1. Freiheit Ouverture 2. Convict 3. I'm American 4. One Foot In Hell 5. Hostage 6. The Hands 7. Speed Of Light 8. Signs Say Go 9. Re-Arrange You 10. The Chase 11. Murderer? 12. Circles 13. If I Could Change It All 14. An International Confrontation 15. A Junkie's Blues 16. Fear City Slide 17. All The Promises    Queensryche - 'Operation Mindcrime II' 2006 Rhino\Warner    Recenzent: BlackHeart

ciężkostrawnych płytach (Q2K i Tribe) ktoś w końcu musiał podrapać się po głowie i rzec: "hej, chłopaki, a może byśmy tak...". A fani tylko na to czekali. Wyposzczeni i rozochoceni, gotowi byli przełknąć wszystko, co choć trochę przypominałoby lata chwały "Pink Floydów hard rocka". Nikt jednak nie pomyślał nawet, że powrót będzie tak radykalny. Oto jest, Operation Mindcrime odsłona druga.

Uh, tego obawiali się wszyscy. Wszyscy oprócz Geoffa Tate’a. Ja nie wyobrażałem sobie kontynuacji Operation Mindcrime bez Chrisa De Garmo. Przecież to jego gitara, obok niepowtarzalnego głosu Tate’a, decydowała o wyjątkowości tego projektu. Na dodatek, ostatnie dwie płyty Queensryche pozostawiły nas z mieszanymi uczuciami. Tate nie do końca wiedział, którędy poprowadzić Queensryche, co zaowocowało nie do końca udanymi albumami. Jak, zatem, w obliczu tych obaw i braków, słucha się Operation Mindcrime II? Czy jest to bluźnierstwo, czy udana kontynuacja genialnego koncept albumu? No cóż, odpowiedź nie jest prosta. Z jednej strony z pełną powagą skłonny jestem stwierdzić, że mamydo czynienia z najlepszym albumem Queensryche od czasów świetnego Hear In The Now Frontier. Z drugiej strony Operation Mindcrime to prawdziwy pomnik, rockowy monolit, który dla świętego spokoju powinien pozostać nietknięty… Nie da się, ot tak, po prostu zapomnieć, iż to kontynuacja płyty genialnej, gdyż zatracilibyśmy wtedy sens całego przedsięwzięcia. Jak ja mam, zatem, ocenić ta płytę? Moi kochani, ta płyta jest bardzo dobra. Owszem, brakuje Chrisa De Garmo, który uporządkowałby to i owo, jednak Mindcrime II z każdym przesłuchaniem staje się mi bliższa. Album rozpędza sie jak stara piękna lokomotywa. Może na początku jest ciężko, może musimy się wygodnie rozsiąść, ale zapewniam, że sama podróż godna jest tego małego poświęcenia. Siła tej płyty tkwi w rozwoju wypadków. Hollywoodzkim wzorem od początku rozgrzewamy się, by w końcu zostać świadkami pięknego zakończenia. Temperatura rośnie, dzieje się coraz więcej. Jest przepych, jest orkiestra, tempa ulegają licznym zmianom… Pojawia się Ronnie James Dio jako Doktor X (energetyczne Chase), powraca cudowna Pamela Moore jako siostra Mary (If I Could Change It All, All The Promises). Jesteśmy świadkami stopniowego odradzania się zespołu Queensryche, powrotu do takiej formy, jakiej byśmy sobie życzyli. Radzę przesłuchać ten materiał parę razy, skupić się na cudownych dźwiękach niepokojącego Hostage, singlowego Hands (melodyka godna dawnego Queensryche!). Proszę zwrócić uwagę na, niemalże teatralną, dramaturgię, zaśpiewanego w duecie z Ronniem J. Dio, utworu Chase. I w końcu Rearrange You (to jest ten hollywoodzki rozmach!), If I Could Change It All, gdzie emocje sięgają niemal zenitu.  Nie zabrakło wspaniałej ballady, która pojawia się w trakcie napisów końcowych; All The Promises, najpiękniejsza rzecz od czasów Chasing Blue Sky. Warstwa fabularna to również bardzo mocny punkt. Nie jest w żaden sposób naciągana, lecz naturalnie uzupełnia zdarzenia z części pierwszej.

Operation Mindcrime II to album niełatwy. Wszak mamy do czynienia z rock operą. Trzeba mieć czas na to, by skupić się na dźwiękach, słowach. Polecam założyć słuchawki, a seans będzie w pełni udany. Jak już wspomniałem, pierwsza Operacja to dzieło jedyne w swoim rodzaju i nie było możliwości, by stworzyć coś lepszego, bądź nawet takiego samego. Po prostu się nie dało. Otrzymalismy za to bardzo udaną kontynuację, bardzo tradycyjną, jednak ani trochę nie pozostającą w tyle. Skończmy zatem marudzić i słuchajmy.   

BlackHeart 

Komentarze (1)

Pokaż/Ukryj komentarze Mara: ... Jeśli chodzi o Q2k nie wzięłam się na odwagę by ją przesłuchać, lae zrobiła to moja siostra "The right side of my mind" "Break down" i "Until there was you" są całkiem nie złe choć do tych dwóch pierwszych przekonałam sie wysłuchawszy ich koncertowego wykonania przez Geoffa na "Live Evolution" 1 sierpień 22, 2010

Napisz komentarz

Pokaż/Ukryj formularz do komentowania

Nazwa

Komentarz

Wpisz kod umieszczony obok

Dodaj komentarz