HARD ROCK SERVICE: Twoje dokonania solowe zdradzają jednak inne fascynacje muzyczne. Słychać tu starego dobrego hard rocka i shredderską szkołę gitarową. Czy granie w Analogu oznacza zarazem zarzucenie wcześniejszego stylu?

RADEK CHWIERALSKI: Ależ skąd. Po prostu w Analogu nie pasowałoby granie shredderskich solówek, bo nie o to chodzi w tej muzyce, gdzie najważniejszy jest przekaz. Wiadomo, że w autorskich kompozycjach oraz w tych, które gram w Scandalu, jest już więcej miejsca na popisy gitarowe. Trzeba być uniwersalnym muzykiem, ale nie tracąc przy tym samego siebie. Myślę, że jak do tej pory udaje mi się iść tą drogą.Kiedy nagrywam jako sideman u różnych artystów, muszę jak najlepiej wpasować się w styl, klimat tegoż artysty. Zawsze jednak zostawiam swój pazur, pewne charakterystyczne zagrywki, czy nawet zabiegi artykulacyjne jak glissy czy bendingi, co pozwala rozpoznać, że brałem udział w takowymż nagraniu. Nie oznacza to, że doszedłem do tego, że mam swój styl. Całe życie nad nim pracuję i będę pracować, będę kształtować swój wizerunek wszędzie, gdzie mam okazję pozostawić kilka swoich dźwięków. Już niektórzy mówią, że zawsze poznaliby moją grę. To duży komplement, bo o to przecież powinno chodzić gitarzyście, żeby odnaleźć się w tym gąszczu dźwięków gitarowych, żeby być sobą i tworzyć coś swojego, charakterystycznego, nowego.

HARD ROCK SERVICE: W jakich kierunkach teraz będziesz podążał jako muzyk?

RADEK CHWIERALSKI: Chodzi ci o styl grania, gatunek uprawianej muzyki? Zawsze byłem i będę gitarzystą rockowym i choćbym chciał to już siedzę w tym tak głęboko, że nie da się wyrwać tych korzeni. Jestem jednak mocno otwarty na wszelkie inne gatunki muzyczne. W każdym z nich można znaleźć coś interesującego, zarówno jako słuchacz jak i muzyk. Ja staram się wychwycić to, co według mnie jest najciekawsze, najcenniejsze w danej stylistyce, a później umiejętnie przemycić to do swojego świata rockowego. Nie chodzi tu bynajmniej o jakies plagiatorstwo, którym notabene brzydzę się straszliwie do tego stopnia, że gdy coś komponuję i zaczyna mi to w choć minimalnym stopniu przypominać coś, co znam, rezygnuję z komponowania tego utworu. Chodziło mi o to, że w danej muzyce kreowane jest od dziesiątków lub setek lat pewnego rodzaju myślenie, tradycja, kultura grania, która ma swoją historię i wyraźne powody, żeby egzystować w takiej postaci, w jakiej egzystuje aktualnie. Toteż wiele cennych rzeczy odnajduję w jazzie jak np. frazowanie, granie "do tyłu", uniknięcie strachu przed overtonami. W country np. ciekawe dwu i trójdźwięki, w bluesie piękne, prawdziwe i celowo nieczyste bendingi, które nadają tylko smaku otaczającym je dźwiękom itd.

HARD ROCK SERVICE: Zaciekawiło mnie określenie "granie do tyłu", ponieważ po raz pierwszy się z nim spotykam. Korzystając z okazji od razu o to zapytam, a z pewnością zaciekawi to również czytelników...

RADEK CHWIERALSKI: To dość techniczna sprawa. Większość gitarzystów, a i basistów ma tendencję do przyspieszania. Ci, którzy latami ćwiczą z metronomem, osiągają obowiązkowy poziom grania równego. Chodzi o granie w punkt. Kiedy jednak posłuchamy zagranicznych pierwszoligowych muzyków oraz jazzmanów, również polskich, możemy zauważyć, że nieco ociągają nuty, grają jakby flegmatycznie, są minimalnie za kreską, jeśliby wyobrazić sobie wizualnie uderzenie metronomu np. w ćwierćnutach. Znakomitym przykładem jest John Scofield>, albo też Pat Metheny, których bardzo sobie cenię. Grają do tyłu, wtedy bas wyzwala jakby dźwięk gitary. Z kolei gdy basista tak samo gra do tyłu, można powiedzieć, że jego dźwięk wyzwala stopa w perkusji. Granie do tyłu to bardzo zawodowy aspekt wydobywania dźwięków. Mówi się, że to jest groove'owe granie. Zwrócił mi na to uwagę mój basista Paweł Gawlik, który wiele lat otaczał się w praktyce jazzmanami. Jako zażyły rockman nie zwracałem na to wcześniej uwagi, bardziej na technikę i melodykę. Nie wiedziałem o istnieniu grania do tyłu. To naprawdę da się łatwo zauważyć. Właśnie mniej więcej od półtora roku pracuję głównie nad tym. Z kolei mój perkusista, Włodi Tafel, znany jest w branży z tego, że ociąga werbel. Tylko on nie wypracował tego, lecz się z tym urodził. Szczęściarz. A może płynie w jego żyłach murzyńska krew. :-)

HARD ROCK SERVICE: Plotka głosi, że zamierzasz coś wspólnie nagrać z dość znanym już węgierskim wirtuozem gitary Tamasem Szekeresem. Czy będzie to jakiś projekt typowo gitarowy, czy zdecydujecie się na zatrudnienie jakiegoś wokalisty?

RADEK CHWIERALSKI: :-) Pierwsze dwa słowa Twojego pytania mogą być już na nie odpowiedzią. Bardzo chciałbym nagrać coś wpólnie z Tamasem Szekeresem, jest świetnym gitarzystą, bardzo docenionym na Węgrzech, gdzie muza gitarowa lepiej sie ma niż u nas póki co. Niestety nie miałem jak dotąd przyjemności poznać owego guitar player'a. Miałem kiedyś pomysł na wspólne przedsięwzięcie z nim i jeszcze jednym gitarzystą, stąd pewnie ta plotka, o której wspomniałeś. Póki co to tylko pomysł, ale kto wie, może zostanie on któregoś dnia wcielony w życie. Nie jest to w każdym razie nierealne, jak sądzę. Nagrywam za to obecnie ze znanym polskim gitarzystą Piotrem Zanderem, wieloletnim gitarzystą zespołu Lombard, który zaprosił mnie do współpracy. Projekt nazywa się Zanderhaus. Dał się już poznać kilka lat temu, kiedy też wydał swoją pierwszą płytę. Obecnie pracujemy nad materiałem na drugi album Zanderhaus oraz odświeżamy aranże i brzmienie z płyty 36 i 6. Mam nadzieję, że ten skład również niedługo zacznie koncerty.

HARD ROCK SERVICE: Który ze znanych muzyków, czy też znanych zespołów był dla Ciebie największą inspiracją? A może był to jakiś muzyk mało znany?

RADEK CHWIERALSKI: Największą? Było kilka. Największe piętno wywarł na mnie chyba jednak mój faworyt - Steve Vai, od którego grania nie jestem w stanie odkochać się w żaden sposób. Karmię się każdym jego dźwiękiem, który jest jak opowiadanie. Każda nuta niesie za sobą przekaz, konkretną emocję. Jeszcze tylko jeden gitarzysta obok Vai'a nazywany jest przeze mnie mistrzem artykulacji - Jeff Beck, którego ostatnie płyty zwaliły mnie z nóg. Normalnie ciary przechodzą mi po całym ciele, gdy go słucham, w szczególności spokojnych tematów, gdzie Beck ma jeszcze więcej miejsca, żeby bawić sie każdym dźwiękiem z osobna w nieprawdopodoby sposób. Nie był jednak Jeff Beck dla mnie tak dużą inspiracją jak John Petrucci ze wspaniałego zespołu Dream Theater, którego byłem zagorzałym fanem przez 7 lat, niemal klapki na oczach miałem. Tak, DT to wspaniała szkoła. Rozpracowując ich utwory (oczywiście ze słuchu, bo to jest warunek) wchłaniałem wiedzę dotyczącą harmonii, kompozycji, aranżacji, budowania i niwelowania napięcia, artykulacji, podziałów rytmicznych i wielu jeszcze innych rzeczy. Jeszcze wcześniej wielką inspiracją dla mnie był Ritchie Blackmore z Deep Purple i Rainbow, którego zawsze uważałem za wspaniałego melodyka. W Purplach też mocno siedziałem kilka ładnych latek.