HardRock.Com.Pl

Skład: Davy Vain - wokal, gitary; Jamie Scott - gitary; Ashley Mitchell - bas; Tommy Rickard - perkusja; Danny West - gitary;

Enough Rope to 6-sta w dyskografii płyta kultowej grupy Vain, a jest następcą wydanego w 2005 roku On The Line.

Vain na Enough Rope brzmi jakbym słyszał charakterystyczny sleaze Lizzy Borden i ich może najlepszą, a na pewno najbardziej znaną płytę Visual Lies, ze słynnym przebojem Me Against The World. Vain prezentuje dokładnie taki sam songwriting, utrzymane w podobnym duchu melodie i podobny barwą, charakterystyczny wokal. Podobieństwo jest wprost uderzające i mimo, że Vain zawsze mieli w sobie coś z Lizzy Borden (przynajmniej dla mnie), tak niniejsza płyta to wejście w buty tej formacji. Vain zawsze wzbudzali bardzo krańcowe opinie, jedni ich nienawidzą inni ich styl uwielbiają. Sam należę zdecydowanie do tej drugiej grupy, jako, że uważam Vain za jeden z najciekawszych przykładów z całego sleaze/glamu.

Przeboju na miarę Me Against The World (umówmy się, to był przebój!) chyba tu nie ma, choć w mojej ocenie szansę na to miałoby przynajmniej kilka. Siła tego albumu w przeciwieństwie do wspomnianego Visual Lies jest taka, że krążęk jest bardzo równy, zaskakująco dojrzały i praktycznie pozbawiony wypełniaczy, a LB mieli z reguły po parę na album.

Najlepszy jest bodaj Cindy, bardzo przypominający najlepsze kawałki z pierwszej płyty No Respect. Do zaskakująco komercyjnego riffu, aż do melodii, przypominającej w zwrotkach te z Kingdom Come. Niesamowicie bujający jest Greener z niedorzecznymi na pierwszy rzut oka tekstami w rodzaju I'm Not The One To Say That Grass Is Greener On The Outside, z czego nieco narwany i zwariowany Davy Vain zawsze słynął. Przypomina mi ten kawałek późniejsze płyty Tigertailz. Podobnie buja Stray Kitten Burns, utwór z jakich ta grupa słynie, będący swoistą mieszanką Me Against The World Lizzy Borden i największego hitu Vain, Who's Watching You. Bardzo 80-sowo jest na Distance Of Love, gdzie na początku słychać nawet echa gatunku New Romantic. Nawet niezbyt wyszukana na pierwszy rzut ucha ballada Treasure Girl, po jakimś czasie oddziałuje nas znacznie lepiej. Po przykład jak w najlepszym swym okresie brzmiało Lizzy Borden odsyłam do Solid Gold, kolejnej małej perełki z tego albumu.

Odnoszę wrażenie, że ta płyta jest równie dobra co ich najlepsze dotąd dzieło No Respect, debiut wydany w 1989 roku. Czas to jeszcze oceni, ale Enough Rope to naprawdę doskonała porcja muzyki i jeden z najlepszych powrotów w bieżącym roku.