HardRock.Com.Pl

Menu witryny

Start

Nowiny

Recenzje

Ostatnio komentowane

	Nicolandia na ostro i melodyjnie (1 -krotnie komentowane) 05.02.2012.
	Syndia - Syndia (9 -krotnie komentowane) 03.02.2012.
	Sunstorm i emocjonalny ogień (1 -krotnie komentowane) 31.01.2012.
	Lita Ford nie zwalnia tempa (1 -krotnie komentowane) 23.01.2012.
	Steel Panther - 'Balls Out' (2 -krotnie komentowane) 20.01.2012.

2005 w odtwarzaczu Blackiego

Wpisał: BlackHeart

21.12.2005.

„Rock żyje i ma się dobrze”, ciśnie mi się na usta, gdy rzucam okiem na półkę z muzycznymi nowościami. Mimo, iż na rockowym nieboskłonie nie zabłysnęła żadna nowa gwiazdka, mimo, iż niczym Atlas, muzykę na swych barkach noszą starzy giganci, jest się z czego cieszyć. Rok 2005 uraczył nas przynajmniej kilkoma genialnymi płytami, kilkoma świetnymi i jednym totalnym rozczarowaniem, którego jednak wszyscy się spodziewali. Wielcy nauczyciele sprężyli swe siły i postanowili udowodnić, że wciąż są muzyczną potęgą. Złośliwi powiedzą, że napisali swój rockowy testament. Coś w tym jest. Trzeba się liczyć z każdym dniem, a lepiej odejść jak bohater. Zejścia ze sceny nie życzę jednak nikomu. Niech grają, niech wciąż zaskakują i zachwycają. Możemy tylko żałować i dziwić się, że młodzi tak uparcie nie chcą się uczyć. A może po prostu nie pomagają im w tym głuche i krótkowzroczne wytwórnie oraz media?
W porządku, moi kochani, czas na małą przejażdżkę przez kończący się rok 2005. Zapraszam...

Jednym z największych wydarzeń był powrót Roba Halforda do załogi Judas Priest i wydana z tej okazji płyta z premierowym materiałem. Angel Of Retribution. O tym mówiło się wiele. Zachwyty mieszały się z utyskiwaniami, jedni dostali to na co czekali, inni poczuli się lekko zawiedzeni. Jedno jest pewne, koncert się nie odbył, ale Anioł wzleciał dość wysoko. Cieszy mnie zawarty tutaj kompromis między hard rockowaniem i metalizowaniem. Zadowala też niesamowita forma wykonawcza wokalisty Roba Halforda. Daje to dość mocną pozycję wśród nowości. Nawet u mnie, człowieka, który z metalem ma już mało wspólnego.

Na świecie mówi się, że Soul Mover Glenna Hughesa to najlepsza z premier roku 2005. Potwierdzam tę rewelację. Hughes wzmógł wszystkie swoje siły i po raz kolejny postanowił być absolutnie szczery, względem siebie jak i swoich fanów. To zaskakujące, że facet, który od pewnego czasu co rok raczy nas nowa płytą, nie zniża swoich lotów i za każdym razem możemy się zachwycać jego dokonaniami. Tak, zachwycać to najlepsze słowo. Soul Mover rzeczywiście porusza duszę, porusza ciało. Jest to dokładnie to, co dawali nam kiedyś tacy giganci jak Jimmi Hendrix, czy Led Zeppelin. Niby to samo, lecz jednak w nowym sosie. Glenn Hughes przyzwyczaił nas już do tego, iż nie zwykł w jednym roku kończyć na jednym wydawnictwie. W myśl tej idei możemy się cieszyć płytą Iommi/Hughes Fused. Tutaj inicjatywa wyszła od samego Tony’ego Iommi’ego, który jak widać, bardzo cieszy się współpraca z „Voice Of Rock”(tak kiedyś nazwano Hughesa). Fused to kawał ciężkiego hard rocka, któremu bliżej do klasycznych nagrań Black Sabbath niż czemukolwiek, co Tony nagrał od 1980 roku. Może nawet od 1976 (era niesławnego Technical Extasy). To chyba wystarczająca rekomendacja. Ich kolega z muzycznej ławki, Joe Lynn Turner, również zebrał gromkie brawa za płytę Unusual Suspects. Joe uparcie trwa przy swoim stylu kontynuując tradycję Rainbow 80 – 84 i Deep Purple z okresu Slaves And Masters. Jest to wciąż najwyższej próby hard rock z elementami arena oriented rocka. Joe’go usłyszeć można było również w tym roku na nowej płycie Brazen Abbot pod tytułem My Ressurection. Projekt Nikolo Kotzev’a nie oferuje nam żadnych rewolucji, wciąż jest to zawodowy melodyjny hard rock z elementami rocka progresywnego.

Na tym samym podwórku bawią się weterani z Deep Purple. Śmiało mogliby już odpuścić i spocząć na laurach wciąż żywej sławy. Oni jednak urodzili się po to by grać. I grają. Z powodzeniem, moi drodzy, z powodzeniem. Mimo, iż kompozycyjnie są tak klasyczne, Rapture Of The Deep można śmiało dziś nazwać eksperymentem. Bo któż tak gra? W naturze wszystko zatacza koło. Tak intensywnego użycia organów hammonda nie słyszałem od dawna. Utwory są „zagrane do końca”, bez kompromisów, bez pobłażliwych uśmiechów. Zdecydowany sukces artystyczny, który współgra z sukcesem komercyjnym.
The Rolling Stones to nieco starsza gwardia. Kilka lat temu myślałem, że Mick Jagger i spółka myślą już o emeryturce. Wyobrażałem sobie, ze 40 Licks to ich pożegnanie, podsumowanie błyskotliwej kariery brytyjczyków. Nic z tego. Oni szykowali się po prostu na większą eksplozję. Bigger Bang zaskoczył starych i młodych. Mimo, iż jest to płyta zdecydowanie rockowa, znalazła swoje miejsce na półkach ludzi lubujących się w graniu mocniejszym i lżejszym. Kawał porządnego bujania. Miejmy tylko nadzieję, że na żywo wciąż są takim wulkanem energii.

Potwierdza się zasada, o której pisałem na samym początku. Oldies win, Young Guns lose. Alice Cooper to również facet w wieku przedemerytalnym, który ani myśli odstawiać mikrofonu. Dirty Diamonds to wielce przekorny materiał. Mocne granie miesza się tutaj z prawdziwym popem, pop przechodzi w bluesa a tu i ówdzie pojawiają się dęciaki. Fani muzycznego eklektyzmu będą zachwyceni. Znudzeni jednostajnością będą, jak ja, męczyć nowego Coopera aż do zapłonu odtwarzacza cd.
Na tym polu Bruce Springsteen stanowi zupełne zaskoczenie. Boss odłożył gdzieś przepych nowoczesnego studia, zrezygnował z mnogości muzyków i nagrał najbardziej osobistą płytę od wielu lat. Devils And Dust to nastrój spalonej słońcem pustyni, małego miasteczka pełnego tajemnic i niedomówień, a w rezultacie całej ameryki. Springsteen piętnuje zaangażowanie swojego kraju w konflikty zbrojne, rozprawia się z polityką George’a W. Busha. Nie ma tu jednak dosłowności i mocnych gitar. Jest tylko Boss i jego muzyka. Polecane jako ścieżka dźwiękowa do przemyśleń.
Na podobnej płaszczyźnie odbieram nową płytę Roberta Planta. Mighty Rearanger to dzieło przede wszystkim dla tych, którym nie wystarcza ciągłe „łubudu” i potrzebują trochę muzycznej przestrzeni. Stary Plant wciąż trzyma się tych najbardziej odjechanych brzmień, które charakteryzowały nagrania zespołu Led Zeppelin. Słychać, ze wypływały one bezpośrednio od niego i to właśnie on jest specjalistą w tej kwestii. Polecam międzygwiezdnym mentalnym podróżnikom. To rzecz dla was.

Niezmordowany Neal Schon, wtórując jakby Glennowi Hughesowi, zaskoczył nas w tym roku aż dwoma wydawnictwami. Najpierw ukazała się płyta World’s Play jego świeżego projektu Soul Sirkus. Schon skupił wokół siebie muzyków znanych i lubianych, przede wszystkim fenomenalnego wokalistę Jeffa Scotta Soto (Yngwie Malmsteen, Kuni) i basistę Marco Mendozę (Whitesnake). Muzyka proponowana przez Soul Sirkus to jeden z mocniejszych wyskoków legendarnego gitarzysty. Riffy są metalowe, utwory szybkie. Ten rock jest naprawdę hard. Można by pomyśleć, że był to sposób na wyżycie się przed nagraniem kolejnej płyty z zespołem Journey. No właśnie. Napisałem gdzieś, że nowa płyta zespołu Journey jest jak przejażdżka rolls royce’m. Royce’m nigdy nie jechałem, jednak wyobrażam sobie, ze uczucia mogłyby być podobne. Płyta Generations to muzyczna elegancja, świadomość kreowanej sztuki i świadomość swego miejsca na muzycznym rynku. Przede wszystkim Schon nagrał rzecz ambitną, wykraczającą nieco poza hard rockowe, czy aorowe kanony. Jest tu dużo przestrzeni charakterystycznej choćby dla U2. Muzyka nie wchodzi jednym uchem, by wypaść drugim. Czasem dopiero któreś z rzędu przesłuchanie daje nam pełen obraz płyty i zupełnie nowe emocje. Panowie Schon, Augieri, Cain, Valory i Castronovo podzielili się rolą wokalisty, co jest wydarzeniem bez precedensu w karierze zespołu.
Bez precedensu jest również to, że wokalista solowo rozkłada na łopatki macierzystą, cieszącą się ogromnym uznaniem grupę. Tego cudu dokonał Bruce Dickinson, który wraz z Tyranny Of Souls pokazał, jak należy grać heavy metal, by ten przestał nużyć. Powiedzmy to wprost, Tyranny... to rzecz epicka, na poziomie najlepszych nagrań Iron Maiden. Jest tutaj jednak coś więcej. Bruce nie boi się nowoczesnych smaczków, bezpiecznej dawki elektroniki. Gdzie trzeba jest subtelny i delikatny, gdzie trzeba potrafi porządnie przyłożyć. Przez całe 45 minut Tyranny Of Souls nie uświadczymy uczucia nudy, gdyż tutaj naprawdę dużo się dzieje. Jak w porządnym filmie science fiction, które Bruce tak uwielbia. Do kompletu z Dickinsonem podawać można Atomic Soul Russella Allena. Połączenie rocka progresywnego z melodyjnym hard rockiem, mistrzowsko wykonane i atrakcyjnie zaserwowane.
Lipservice zespołu Gotthard i Devil's Playground Billy’ego Idola to płyty, które polecam na porządne rockowe imprezy. Tak żywiołowego materiału nie słyszałem od dawna. Szwajcarzy z Gotthard uśmiechnęli się do tych, którzy z łezką w oku wspominają kolorowe lata 80te i marzą, by coś z tego klimatu powróciło. No i mają to, za czym tęsknili. Lipservice lśni wieloma barwami, porywa swą bezpretensjonalnością. Kompozycje są bezczelnie melodyjne, refreny na długo zostają w głowie. Proszę sobie wyobrazić, że jedno z konserwatywnie metalowych pism wystawiło tej płycie maksymalną notę. To o czymś świadczy. Billy Idol ponownie zaprosił do współpracy starego przyjaciela Steve’a Stevensa (jeden z najlepszych w gitarowym fachu) i stworzył płytę, która w pełni zadowoli tych wszystkich, którzy marzyli o całej płycie w stylu utworu, jaki Idol nagrał do filmy Speed. Devil’s Playground to hard rock aż huczy. Jeśli już mowa o tego typu graniu, nie można nie wspomnieć o come backu Motley Crue. Wydawniczo niczym specjalnym się nie wykazali Podobnie jak wcześniej Van Halen (przy okazji zestawu Best Of Both Worlds) zaserwowali nam kolejną składankę zaopatrzoną w zaledwie trzy premierowe nagrania. Dobre nagrania. Jeśli jednak Red, White And Crue ma być zapowiedzią przyszłorocznego materiału, jest na co czekać. Crue po reunion doskonale radzą sobie koncertowo, czego dowodem są pełne sale i prawdziwie wybuchowe przedstawienia... Vince Neil, jak widać, dzielnie walczy z nadwagą...

Ozzy Osbourne i Styx postawili na sprawdzoną metodę nagrania płyt z coverami. Ozzy rzucił się na głęboką wodę i na swej płycie Under Cover (wcześniej będącej częścią boksu Prince Of Darkness) wykonał utwory takich legend jak King Crimson, The Rolling Stones, The Beatles czy Erica Burdona. Jak sam mówił, zawsze chciał to zrobić. Dzięki wspaniałym muzykom (kręćcie nosem ile chcecie) udało mu się. Big Bang Theory zespołu Styx to hołd złożony artystom, u których Tommy Shaw i spółka pobierali lekcje muzyki. Będę szczery, dawno nie słyszałem tak świetnie wykonanych przeróbek Jethro Tull, czy The Beatles. Pytałem specjalistę, w pełni mnie popiera w tej kwestii.
Brian May i Roger Taylor, mimo protestów fanów zespołu Queen, postanowili zreaktywować na dobre starą monarchię pod szumną nazwą Return Of The Champions. Zebrało się im za to cięgów od krytyków, ale i od fanów. Nowy nabytek w postaci Paula Rodgersa okazał się troszkę niefortunny. Rodgers, który sam jest kawałkiem rockowej historii (Free, Bad Company) i zaczynał jeszcze przed Queen, ma zdecydowanie bluesową barwę głosu i takież emploi. Mocno gryzie się to z ekspresją i ekstrawagancją Freddie’go Mercury’ego i nigdy nie zadowoli konserwatywnych fanów. Ja jestem wiernym poddanym Królowej i z przyjemnością słucham eksperymentu z Rodgersem, jednak niejednokrotnie odstępstwa od oryginalnych linii wokalnych ranią moje uszy. Szanowny Brianie, szanowny Rogerze, trzeba sobie zadać pytanie, jesteśmy zespołem Queen, czy tylko swoim własnym cover bandem? Za to nowy wyczyn Bon Jovi Have A Nice Day skwitujmy minutą milczenia...

Tak mniej więcej przedstawia się miniony rok. Pragnę uczulić czytelników, że wymieniłem jedynie płyty, które najczęściej kręciły się w moim odtwarzaczu. Jeśli zapomniałem o jakimś wydawnictwie nie był to z mojej strony gest złej woli. Miejcie to na uwadze i bądźcie dla mnie wyrozumiali.
Jakby na to nie patrzeć rok 2005 był jeszcze lepszy niż miniony, a i 2006 zapowiada się dobrze. Można oczywiście pytać, dlaczego to przede wszystkim weterani tworzą rynek dobrej muzyki, można narzekać na brak wyraźnej rewolucji. Co jednak jest lepsze, rewolucja, czy ewolucja? Ja stawiam na to drugie. Przede wszystkim jednak należy słuchać muzyki, odbierać ją na swój sposób, kupować płyty, chodzić na koncerty. Muzyki nie rozkłada się na czynniki pierwsze, muzykę się przeżywa i czuje.

Komentarze (0)