą się równać. Szkoda tylko, że produkcja tego kawałka jest zbyt nowoczesna/zimna, przy cieplejszej, bardziej 80-sowej ten znakomity numer byłby jeszcze lepszy. Piosenkę uzupełnia doskonała solówka w wykonaniu Tommy'ego Ermolli (Khymera). Harry Hess (Harem Scarem) pokazuje się w piosence Amy i jest to typowy Scarem, który każe sobie zadać pytanie, czemu ten zespół zakończył działalność? Robin Beck zaśpiewała Heat Of The Light i muszę powiedzieć, że wokalnie jest to jej najlepszy utwór odkąd wróciła. Przede wszystkim po raz pierwszy od powrotu słychać w jej głosie tą specyficzną chrypkę, której od lat 80-tych jakoś brakowało. Heat Of The Light można z czystym sercem umieścić na najbardziej przebojowych albumach Robin.

 

Bardzo europejskie brzmienie, trochę jak Demon Drive, czy ostatnie płyty Casanova ma Can't Stop The Rock w wykonaniu Mikaela Erlandssona (Last Autumn's Dream). Bardzo podobnie jest z The Infinity In Us, gdzie zaśpiewał Michael Voss, a wspomógł go solówką Vinny Burns (Dare). Obok Follow The Stars jest to mój ulubiony numer, a to ze względu na bardzo oryginalną/chwytliwą melodię. Skoro już jesteśmy przy Follow The Stars, w wykonaniu Phila Vincenta, to jest to absolutnie mój ulubiony kawałek na Shining Line. Bogaty w aranżacyjne smaczki, z bardzo nastrojową/oryginalną melodią nie jest może czymś co momentalnie porywa masy, ale jest inteligentnym/złożonym kawałkiem muzyki. Homeless' Lullaby, czyli połączenie głosów Carstena Schulza (Evidence One) i Ulricha Carlssona (M.ILL.ION) to typowy europejski hardrock, przywołujący od razu takie nazwy jak Dreamhunter, Seven Wishes, czy też byłe/obecne formacje wokalistów. Unbrekable Fire to kolabaracja, aż trzech wokalistów: Brunorock, Jack Meille i Graziano De Murtas. Refren z chwytliwą linijką you and I, you and I, like day and night divided, so close like unbreakable wire, na pewno może się podobać, ale całość trochę wypada poniżej średniej jakości całego nagrania.

 

Ballada The Meaning Of My Lonely Words napisana przez Ivana Parsiego i zaśpiewana przez Michaela Shottona (Von Groove) to coś co ostatnio słyszeliśmy na płytach Olivera Hartmanna i raczej tam to było w lepszym wykonaniu. Trio Sue Willets, Tim Manford (Dante Fox) i Bob Harris (Edge Of Forever, Axe) zaśpiewało Still In Your Heart. Całkiem przyjemny numer, ale jakoś prosty refren po dłuższym czasie zaczął mnie nużyć. Kończy płytę 3-utworowy epos, z którego tylko na środkowym możemy podziwiać wokalistę w osobie Michaela Bormanna, który jak zwykle przypomina nam w nim te najlepsze z Jaded Heart. Szkoda byłoby zapomnieć o instrumentalnych Heaven's Path w wykonaniu Del Vecchio, która od razu przywołuje na myśl mistrzów lat 80-tych, takich jak choćby Dave Grusin.

 

Obok pierwszego Voice Of Rock, pierwszego Deacon Street, Radioactive, czy też AOR (heh, czegos pewnie jak zawsze nie wymieniłem), Shining Line jest najlepszym aorowym projektem, tym bardziej godnym podziwu, że za całością stoją niemal nieznani muzycy z Włoch. Gdzie by się tutaj człowiek nie odwrócił to przebój na przeboju, super-melodyjny refren na refrenie, czy utwory ścigające się na posiadanie najlepszych klawiszy. Na pewno ścisła czołówka płyt bieżącego roku.

 

vandervelde

Komentarze (6)

Pokaż/Ukryj komentarze MelodicRockHard: ... Strong Enough 1 sierpień 03, 2010 MeanMachineAngel: ... A co nazwiska mają do rzeczy. Muzyka jest na wysokim poziomie. Nie można być tak upierdliwie powierzchownym. 2 sierpień 01, 2010 Andrzej (Pierpaolo) z Barzyc: ... -------------------------------------------------------------------------------- Skład: Alessandro Del Vecchio - klawisze; Mario Percudani - gitary; Marco 'Dandy' D'Andrea - gitary; Ivan Varsi - gitary; Amos Monti - bas; Pierpaolo 'Zorro11' Monti - perkusja; czy te nazwiska moga zwiastować dobrą muzykę, czyst angielski , bez włoskich naleciałości, brak włoskiego kliamtu w muzyce? czy kogoś kto się nazywa Pierpaolo należy traktować poważnie? 3 sierpień 01, 2010 Rockyflower: ... Po kilku przesłuchaniach twierdzę, że jest to znakomita płyta. Pozycje nr 13,14,15 troche mniej mi się podobają. Reszta to są majstersztyki z pięknymi liniami melodycznymi. Mój nr jeden to "Can't stop the rock". Płytę gorąco polecam. (oryginał już zamówiony) 4 lipiec 31, 2010 Melodic rulezz: ... No wreszcie pojawiła się recenzja Płytka znakomita. 5 lipiec 17, 2010 Rockyflower: ... Toś mnie kolego zabił stwierdzeniem, że płyty Blanc Faces są "blade" Może pierwsza nie jest wzorem energii, ale na pewno nie "blada" natomiast "Falling to the Moon" jest pełna super energetycznych kawałków. Ale to tylko moje zdanie ... 6 lipiec 16, 2010