"Idzie dobre" powiedziałem pewnego słonecznego dnia odpalając kolejną świetną płytę wydaną w 2004 roku... 2004 był bardzo dobry i śmiało z optymizmem możemy patrzeć w przyszłość muzyki rockowej. Młodzi okazali wreszcie wiele szacunku klasykom, elektronika zdaje się umierać w konwulsjach a nu-metal zrobił się tak śmieszny, że aż sami jego wykonawcy zwątpili w sens dalszego błądzenia. A oto kilka moich propozycji na "Najlepszych" w zeszłym roku (Oczywiście, jak zwykle, numeracja jest wielce niezobowiązująca).

BLACKHEART 

1. Mooney Suzuki Alive And Amplified
Właściwie wszystko, co było do powiedzenia, zawarłem w swojej recenzji na HRS. Mooney Suzuki oczarowali mnie swoim przywiązaniem do hard rockowej tradycji lat '70. Krótkie przebojowe utwory uradowały mnie jako fana KISS, elementy starego "urockowionego" funky wzruszyły mnie jako fana Glenna Hughesa i Deep Purple AD 1974-76. Piękna muzyka, piękny rock and roll.

2. Young Heart Attack Mouthful Of Love
Większość moich "radości" związanych z tą płytą pokrywa się z podnietami związanymi z Mooney Suzuki. Przede wszystkim szczery prący do przodu rock and roll. Wreszcie pojawiają się sugestywne riffy gitarowe, wreszcie wokaliści są czymś więcej niż pokrzykującymi debilami.

3. Queen Queen On Fire: Live At The Bowl 1982
Moja największa radość w 2004 roku. Najostrzejszy koncert Queen wydany na CD i DVD, wspaniała forma wokalna Freddiego, doskonała praca reszty grupy. W końcu pojawiły się utwory, których wcześniej nie mieliśmy okazji słyszeć w wersjach "live". I jak to wszystko brzmi... Stal i ołów wylewają się z głośników, Freddie czaruje, a Brian, John i Roger rozbijają litą strukturę wszechświata, by za chwilę na powrót złożyć ją w jedną całość. Na to czekałem, miażdżący hard rockowy album Queen, który pokazuje ich z najlepszej strony. Mistrzostwo świata i bezapelacyjnie największe wydarzenie 2004 roku.

4. U2 How To Dismantle An Atomic Bomb
OK, zdaję sobie sprawę z faktu, iż nie jest to hard rock, ale cóż pocznę, skoro to jedna z najlepszych płyt minionego roku? Po pierwsze pierwszy singiel z "HTDAAB", prawdziwie atomowe "Vertigo". Tyle mocy nie słyszałem dawno u tej czwórki dublińczyków, to się w końcu musiało ujawnić, nie było innej rady... Reszta już mniej ostra, lecz tak samo piękna. Cóż, sprawdzona marka, pewna jakość...

5. Gene Simmons Asshole
Tutaj sporo kontrowersji, gdyż Gene nagrał płytę jakby totalnie dla siebie. Nie ma tu żadnego pretendenta do miana hitu (mimo obecności Kulicka, Singera, Navarro czy Boba Dylana), jest za to zbiór świetnych utworów, dobrych melodii, ballad i rockerów. Gene postanowił nagrać to wszystko, co zbierało się latami w jego głowie, przez wiele miesięcy planował jak nazwać płytę, jaka ma być okładka, kto ma go wspomóc... W końcu stanęło na "Asshole". Gratuluję Gene, jesteś teraz w takim miejscu, w którym nie musisz niczego nikomu udowadniać i śmiało możesz oddzielić swoja muzykę od tego co robisz w KISS.

6. Wig Wam 667 The Neighbour Of The Beast
To dopiero afera. Kilku muzyków postanowiło nagrać "total 80's album" i im się to udało. "667..." to już rzecz dziejowa i ważny krok w stronę zwrócenia uwagi na lata '80. Doskonałe melodie, solówki, wokalizy i poczucie humoru, to cechy charakterystyczne Wig Wam. Spragniony krzyczę o więcej, więcej, więcej takiego grania!!! Dla mnie pierwsze miejsce na liście przebojów roku 2004.

7. Asia Silent Nation
Wielki powrót, wielka klasa. W tej muzyce słychać nie tylko niezwykłą perfekcję i zawodowstwo, które przecież nie dziwią, zważywszy na staż muzyków zaangażowanych w projekt o nazwie Asia. Przede wszystkim świeżość mimo trzymania się tradycji AORowo - progresywnej. "Silent Nation" to niezwykłe połączenie melodyjnego hard rocka z rockiem progresywnym. Niezwykła przestrzeń, bogactwo brzmień i muzyczna fantazja twórców gwarantują jazdę na najwyższym poziomie. Ktoś kiedyś powiedział, że świat muzyki rockowej jest jak galeria pełna najróżniejszych obrazów. Mimo iż byłem to ja, jest w tym wiele prawdy a Asia z najbarwniejszych obrazków.

8. TSA Proceder
Znów ołów leje się z głośników. Nasze, polskie podwórko rockowe, a światowa klasa. Bez żenady stawiam najnowsza produkcję wśród światowych sław. Doskonała produkcja, potężne brzmienie, wciąż idealna forma muzyków, te cechy nowego TSA jako pierwsze "rzucają się w uszy" słuchacza. Do tego dochodzą kompozycje, które już śmiało można nazwać klasycznymi. Słychać, że muzycy nie próżnowali przez wszystkie te lata. Piekarczyk wciąż śpiewa z hard rockowym ogniem, Machel i Nowak stanowią najwyrazistszy gitarowy duet w rodzimym rocku (kto wie czy nie globalnym;)) a sekcja rytmiczna Kapłon - Niekrasz buja aż miło, czegóż chcieć więcej. Na dokładkę pierwszy polski hard rockowy singiel, który stał się hitem. TSA obecnie nie mają żadnej konkurencji...

9. Ayreon Human Equation
Arjen wreszcie nagrał coś, co rzuciło nas na kolana. Wszechświat doskonałych dźwięków. Dwie godziny nieustającego muzycznego orgazmu. Dream Theater zdetronizowany (wreszcie). Umarł król niech żyje Ayreon.

10. Motörhead Inferno
Lemmy jest nieśmiertelny, poza tym nagrał najbardziej melodyjną płytę od czasu "March Or Die"... Wspomnijmy jeszcze o gościnnym występie Steve'a Vaia i mamy jedną z najważniejszych płyt 2004 roku.

11. Brian Wilson Smile
Płyta czekała 40 lat na wydanie... Teraz przychodzi nam delektować się tymi wszystkimi dźwiękami... Uczta... Więcej już nie mówię...

V A N D E R V E L D E

1. Grand Illusion Ordinary Just Won't Do
Najmocniejszy album Szwedów, a zarazem najświeższy... Niektóre riffy brzmią niemal thrashowo, ale na tym albumie jest taka ilość fantastycznych melodii, że nawet wielbiciel lżejszych brzmień łatwo to przełknie.

2. Pink Cream 69 Thunderdome
Jedynie "Sonic Dynamite" może sie równać z tym albumem... Świetny hard rock w bardzo modnym ostatniu stroju. Coraz więcej kapel przyjmuje taką stylistykę, która plasuje się gdzieś pomiędzy heavy a hard rockiem. Klasa.

3. Deacon Street Project Deacon Street Project
W mojej opinii najlepszy, najbardziej rockowy projekt Denandera. Zawsze uważałem, że to doskonały kompozytor, ale jego poprzednim projektom czegoś brakowało. DSP to doskonały AOR, rzecz idealna dla fanów Toto, którego wielkim fanem jest Denander... Znacznie lepsza rzecz od "Mindfields", a to powinno dużo mówić.

4. Frontline The Seventh Sign
Nowy Evidence One nie spełnił wg mnie nadziei wiązanych po 1 albumie, za to główni budowniczowie stylu obranego przez EO nagrali album świetny, swieży, nie nudzący nawet na chwilę. Ten album ma najlepszą produkcję AD 2004, naprawdę warto go poznać choćby z tego względu, by zoabczyć jak powinien wyglądać doskonale wyprodukowany krążek.

5. From The Inside From The Inside
Zawsze mnie dziwiło, że Danny Vaughn to jakiś wyjątkowy wokalista, mający naprawdę dużą rzeszę fanów.... szczerze mówiąc jakoś nie rozumiałem jego fenomenu, ale po tej płycie zmieniam zdanie o 180 stopni. Po prostu rewelacyjna rzecz. Prawda jest taka, że materiał, jaki tu wyśpiewuje Vaughn, nie jest najwyższych lotów, ale to co robi z nimi Danny jest majstersztykiem. Dla porównania posłuchajcie podobnych koncepcyjnie projektów Perfect World, czy Shadows Fade...

6. Snakeryder D.O.A.
Otwarcie nawiązujący do Cinderelli, Y&T czy Keela album. Nie ma tu nic oryginalnego, ale jest coś, czego nie ma dziś większość płyt - ducha lat osiemdziesiątych. Sami oceńcie czyto dobrze czy źle...

7. Wicked Sensation Exceptional
Fernando Garcia to mój ulubiony wokalista Victory, płyty z nim mają pewien unikatowy klimat i bardzo je cenię. Nie dziwnym więc, że cenię również nowy zespół Garcii. Zastąpił on tu bardzo dobrego i charyzmatycznego śpiewaka (Roberta Soeterboeka) i tak po prawdzie w tym korespondencyjnym pojedynku... wygrał. Świetne melodie, riffy i wprost fenomenalne klawisze (nie jest ich dużo, ale są widoczne). Dla fanów Victory z okresu "Cyberii".

8. Jeff Scott Soto Lost in Translation
Najlepszy album Soto od czasów "Eyes"... Mało tu irytującego mnie funkującego Soto, za to pełno rockującego (hmm, jest takie słowo??). Zważywszy że Soto udziela się w bardzo wielu projektach, brzmi niesamowicie świeżo. Jest to też jeden z tych albumów "posłuchaj 10 razy, zanim cokolwiek o nim pomyślisz"...

9. Jaded Heart Trust
Nie przebija to moim zdaniem fanatstycznego "IV", ale taki album będzie im niezwykle trudno powtórzyć. Doskonały euro-hard rock, dużo melodii, fantastyczny wokal Bormanna (już mniej nawiązujący do Jona Bon Jovi). Cóż więcej chcieć...

10. Wig Wam 667...The Neighbour Of The Beast
Zespół, który przypomniał jak i dlaczego się kiedyś grało taką muzykę... Radość, optymizm, witalność to wszystko płynie z głośników. Dla wielbicieli popowych melodii w muzyce rockowej rzecz obowiązkowa. Gdyby tylko klawisze były nagrane analogowo, anie cyfrowo byłaby u mnie pewna płyta roku.