HardRock.Com.Pl

Skład: Michael Eriksen - wokal, chórki; Torsti Spoof - gitary, bas, chórki; Rolf Pilve - perkusja; Sami Norbacka - bas; Jukka Karinen - klawisze; Antony Parviainen - chórki; Mats Haugen - gitary, bas, klawisze (3); Tommy Jacksonville - perkusja (3); Tuomas Heikkinen - gitary (4,7,12)

Pod pretensjonalną nazwą The Magnificent (wspaniali, wyśmienici) kryje się kooperacja norweskiego wokalisty Michaela Eriksena (Circus Maximus) i pochodzącego z Finlandii gitarzysty Torsti Spoofa (Leverage). No, ale nie czepiajmy się, zespół było jakoś nazwać i pewnie sami muzycy nie przykładali do tego wielkiej wagi, czemu mamy my? Należy dodać, że piosenki, które znalazły się naniniejszym krążku napisali między innymi: Pekka Heino (Brother Firetribe, Leverage), Tomppa Nikulainen (Brother Firetribe), Tuomas Heikkinen (Leverage), Mats Haugen (Circus Maximus), Kimmo Blom (Urban Tale).

The Magnificent to propozycja dla fanów zmetalizowanego, bombastycznego AOR-u, będącego wypadkową macierzystych grup duetu założycielskiego, a więc Circus Maximus, Leverage, a także Brother Firetribe, Last Tribe z klasycznymi wpływami sceny scandi, takimi jak choćby Treat. Znalazło się tu nawet pewne odniesienie do Yngwiego Malmsteena, a jest nim utwór Smoke & Fire, będący czytelną aluzją do utworu Fire & Ice, nie tylko na poziomie tytułu, ale przede wszystkim na płaszczyźnie identycznego riffu. Cały utwór swą melodyką najbardziej przypomina mi Treat. Najwięcej duet Eriksen-Spoof biorą z Brother Firetribe (pomijam skąd oni brali), ale formuła jakiej używają BF uległa tutaj znacznej poprawie. Tak samo to wypada jeśli przyłożyć do tego albumu płyty Leverage, które choć solidne, to jednak poziomu jaki znajdujemy tutaj nie osiągają.

Najlepszy w mojej ocenie jest tu Satin & Lace (co za klawiszowe otwarcie!), ze swym charakterystycznym bardzo, melodyjnym przejściem w refrenie, którego, muszę się przyznać, mógłbym słuchać bez końca. Przypomina mi on bardzo melodie z najlepszych grup scandi, jak choćby Bad Habit, czy może najbardziej Treat. Podobnego, melodyjnego łamańca słyszymy w Lost, i nie muszę dodawać, że efekt jest znów znakomity, bardzo ciężko mi ocenić, który z tych kawałków lubię bardziej. Kolejną rewelacją jest Love's On The Line, który w zwrotkach w pewnych momentach przypomina nawet bombastyczny przebój Cheap Trick Mighty Wings. Napakowana świetnymi melodiami jest power-ballada, Harvest Moon - główna to zasługa wokalisty Michaela Eriksena, bo równie dobrze mogła powstać kolejna sztampowa/schematyczna ballada. Zresztą podobne odczucia ma się słuchając innej powerballady, Angel. Znów z łatwością można było się pogrążyć w zwykłej solidności, a jednak Eriksenowi znów się udało wnieść do schematycznie zbudowanego kawałka ogrom znakomitych melodii. Największy chorus mamy na Cheated By Love, przypominający najlepsze z Place Vendome i Khymery. Najbardziej AOR-owy jest Memories, ze swoim optymistyczny refrenem - jeden z moich osobistych faworytów, nawet jeśli jakością wyżej wymienionym nie dorównuje. Osobiście w chciałbym usłyszeć całą płytę w takim lekkim/zwiewnym, totalnie 80-sowym stylu.

W jednym z wywiadów Torsti Spoof powiedział, że większość jego inspiracji pochodzi z lat 80-tych, i że bardzo chciał nagrać płytę właśnie w duchu tamtych lat. Wraz z The Magnificent uważam sztuka ta udała mu się w stu procentach. Choć sama muzyka/brzmienie bez żadnych wątpliwości pochodzi z XXI wieku, to jednak melodie są dokładnie takie jakie powstawały w latach 80-tych i w tym jest zdecydowanie największa siła The Magnificent. Zdecydowanie jedna z najlepszych płyt bieżącego roku.