Skład: James Christian - wokal; Jimi Bell - gitary; BJ Zampa - perkusja; Chris McCarvill - bas;

---

Kolejny rok i kolejna płyta House Of Lords. Wstęp do nowej płyty będącej z nami od ponad 20 lat grupy chyba niepotrzebny. Jedziemy!

Singiel Someday When bardzo mocno zaostrzył apetyt na Big Money. Jest to może jeden z najlepszych kawałków w historii grupy, a na pewno po reaktywacji lepszego nie nagrali. Dużo klawiszy, ciekawie zbudowane zwrotki (rewelacyjnie i przede wszystkim bardzo pomysłowo śpiewający Christian) i typowy dla tej grupy bardzo melodyjny refren ze świetną solówką. Tu dochodzimy do jedynego problemu jaki ma Big Money. Drugiego takiego kawałka (pomijając jeden o którym później) już tu nie ma. Cała płyta trzyma równy, średnio wysoki poziom, ale nic na tak wysokim poziomie nie uświadczymy. Wiedział o tym i pewnie James Christian, bo jak inaczej wytłumaczyć wybranie tego kawałka na singla promującego? To tyle w kwestii minusów, bo to w zasadzie taki jedyny tutaj, cała reszta to to czego można się spodziewać po tej grupie, czy solidny, rzetelny hardrock. 

Tym drugim wspomnianym kawałkiem jest odbywające swoiste tournee stare demo autorstwa Jeffa Silbara i Marka Bakera (Signala), First To Cry. Najpierw nagrany przez Marka Free dziś znalazł się na dwóch nowych płytach, Fergiego Fredericksena i właśnie naszych bohaterów, House Of Lords. Moim zdaniem to najstarsze w wykonaniu Marka Free jest najlepsze, ale i James Christian w tym klasycznym aorowym kawałku, wyjętym wprost ze ścieżek dźwiękowych do przebojów filmowych z lat 80-tych, radzi sobie doskonale. Na kilku kawałkach jest bardziej hardrockowo. Taki jest na przykład Seven z bardzo mocnym przedrefrenem i nawet jeśli refren trochę już zawodzi to sam kawałek dłużej pozostaje w głowie. Podobnie jest na Once Twice, znów szybkie tempo, ostrzejsza gra gitar i choć brakuje mi w obu lepszych refrenów to ciężko je zaliczyc do jakichś wpadek. Ciekawą próbą jest One Man Down, aluzja do brzmienia z Sahary (przynajmniej na początku), raczej średnio udana pod względem kompozycyjnym, ale na szczęście już w refrenie mamy nagłą zwyżkę formy. Na polu hardrocka zwycięstwo odnosi Living In The Dream World ze swymi kojarzącymi się z neoklasycznym hardrockiem solówkami. Niezłą balladą jest The Next I Hold You choć zbytnio przypomina mi te z albumów Robin Beck.

 

Wielkiej forsy to pewnie ten album nie przyniesie, ale jest to kolejna mocna pozycja w coraz większym katalogu tej grupy, choć jeszcze niedawno mieli na koncie tylko trzy bardzo mocne płyty. Dziś jest ich 2 razy tyle, a i pewnie dociągniemy do mnożnika potrójnego. Porównując do ostatnich albumów stoi on na równi z ostatnimi dwoma, a słabszy jest w mojej od ocenie najlepszego World Upside Down. Raczej nie będzie to piątka roku, ale może dziesiątka, a na pewno dwudziestka.

Komentarze (2)

Pokaż/Ukryj komentarze fanHOL: ... Podpisuje się wszystkimi końćzynami z przedmówcą. Natomiast co do koncertu to niestety marne sznase. Nawiązałem swego czasu kontakt z menagerem HOL i pomimo wielkiej chęci ze strony zespołu zawitania do naszego kraju,nikt z polskiej storny, chodzi mi o kluby nie zwrócił większej chęci lub dał takie warunki, że śmiechem można by było zabić i wstyd było mi je przekazywać Christianowi. Co do choroby, z tego co wiem jest wszystko na dobrej drodze,mam nadzieje, że trasa któa się szykuje potwierdzi doskonałą formę zespołu. A "Big MOney" płytą 2011 dla mnie oczywiście jest 1 listopad 10, 2011 ScandyHair: ... House Of Lords,to według mnie jeden z najlepszych zespołów grających melodyjnego hard rocka i nowa płyta trzyma wysoki poziom.Mam nadzieję,że James Christian wyzdrowieje i "Big Money" nie będzie ostatnim krążkiem w ich dyskografii.Dla mnie jeden z najmocniejszych kandydatów do tytułu "Płyta roku 2011".Pozdrowienia dla wszystkich fanów HOL,trzymajcie kciuki za zdrowie James`a i miejmy nadzieję,że zespół kiedyś wystąpi w Polsce! 2 listopad 09, 2011